บทที่ 210 มื้อค่ำ

"ที่รัก ดูคุณอารมณ์ไม่ค่อยดีเลยนะ?" มาดามเบสซึ่งเพิ่งเปลี่ยนมาใส่ชุดกระโปรงยาวผ้าฝ้ายเรียบหรูดูดีด้วยความช่วยเหลือจากสาวใช้ เดินเข้าไปหาลุงสือจื้ออี้ จัดระเบียบชายเสื้อเชิ้ตให้สามีพลางเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

สือจื้ออี้สวมนาฬิกาข้อมือ: "ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่รู้สึกว่าเราไม่เห็นจำเป็นต้องไปเจอพ่อหนุ่มที่ชื่อซ่งเทียนเย่าอะไรนั่นเลย"

"ทำไมล่ะคะ?" มาดามเบสยืดตัวขึ้น: "ถ้าคุณไม่อยากไป เราปฏิเสธเขาก็ได้นะ"

"ไม่หรอก ไม่ได้มีเหตุผลอะไรให้ต้องปฏิเสธ มันเป็นแค่ความรู้สึกส่วนตัวน่ะสิ พ่อหนุ่มคนนั้นเดาใจยากชะมัดว่ากำลังคิดจะทำอะไรอยู่ ถ้าเป็นคนทั่วไปคงคุยกับเขาเหนื่อยแย่... คนแบบนี้... ทำให้ฉันนึกถึงตอนเรียนมหา'ลัยที่ลอนดอน แล้วถูกเชิญให้เข้าร่วมสมาคมนักศึกษาอันเซลรุ่นพี่ที่สัมภาษณ์ฉันก็เป็นคนแบบนี้แหละ ถ้าคุณตีความความหมายแฝงในคำพูดของเขาออก ก็แสดงว่าเขายอมรับว่าคุณคู่ควรจะเป็นเพื่อน เป็นสมาชิกสมาคม หรือเป็นคนที่ฉลาดพอที่เขาจะให้ความสำคัญ ถ้าฉันยังมีเวลาว่างเหมือนสมัยเรียนมหา'ลัย ฉันก็คงไม่รังเกียจที่จะคุยกับคนหนุ่มแบบนี้หรอกนะ แต่ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะมานั่งเดาใจเขาแล้ว" สือจื้ออี้หันหลังให้ภรรยา เพื่อให้เธอช่วยลูบรอยยับบนเสื้อสูทด้านหลังให้เรียบ พลางพูดไปเรื่อยๆ

เมื่อเทียบกับสามีที่ดูจะเฉยๆ กับซ่งเทียนเย่า มาดามเบสกลับมีความรู้สึกที่ดีต่อเขามากกว่า ถ้าไม่ได้ความช่วยเหลือจากเด็กหนุ่มคนนี้ เธอคงไม่ได้เป็นนักการกุศล หรือนักอุทกวิทยาหรอก คงเป็นได้แค่ผู้หญิงพื้นเมืองจากดินแดนนักโทษเซนต์คิลดาของออสเตรเลีย ในสายตาของพวกภรรยาข้าราชการชนชั้นสูงในลอนดอนต่อไป