บทที่ 169 ท่าเรือ

ฮั่นจินชิงฟาดแส้เหล็กใส่หัวของจิ่วเหวินหลง จิ่วเหวินหลงใช้แส้เหล็กในมือรับการโจมตีไว้ แส้เหล็กสองเส้นปะทะกันจนเกิดประกายไฟกระเด็น!

ในเสี้ยววินาทีที่รับการโจมตี จิ่วเหวินหลงก็เตะสวนไปที่หน้าท้องของฮั่นจินชิง ฮั่นจินชิงเบี่ยงตัวหลบอย่างไม่สะทกสะท้าน พร้อมกับชกหมัดใส่อีกมือหนึ่ง โดนเข้าที่หัวของลูกน้องหมายเลข 14 ที่กำลังพุ่งเข้ามาหาจิ่วเหวินหลงพอดี

จิ่วเหวินหลงตวัดแส้เหล็กกวาดไปตามขวาง ฮั่นจินชิงก้าวถอยหลัง จิ่วเหวินหลงกำลังจะพุ่งเข้าประชิดตัว จู่ๆ ก็รู้สึกผิดปกติที่ด้านหลัง เขาพยายามจะบิดตัวหลบ แต่ช้าไปเสียแล้ว ไม่รู้ว่าคนของแก๊งตระกูลเหอคนไหน ใช้มีดสปาร์ตาฟันเข้าที่หลังของจิ่วเหวินหลง แม้จิ่วเหวินหลงจะพยายามหลบตามสัญชาตญาณ แต่ก็สายเกินไป คมมีดฟันเข้าที่หลังจนเป็นแผลฉกรรจ์ ในจังหวะที่จิ่วเหวินหลงเสียสมาธิเพราะบาดเจ็บ ฮั่นจินชิงที่อยู่ตรงหน้าก็ฉวยโอกาสฟาดแส้เหล็กเข้าใส่ซ้ำอีก พร้อมกับพูดจาเยาะเย้ย: "ฝีมือแค่นี้ยังกล้ามาคุยโวอีกเหรอ?"

จิ่วเหวินหลงกัดฟันฝืนใช้แส้เหล็กรับการโจมตี ตอนนี้เขาเพิ่งตระหนักว่า การต่อสู้ในสมรภูมิใหญ่แบบนี้ต่างจากการตีกันข้างถนนทั่วไปโดยสิ้นเชิง นอกจากจะต้องรับมือกับคนที่อยู่ตรงหน้าแล้ว ยังต้องคอยระวังคนอื่นๆ ที่จะเข้ามาลอบทำร้ายอีก ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อกี้เขาวิ่งนำหน้ามาเร็วเกินไป ทำให้ทิ้งห่างจากลูกน้องหมายเลข 14 คนอื่นๆ มาก ลูกน้องหมายเลข 14 คนอื่นๆ ก็กำลังรับมือกับคู่ต่อสู้ของตัวเอง ไม่มีโอกาสเข้ามาช่วยเขาเลย

เขาพยายามจะถอยกลับไปหาลูกน้องหมายเลข 14 คนอื่นๆ เพื่อจะได้ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน แต่ฮั่นจินชิงไม่เปิดโอกาสให้ แส้เหล็กในมือของเขาฟาดเข้าใส่อย่างต่อเนื่องและรวดเร็ว ไม่ยอมให้จิ่วเหวินหลงสลัดหลุดไปได้ หลังของจิ่วเหวินหลงอาบไปด้วยเลือด สติเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เขาเตะสวนกลับไปอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า หวังให้ฮั่นจินชิงถอยหลัง เพื่อหาโอกาสผละออกจากวงล้อม แต่พอเตะออกไป เขาก็รู้ตัวว่าติดกับดักของอีกฝ่ายเข้าแล้ว ฮั่นจินชิงใช้มือซ้ายดึงผ้าขี้ริ้วเปียกน้ำที่เหน็บไว้ที่เอวมาตวัดใส่หน้าจิ่วเหวินหลง ส่วนมือขวาที่ถือแส้เหล็กก็ฟาดเข้าที่ข้อเท้าของจิ่วเหวินหลงอย่างแรงราวกับงูพิษฉก!