บทที่ 147 วางแผน

หลังจากส่งจางอวี้ฉี ผู้ซึ่งมีท่าทีสงบนิ่งและผ่อนคลายกลับไปแล้ว ฉู่เสี้ยวจงก็หันมามองซ่งเทียนเย่า อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม "นายคิดว่าคำพูดของจางอวี้เหลียง เป็นความจริงสักกี่ส่วน?"

"ขนาดจุดไฟเผาบ้านจนแม่ตัวเองต้องระเห็จไปอยู่โรงแรม แน่นอนว่าต้องเป็นเรื่องจริงสิครับ ขืนเสแสร้งต่อไป หมอนั่นตายศพไม่สวยแน่ๆ" ซ่งเทียนเย่าจัดกองหนังสือพิมพ์ปึกหนาบนโต๊ะพลางพูดต่อ "จางอวี้เจียกับจางอวี้ฉี สองพี่น้องคู่นี้เข้าขากันได้ยอดเยี่ยมจริงๆ คนนึงก็เป็นยอดนักบุกเบิก อีกคนก็เป็นยอดนักวางแผน ร้ายกาจจริงๆ"

แม้ปากจะบอกว่าร้ายกาจ แต่น้ำเสียงของเขากลับดูชิลๆ เหมือนกำลังชมว่าอาหารแผงลอยริมทางอร่อยยังไงยังงั้น

"ฟ้ามืดแล้ว นายจะไปไหนต่อ? ถ้าทางเดียวกัน เดี๋ยวให้คนขับรถไปส่ง" ฉู่เสี้ยวจงเริ่มรู้สึกถูกชะตากับซ่งเทียนเย่ามากขึ้นเรื่อยๆ ลองมองดูฉู่เสี้ยวซิ่น น้องชายของเขาสิ หายหัวไปทั้งวัน แต่ลี่คังกลับยังสงบสุขเดินหน้าไปได้ แถมยังตอบโต้จางอวี้เหลียงและจางอวี้ฉีได้อย่างไม่มีช่องโหว่ ไร้ที่ติ ที่สำคัญที่สุดคือ แม้บรรยากาศการพูดคุยจะดูผ่อนคลาย แต่ไม่ว่าจะเป็นจางอวี้เหลียงหรือจางอวี้ฉี ก็ไม่ได้คำมั่นสัญญาหลุดรอดจากปากเขาไปเลยแม้แต่ครึ่งคำ

ซ่งเทียนเย่าหนีบหนังสือพิมพ์ปึกหนาเตอะไว้ใต้รักแร้อย่างเกินจริง เงยหน้าขึ้นมองฉู่เสี้ยวจงด้วยสีหน้าจริงจัง "ถ้างั้นก็รบกวนคุณชายใหญ่ด้วยครับ ผมจะไปแจ้งข่าวดีที่บ้านคุณพอดี ทางเดียวกันเป๊ะเลย"