บทที่ 229 เรื่องเล็กน้อยแค่นั้นเอง

"หกแสนเหรียญฮ่องกงเหรอ?" หลังจากหายตกตะลึงชั่วขณะ ฉู่เสี้ยวซิ่นก็สูดลมหายใจเข้าลึก

ซ่งเทียนเย่าพยักหน้า: "ใช่ครับ ผมจะเล่าให้ฟังทั้งหมด ฝรั่งสาวนั่นฝึกงานจบแล้วและกำลังจะกลับมาช่วยงานผมที่ฮ่องกง ผมเลยกะจะส่งเธอไปอเมริกาเพื่อทำธุระบางอย่าง เธอเป็นคนอังกฤษ สถานะทางกฎหมายไม่มีปัญหา ถ้าเป็นผมที่เป็นคนจีนไปอเมริกา ตอนนี้สงครามเกาหลียังไม่จบ การจะทำงานอะไรก็คงไม่ง่ายนัก และต่อให้เป็นลี่คัง ก็คงไม่สามารถเบิกเงินสดจำนวนมากขนาดนี้ออกมาได้ทันที ส่วนการจะโอนเงินจากธนาคารจีนในอเมริกา ก็มีขั้นตอนการตรวจสอบที่ยุ่งยาก ตอนนี้วิกผมเริ่มผลิตแล้ว ผมเลยตั้งใจจะให้เธอไปช่วยผมเปิดโรงงานผลิตวิกผมร่วมทุนกับคนอเมริกันที่นั่นครับ"

ฉู่เสี้ยวซิ่นหยิบซิการ์ขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้ซ่งเทียนเย่ามวนหนึ่ง ก่อนจะใช้ไฟแช็กทองคำจุดไฟสูบแล้วพ่นควันออกมา เขาหัวเราะร่าพลางขัดจังหวะซ่งเทียนเย่า: "นายก็รู้นี่ว่าฉันไม่ถนัดเรื่องธุรกิจ ไม่ต้องอธิบายยาวเหยียดหรอก หกแสนเหรียญนั่นต่อให้นายใช้คืนไม่ได้ ฉันก็จ่ายแทนให้ธนาคารเองได้ ตอนนี้ยอดขายยาไปได้สวย หกแสนเหรียญฮ่องกงก็แค่กำไรของบริษัทลี่คังกับโรงงานผลิตยาในเวลาไม่ถึงปี หักส่วนแบ่งของตระกูลไช่ออกไป เหลือถึงมือฉันกับแม่ตั้งเกือบสี่แสน ตัวเลขแค่นี้ไม่ทำให้ฉันขนลุกหรอก ฉันถามนายคำเดียว จะทำแน่ใช่ไหม?"

"ครับ" ซ่งเทียนเย่าถือซิการ์ไว้ในมือ มองฉู่เสี้ยวซิ่นอยู่นานนับสิบวินาทีก่อนจะตอบ

ฉู่เสี้ยวซิ่นยกแก้วขึ้นชนกับแก้วของซ่งเทียนเย่า แล้วดื่มไวน์แดงจนหมดแก้ว: "จะให้ฉันไปพบคนของเอชเอสบีซีเมื่อไหร่ ก็โทรมาแจ้งที่ลี่คังได้เลย เดี๋ยวฉันจะไปค้ำประกันให้เอง"