บทที่ 238 มิสู้สหาย

ป๋อหมิง อุ้มเด็กทารกที่กำลังร้องไห้จ้าแนบอก พลางส่งเสียงปลอบโยนอย่างอ่อนโยน เขาเคี้ยวข้าวในปากจนแหลกละเอียดเป็นเนื้อเดียวกัน แล้วค่อยๆ ป้ายป้อนไปที่ริมฝีปากของทารกน้อย

ซ่งเฉิงชีหันหน้าหนีไปอีกทาง ถอนหายใจยาวด้วยความหงุดหงิด

นี่เป็นเด็กคนที่สิบเอ็ดแล้วนะ ที่ถูกนำมาทิ้งไว้หน้าประตูบ้านพักคนชราในเดือนนี้ นับตั้งแต่บ้านพักคนชราแห่งนี้ได้รับการซ่อมแซม จำนวนคนแก่ เด็ก และคนพิการที่ไร้บ้านก็แห่กันมาพึ่งพิงมากขึ้นเรื่อยๆ จากเดิมที่มีเพียงหกห้องเล็กๆ พักได้ห้องละสองคน ตอนนี้ขยายเป็นยี่สิบห้องแล้ว แต่กลายเป็นว่าแต่ละห้องที่มีพื้นที่แค่หกสิบตารางฟุต กลับต้องอัดแน่นไปด้วยผู้สูงอายุอย่างน้อยสี่คน บางห้องก็ปาเข้าไปห้าหรือหกคนแล้วด้วยซ้ำ

บ้านพักคนชราฝั่งเกาลูนแห่งนี้ เดิมทีถูกทิ้งร้างไปตั้งแต่สมัยญี่ปุ่นยึดครอง เป็นซ่งเฉิงชีและชายชราไร้บ้านอีกสองสามคนที่ช่วยกันซ่อมแซมขึ้นมาใหม่ด้วยความยากลำบากหลังสงครามจบลง ไม่ว่าจะเป็นกรมกิจการชาวจีนหรือกรมประชาสงเคราะห์ของรัฐบาลอาณานิคมฮ่องกง ก็ไม่เคยมอบเงินช่วยเหลือหรือเงินอุดหนุนใดๆ ให้กับสถานที่แห่งนี้เลย ส่วนองค์กรการกุศลต่างๆ เช่น ป๋อเหลียงจวี๋หรือ ตงหัวซานหยวนก็มักจะสนใจแต่การสร้างโรงเรียนประถม บ้านพักคนชรา หรือสถานสงเคราะห์เด็กแห่งใหม่ๆ มากกว่า พวกเขามองข้ามบ้านพักคนชราในเมืองกำแพงเกาลูนแห่งนี้ ที่ควรจะถูกรื้อถอนไปนานแล้วอย่างสิ้นเชิง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ค่าใช้จ่ายต่างๆ ของที่นี่ ล้วนพึ่งพาเงินค่าเล่าเรียนเล็กๆ น้อยๆ จากการสอนหนังสือของซ่งเฉิงชี และรายได้จากการเก็บขยะหรือรับจ้างทำงานเล็กๆ น้อยๆ ของคนแก่อย่างป๋อหมิง เพื่อประทังชีวิตไปวันๆ

เงินหนึ่งแสนเหรียญฮ่องกงที่ซ่งเฉิงชีได้มาจากเก่อจ้าวหวงตอนนี้ไม่เหลือสักแดงเดียวแล้ว