บทที่ 170 ร่วมมือ

"จางหรงจิ่นสืบรู้เบาะแสของน้องสี่บ้างหรือยัง? ฉันอุตส่าห์ส่งตัวคนไปให้เขาทำสำนวน แต่กลับมาบอกฉันว่าคนโดนตำรวจหน่วยอื่นพาตัวไปจากถิ่นของเขาเนี่ยนะ?" จางอวี้เจียกัดฟันกรอดพลางเดินวนไปมาในห้องนั่งเล่น "แถมยังสืบไม่ได้แม้แต่ข่าวคราวอะไรเลยสักนิด? หรือว่าพวกเซี่ยงไฮ้ตั้งใจจะคุ้มครองเจ้าน้องสี่งั้นเหรอ?"

ส่วนจางอวี้ฉีกำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่ตรงมุมห้อง เมื่อวางสายเสร็จ เขาถึงค่อยหันมาทางจางอวี้เจีย: "สืบรู้แล้ว เป็นคนจากสันติบาลของฮ่องกงที่พาตัวอวี้เหลียงไป"

"สันติบาล? ขนาดจางหรงจิ่นที่เป็นถึงสารวัตรสืบสวนแห่งเกาลูน ยังสืบไม่ได้เลยเหรอ?" จางอวี้เจียขมวดคิ้ว "จะสืบได้หรือไม่ได้ก็ช่างเถอะ แต่ทำไมจู่ๆ ตำรวจพวกนั้นถึงต้องมาพาตัวอวี้เหลียงไปด้วย?"

จางอวี้ฉีส่ายหน้า "สันติบาลไม่ค่อยจะยอมรับเงินใต้โต๊ะหรอก สืบไม่ได้เลย มีความเป็นไปได้แค่ทางเดียว คือคนอังกฤษสั่งให้พวกเขาไปพาตัวอวี้เหลียงไป"

"ยากนักเหรอ? ฉันทำธุรกิจมาตั้งนาน เจอเรื่องยากๆ มาก็เยอะ ต่อให้ยากแค่ไหน ขอแค่มีเงิน ก็ต้องมีช่องทางให้เข้าถึงได้ ควักเงินสักแสนนึงไปหาตำรวจจีนในหน่วยสันติบาลบ้าบอนั่น ซื้อข่าวออกมาให้ได้" จางอวี้เจียหันไปสั่งจางอวี้ฉี