บทที่ 211 กินห่านย่าง

ตลอดทั้งบ่าย ซือเยี่ยฮุยเอาแต่วุ่นวายกับการเตรียมผักและเสบียงอาหารที่จะส่งให้ครอบครัวทหารในค่ายต่างๆ ในวันพรุ่งนี้ ตอนนี้เขากลายเป็นซัพพลายเออร์จัดซื้อเสบียงอาหารและผักสดที่ได้รับการรับรองจากค่ายทหารอังกฤษทั้งสิบสามแห่งในฮ่องกง เกาลูน และนิวเทอร์ริทอรีส์ไปแล้ว แน่นอนว่ามันก็แค่ชื่อตำแหน่งที่ฟังดูหรูหราเท่านั้น ซือเยี่ยฮุยเองก็รู้ตัวดีว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นแค่หัวหน้าคนงานแบกหามที่หาเงินจากค่าขนส่งเหนื่อยๆ พูดกันตรงๆ ก็คือยังคงทำอาชีพเดิมคือเป็นคนส่งของนั่นแหละ แค่เปลี่ยนสินค้าเป็นเสบียงอาหารและผักสด และเปลี่ยนลูกค้าจากชาวบ้านชนบทแดนไกลมาเป็นพวกทหารอังกฤษก็เท่านั้น

พวกนายทหารฝ่ายพลาธิการจมูกโด่งเหล่านั้นอาจจะเรียกเขาว่าเถ้าแก่เกา แต่เวลาอื่นๆ เขากลับชอบให้คนเรียกเขาว่าซือเยี่ยฮุยหรือพี่ฮุยมากกว่า

หลังจากสั่งให้คนงานแบกหามที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่ช่วยกันดูแลผักและเสบียงในโกดังให้ดี และจัดเวรยามเฝ้าโกดังตอนกลางคืนเสร็จ ซือเยี่ยฮุยก็เข้าไปตรวจสอบสินค้าในโกดังเทียบกับใบรายการด้วยตัวเองอีกครั้งจนแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด ถึงได้เดินออกมาแล้วร้องเรียกแบบผ่านๆ ว่า: "ไอ้เป๋หลง ไปกันเถอะ กลับไปกินข้าวเย็นบ้านพี่สะใภ้เฟินกัน"

เขาเรียกติดกันสองครั้งก็ไม่มีเสียงตอบรับ ปกติพอได้ยินว่าจะกลับไปกินข้าวเย็น จิ่วเหวินหลงมักจะเป็นคนแรกที่กระโดดออกมาเสนอหน้าเสมอ คนงานที่กำลังเช็ดรถบรรทุกอยู่ข้างๆ จึงหันมาบอกว่า: "พี่ฮุย ผมไม่เห็นพี่หลงมาตั้งแต่บ่ายแล้วนะ"

"มันไปไหนวะ? ไปตั้งแต่เมื่อไหร่?" ซือเยี่ยฮุยถามคนงาน