บทที่ 241 จิตใจคน

ซ่งเฉิงชี, ฉีเหว่ยเหวินและจิ่วเหวินหลงนั่งรถลากมาจนถึงลี่หว่าน ในที่สุดก็ได้เห็นสถานสงเคราะห์ที่ชื่อว่าศูนย์ดูแลผู้สูงอายุและเด็กทงอันสถานสงเคราะห์แห่งนี้มีพื้นที่กว้างขวางมาก แม้บ้านพักคนชราในเมืองกำแพงเกาลูนจะได้รับการซ่อมแซมด้วยเงินของซ่งเฉิงชีแล้ว แต่เมื่อเทียบกับสถานสงเคราะห์แห่งนี้ ก็ยังต่างกันราวกับกระท่อมไม้กับคฤหาสน์หรู

สถานสงเคราะห์ตั้งอยู่เชิงเขาติดทะเล ด้านขวาคือภูเขาไร้ชื่อในลี่หว่าน ด้านซ้ายคือทะเลลี่หว่าน ดูเหมือนจะเป็นสถานที่ที่เงียบสงบเหมาะแก่การพักผ่อนห่างไกลจากตัวเมืองจริงๆ

ด้านบนสุดของป้ายชื่อศูนย์ดูแลผู้สูงอายุและเด็กทงอันหน้าประตู มีสัญลักษณ์เล็กๆ ของป๋อเหลียงจวี๋ ติดอยู่ด้วย ตอนนี้ประตูเหล็กของสถานสงเคราะห์ปิดสนิท ในป้อมยามเล็กๆ ข้างประตู มีหนุ่มสาวสองคนสวมเสื้อกั๊กนักสังคมสงเคราะห์สีเหลืองสดใสกำลังนั่งคุยกันอยู่ พอเห็นฉีเหว่ยเหวิน, ซ่งเฉิงชี และจิ่วเหวินหลงยืนอยู่ข้างนอก ทั้งสองก็เดินออกมาพร้อมรอยยิ้ม นักสังคมสงเคราะห์สาวเดินเข้ามาต้อนรับทั้งสามด้วยรอยยิ้ม: "สวัสดีค่ะ ที่นี่คือศูนย์ดูแลผู้สูงอายุและเด็กทงอัน มีอะไรให้ช่วยไหมคะ?"

แค่ป้ายชื่อ ขนาดของสถานที่ สัญลักษณ์ป๋อเหลียงจวี๋ และนักสังคมสงเคราะห์สองคนนี้ ก็ทำให้ความสงสัยในใจของซ่งเฉิงชีและพรรคพวกจางหายไปกว่าครึ่ง ซ่งเฉิงชีในสภาพมอมแมมฝุ่นเขรอะไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร จิ่วเหวินหลงก็ทำเป็นหูทวนลม ดึงชายเสื้อซ่งเฉิงชี ชี้ไม้ชี้มือไปที่ประตูสถานสงเคราะห์ ปากก็ส่งเสียงอ้อแอ้ไม่หยุด มีเพียงฉีเหว่ยเหวินที่ส่งยิ้มเจื่อนๆ แนะนำตัวว่า:

"สวัสดีค่ะ ฉันมาจากโรงเจฉือหมินที่เฉวียนวานค่ะ สองคนนี้เป็นปู่หลานที่เพิ่งมาขออาศัยที่โรงเจวันนี้ โรงเจเราเล็กมาก เตียงยี่สิบกว่าเตียงก็เต็มหมดแล้ว ข้าวก็ต้องลดเหลือแค่สองมื้อ... ได้ยินว่าสถานสงเคราะห์ที่นี่ยังมีที่ว่าง ก็เลยพาสองปู่หลานมาดูว่าจะฝากไว้ที่นี่ได้ไหม คนแก่สุขภาพแข็งแรงดีค่ะ แค่สมองเลอะเลือนนิดหน่อย ไม่ค่อยพูดจา ส่วนคนหลานก็หูหนวกเป็นใบ้ นอกจากปู่เขาแล้ว ก็ไม่มีใครฟังออกหรือเข้าใจว่าเขากำลังพยายามจะบอกอะไร"