บทที่ 239 ป๋อหมิงหายตัวไป

จิ่วเหวินหลงและคนงานคนอื่นๆ ช่วยกันขนผักและข้าวสารขึ้นรถบรรทุก เมื่อปล่อยให้คนงานขับรถบรรทุกออกไปแล้ว เขาก็เดินเข้าไปในออฟฟิศ เดินป้วนเปี้ยนไปมาอยู่รอบๆ ตัวซือเยี่ยฮุย อย่างอ้อยอิ่ง ซือเยี่ยฮุยถลึงตาใส่จิ่วเหวินหลงอย่างรำคาญ "อะไรของแก? คิดว่าตัวเองกลับมาเดินได้แล้ว เลยอยากเอาเงินไปซื้อห่านย่างสองตัวกินให้พุงแตกตาย แล้วค่อยไปล้างแค้นฮั่นจินชิง หรือไง? ไปเลยสิ ผู้หญิงที่ท่าเรือไซกงเห็นสภาพแกตอนโดนแก้ผ้าล่อนจ้อนกันหมดแล้วนี่ เผลอๆ ถ้าแกไปอีกรอบ อาจจะได้เมียกลับมาสักคนโดยไม่ต้องเสียค่าสินสอดเลยก็ได้นะ"

"เปล่าครับ เปล่าครับ ซิ่วเอ๋อร์ปิดเทอมปีใหม่ ผมเลยอยากจะขอเบิกล่วงหน้าสักห้าร้อย จะเอาไปซื้อของขวัญปีใหม่ให้แกน่ะครับ แกต้องดีใจมากแน่ๆ แล้วผมก็สาบานเลยนะ ว่าต่อให้วันหน้าคิดจะไปล้างแค้น ผมก็ต้องขออนุญาตพี่กับคุณซ่งก่อนแน่นอน" จิ่วเหวินหลงฉีกยิ้มประจบซือเยี่ยฮุย "อย่าพูดเรื่องผมโดนแก้ผ้าอีกเลยได้ไหมครับ?"

จิ่วเหวินหลงนอนรักษาตัวอยู่บนเตียงอย่างว่าง่ายมากว่าสองเดือน ตอนนี้กลับมาแข็งแรงเป็นปกติแล้ว แม้ว่าตอนนั้นซือเยี่ยฮุยจะรวบรวมความกล้าบุกไปช่วยเขาถึงท่าเรือไซกง แต่หลังจากนั้นก็ทำท่าขี้เกียจจะสนใจเขา ช่วงที่พักฟื้น ซือเยี่ยฮุยแทบไม่เคยไปเยี่ยมเขาเลย ดังนั้นพอจิ่วเหวินหลงหายดีลุกเดินได้ เขาก็รีบแจ้นมาหาซือเยี่ยฮุยทันที ช่วงนี้เขาแทบจะคอยประจบเอาใจซือเยี่ยฮุยอยู่ตลอดเวลา

"แกจำเป็นต้องเบิกเงินล่วงหน้าด้วยหรือไง? เงินสองแสนดอลลาร์ฮ่องกงที่เหยียนสยงเอาเข้าบัญชีบริษัทเทียนหมิงน่ะ แกเบิกไปใช้ได้ทุกเมื่อ ตอนนี้แกเป็นเศรษฐีแล้วนะเว้ย!" ซือเยี่ยฮุยนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน พลิกดูใบสั่งของพลางพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

คืนนั้น หลวี่เล่อต้องควักเงินสามแสนเหรียญฮ่องกงเป็นค่าชดเชยที่ทำขาจิ่วเหวินหลงหัก เหยียนสยงได้รับอนุญาตจากซ่งเทียนเย่าให้เก็บไว้หนึ่งแสนเหรียญฮ่องกงเพื่อเคลียร์ทางกับหลานกังและลูกน้อง รวมถึงเอาใจเจ้านายฝรั่ง ส่วนอีกสองแสนเหรียญฮ่องกงที่เหลือ ก็โอนเข้าบัญชีธนาคารของบริษัทเทียนหมิงของซือเยี่ยฮุย ถือเป็นค่าทำขวัญให้จิ่วเหวินหลง