บทที่ 236 โชคดีไป

หลังจากถังป๋อฉีและถังจิ่งหยวนได้ยินข่าวเรื่องที่ห้างสรรพสินค้ามาร์กแอนด์สเปนเซอร์, เดเบนแฮมส์ และเลนครอว์ฟอร์ด ตกลงเหมาซื้อสินค้าจากโรงงานวิกผมจิ่วกวงของซ่งเทียนเย่า ล่วงหน้าเป็นเวลาสองปี ปฏิกิริยาของทั้งคู่ก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว ถังจิ่งหยวนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง แทบอยากจะเสกให้โรงงาน เครื่องจักร และคนงานมากองอยู่ตรงหน้า แล้วเริ่มผลิตสินค้าทำเงินอย่างรวดเร็วซะเดี๋ยวนี้เลย ส่วนถังเหวินเป้า ผู้เป็นพ่อก็เริ่มนั่งไม่ติด เขาลุกขึ้นเดินวนไปวนมาในห้องรับแขก พลางปรายตามองถังป๋อฉีเป็นระยะๆ หากไม่เกรงใจอีกฝ่าย เขาคงเอ่ยปากขอเริ่มสร้างโรงงานทันทีไปแล้ว

ส่วนถังป๋อฉีกลับลูบคางตัวเองด้วยท่าทีลังเล

"พี่ฉี? พี่ฉี? หลายวันมานี้พี่ก็ตระเวนดูรอบเกาะฮ่องกงมาแล้ว โรงงานหลายๆ ที่ก็ไปดูมาแล้ว สู้เรารีบ..." ถังจิ่งหยวนแทบอยากจะหลุดปากด่าออกไปตรงๆ ว่า ขืนชักช้าแม้แต่ของเหลือก็คงไม่ได้กิน

"เขาไม่ควรยกออร์เดอร์ล่วงหน้าสองปีให้ห้างสรรพสินค้าทั้งสามแห่งเลยสิ สองปีนี้เขาจะไม่มีเวลาไปแตะตลาดอเมริกาเลย มัวแต่ผลิตส่งให้ฝรั่งอังกฤษ นี่มันเท่ากับเป็นการเปิดโอกาสให้คนอื่นเติบโตขึ้นมาแย่งส่วนแบ่งกับเขาชัดๆ" ถังป๋อฉีขยี้บุหรี่ในมือดับลง "ฉันต้องไปดูโรงงานของซ่งเทียนเย่าหน่อย ต่อให้ตัดสินใจว่าจะทำธุรกิจวิกผม การไปดูโรงงานของเขาเพื่อศึกษาขั้นตอนการผลิต ก็เป็นเรื่องที่จำเป็นมาก"

พูดจบ เขาก็ลุกพรวดจากโซฟาอย่างรวดเร็ว โดยไม่แม้แต่จะชวนถังจิ่งหยวนไปด้วย เขาหยิบเสื้อสูทขึ้นมาสวมพลางเดินตรงดิ่งออกไปทันที