บทที่ 209 ความไม่รู้คือความตื่นเต้นที่แท้จริง

สื่อจื้ออี้ตั้งใจฟังตัวแทนห้าคนจากสมาคมอุตสาหกรรมอะลูมิเนียมฮ่องกงผลัดกันแสดงความคิดเห็น แม้บนใบหน้าจะมีรอยยิ้มแบบสุภาพบุรุษและดูเหมือนตั้งใจฟัง แต่ในใจกลับร้อนรนสุดๆ

เขาได้นั่งเก้าอี้อธิบดีกรมพาณิชย์และอุตสาหกรรมฮ่องกงสมใจอยากแล้ว แต่ดันมาผิดเวลาไปหน่อย คำสั่งห้ามส่งสินค้าบ้าๆ นั่นทำให้ภาคอุตสาหกรรมและพาณิชยกรรมของฮ่องกงต้องเผชิญกับฤดูหนาวที่โหดร้ายที่สุดตั้งแต่หลังสงครามเป็นต้นมา

ตอนนี้ตัวแทนสมาคมอุตสาหกรรมอะลูมิเนียมทั้งห้าคนที่อยู่ตรงหน้าเขา คือเจ้าของโรงงานอะลูมิเนียมห้าแห่งที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดในฮ่องกง ตามข้อมูลบอกว่าปีที่แล้วสมาคมอุตสาหกรรมอะลูมิเนียมฮ่องกงมีสมาชิกอยู่สิบสามแห่ง ต้นปีนี้ลดเหลือแปดแห่ง แต่ตอนนี้ทั้งสมาคมเหลือแค่เจ้าของโรงงานห้าคนนี้กับโรงงานห้าแห่งของพวกเขา ดูเหมือนว่าจุดจบของสมาคมอุตสาหกรรมอะลูมิเนียมฮ่องกงคงใกล้เข้ามาแล้ว

"โรงงานอะลูมิเนียมหัวชาง ของผม เมื่อเดือนมกราคม ยอดขายหม้อทรงสูงแบบอเมริกา หม้อทรงสูงมีหูหิ้ว หม้อหุงข้าวทรงเห็ดหูหนูเงิน หม้อกวางฟู่ กะละมังล้างหน้า ชามซุป และอื่นๆ รวมกันแล้วยังพอถูไถขายได้ประมาณห้าร้อยชุด ห้าร้อยชุดนี่แค่พอประคองโรงงานไม่ให้ขาดทุนเท่านั้นนะครับ แต่เดือนที่แล้ว ทั้งเดือนผลิตและขายได้แค่สองร้อยเจ็ดสิบชุดเอง ผมต้องควักเนื้อตัวเองมาโปะโรงงาน จ่ายค่าจ้างคนงาน จ่ายค่าน้ำค่าไฟ" สวี่หัวชางประธานสมาคมอุตสาหกรรมอะลูมิเนียมพูดด้วยสีหน้าอมทุกข์: "อุตสาหกรรมอะลูมิเนียมเคยเป็นอุตสาหกรรมที่มั่นคงที่สุดของฮ่องกงมาตลอด แต่ตอนนี้อินเดีย ปากีสถาน แอฟริกาใต้ ต่างก็ไม่เอาของจากฮ่องกงแล้ว หันไปใช้ของญี่ปุ่นกันหมด เหลือแค่แถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ยังพอมีตลาดอยู่บ้างนิดหน่อย แต่ผมดูก็คงร่อแร่เต็มที วัตถุดิบจำนวนมากที่แต่ละโรงงานกักตุนไว้ก็ใช้หมดแล้ว อย่างพวกแผ่นตะกั่ว โรงงานอะลูมิเนียมในฮ่องกงก็นำเข้าจากอเมริกา แคนาดามาตลอด แต่ตอนนี้เพราะคำสั่งห้ามส่งสินค้า แคนาดาโดนอเมริกากดดันก็เลยไม่ส่งแผ่นตะกั่วให้ฮ่องกงอีกแล้ว ส่วนอังกฤษกับฝรั่งเศสก็มีวัตถุดิบพวกนี้น้อยมาก มีแค่อเมริกาที่พอจะหาของได้ แต่ตอนนี้จะขอใบอนุญาตนำเข้าจากอเมริกาก็ยุ่งยากสุดๆ แถมอเมริกายังส่งแผ่นตะกั่วให้ญี่ปุ่นเป็นหลัก ญี่ปุ่นเองก็มีแผ่นตะกั่วอยู่แล้ว ตอนนี้ก็ถือโอกาสกักตุนวัตถุดิบไว้เพียบ ถ้าเราจะไปเอาวัตถุดิบจากญี่ปุ่น ต้นทุนก็จะแพงกว่าของญี่ปุ่นอย่างน้อยสิบเปอร์เซ็นต์..."

สวี่หัวชางแทบจะร้องไห้ฟูมฟายออกมาอยู่แล้ว แต่สติของสื่อจื้ออี้ไม่ได้จดจ่ออยู่ที่เขาเลย สถานการณ์ของสมาคมอุตสาหกรรมอะลูมิเนียมในตอนนี้ เขาอาจจะรู้ดีกว่าสวี่หัวชางด้วยซ้ำ แต่คำสั่งห้ามส่งสินค้าของสหประชาชาติก็ยังค้ำคออยู่ แถมอเมริกายังสนับสนุนญี่ปุ่นอย่างเต็มที่ ทำให้ภาคการผลิตของฮ่องกงขยับตัวลำบากมาก อารมณ์ของสื่อจื้ออี้ในตอนนี้ก็อึดอัดไม่ต่างอะไรกับภาคการผลิตของฮ่องกงเลย