บทที่ 230 บุคคลสำคัญในอนาคต

สือจื้ออี้นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา มองดูวิกผมทั้งสี่หัวที่มีรูปทรงแตกต่างกันซึ่งวางอยู่ตรงหน้า ซ่งเทียนเย่านั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม รอคอยคำวิจารณ์จากเขา

"นี่คือผลิตภัณฑ์ที่ผลิตจากโรงงานของคุณงั้นหรือ?" สือจื้ออี้ใช้มือลูบวิกผมตรงหน้า แล้วพูดกับซ่งเทียนเย่า: "คุณแน่ใจนะว่าของพวกนี้จะสามารถเทียบชั้นกับวิกผมที่อเมริกาผลิตได้?"

"ผมให้เพื่อนเอาวิกผมพวกนี้ไปถามที่แผนกสินค้าพรีเมียมของห้างสรรพสินค้าสัญชาติอังกฤษทั้งสามแห่งอย่างเลน ครอว์ฟอร์ด, มาร์กแอนด์สเปนเซอร์และเดเบนแฮมส์ มาแล้วครับ พนักงานขายของทั้งสามห้างต่างก็ยืนยันเป็นเสียงเดียวกันว่า วิกผมที่เพื่อนผมถือไปนั้นต้องเป็นสินค้าระดับไฮเอนด์ที่ผลิตในอเมริกาแน่นอน" ซ่งเทียนเย่าส่งยิ้มให้สือจื้ออี้: "วิกผม... ช่วงนี้ผมอ่านหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษ สังเกตเห็นว่ามันเริ่มจะเป็นที่นิยมในหมู่คนหนุ่มสาวในลอนดอน เบอร์มิงแฮม และลิเวอร์พูลแล้วใช่ไหมครับ? พวกเขาก็คงเลียนแบบแฟชั่นมาจากวัยรุ่นอเมริกันนั่นแหละ ไม่ว่าจะยอมรับหรือไม่ ตอนนี้คนอเมริกันกำลังเป็นผู้นำเทรนด์ของโลกครับ"

"แล้วยังไงต่อ?" สือจื้ออี้หยิบวิกผมทรงลอนคลื่นขึ้นมาถือไว้ แล้วมองหน้าซ่งเทียนเย่า

"ท่านอธิบดีสือครับ กรมพาณิชย์และอุตสาหกรรมควรจะมีตัวเลขสวยๆ ไปรายงานให้ทำเนียบผู้ว่าการเกาะฮ่องกงดูบ้างแล้วจริงไหมครับ? และก่อนที่เราจะส่งวิกผมไปขายที่อเมริกา เราต้องทำให้ทุกคนเห็นก่อนว่ามันขายดีเทน้ำเทท่าแค่ไหน เพื่อเป็นการกระตุ้นให้คนที่ยังมีใจอยากจะเปิดโรงงานทำเงิน ได้ตระหนักว่าเลิกสนใจตลาดเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หรือตะวันออกกลางได้แล้ว ตอนนี้พวกเขาควรจะหันมาทำธุรกิจกับคนอเมริกันแทน ผมคิดว่าท่านน่าจะลองพิจารณาช่วยโปรโมตสินค้าของผมดูนะครับ อย่างเช่น ลองไปเกริ่นๆ กับฝ่ายจัดซื้อของทั้งสามห้างสรรพสินค้าเก่าแก่ที่มีสาขาในอังกฤษอย่างเลน ครอว์ฟอร์ด, มาร์กแอนด์สเปนเซอร์ และเดเบนแฮมส์ดูสักหน่อย" ซ่งเทียนเย่าเสนอแนะกับสือจื้ออี้: "ห้างสรรพสินค้าของอังกฤษก็ควรจะสนับสนุนฮ่องกง เพื่อให้ฮ่องกงผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้ ไม่ใช่ปล่อยให้เมืองแห่งตะวันออกไกลแห่งนี้ค่อยๆ ซบเซาลง ในขณะที่พวกเขากลับไปนำเข้าสินค้าอเมริกาซึ่งเป็นต้นเหตุของเรื่องนี้มาขาย ฮ่องกงในตอนนี้เป็นอาณานิคมของอังกฤษ วิกผมที่อยู่ตรงหน้าท่านก็น่าจะนับว่าเป็นสินค้าของอังกฤษได้เหมือนกันนะครับ"