บทที่ 242 ฉันจะฆ่าเอง

ซ่งเฉิงชีหันไปบอกชายชราที่ถูกขังอยู่ในห้องว่า "รอเดี๋ยวนะ ฉันจะไปเอากุญแจมา" จากนั้นก็หมุนตัวเดินกลับไปทางสวนหลังบ้าน พอถึงหน้าประตูอาคารก็ได้ยินเสียงฝีเท้า เขาจึงรีบเบี่ยงตัวแนบชิดกำแพงอย่างรวดเร็ว จิ่วเหวินหลงที่จัดการซัดพวกวัยรุ่นจนหมอบกระแตเดินเข้ามาจากข้างนอก ทันทีที่เขาก้าวเท้าแรกพ้นประตู มือขวาของซ่งเฉิงชีก็ตวัดผ่านเอวตัวเองไปแล้ว และเมื่อจิ่วเหวินหลงก้าวเท้าที่สองเข้ามา ดาบปลายปืนยาวศอกครึ่งก็มาอยู่ในมือของซ่งเฉิงชีเรียบร้อย

เมื่อร่างครึ่งหนึ่งของจิ่วเหวินหลงเข้ามาในอาคาร ดาบปลายปืนในมือซ่งเฉิงชีก็เล็งไปที่เอวของเขาเตรียมพร้อมจะจ้วงแทง แต่พอเห็นชัดๆ ว่าเป็นจิ่วเหวินหลง เขาจึงลดดาบลงแล้วถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย: "พวกนั้นล่ะ?"

"นอนสลบเหมือดอยู่สวนหลังบ้านนู่นครับ" จิ่วเหวินหลงเหลือบมองดาบปลายปืนในมือซ่งเฉิงชี: "อาจารย์ซ่ง ไปเก็บดาบเล่มนี้มาจากไหนครับเนี่ย? สนิมเขรอะเต็มสันดาบเช็ดไม่ออกแล้วมั้งครับนั่น"

การจะหาหรือบังเอิญขุดเจอดาบปลายปืนในฮ่องกงไม่ใช่เรื่องแปลก ทั้งของทหารอังกฤษ ญี่ปุ่น หรือแม้แต่ของทหารก๊กมินตั๋งที่หนีตายมาฮ่องกง ตอนที่จิ่วเหวินหลงไปส่งผักกับซือเยี่ยฮุย เขาก็เคยเห็นชาวสวนขุดเจอดาบปลายปืนพวกนี้ใกล้ๆ กับค่ายทหารมาแล้วหลายเล่ม

"เซี่ยงไฮ้น่ะ" ซ่งเฉิงชีถือดาบปลายปืนเดินไปที่สวนหลังบ้าน ตรงดิ่งไปหาพวกวัยรุ่นที่นอนสลบไสลเพราะฝีมือจิ่วเหวินหลง เขาล้วงค้นตามตัวพวกนั้นจนเจอกุญแจพวงใหญ่ โยนให้จิ่วเหวินหลง: "ไปไขประตูให้หมด ปล่อยทุกคนออกมา"