บทที่ 248 ผลประโยชน์ของตาอยู่

"คุณอาหลูครับ" "คุณหลูครับ" ฉู่เสี้ยวซิ่นและซ่งเทียนเย่าเดินเข้าไปในห้องหนังสือของหลูเหวินฮุ่ย พร้อมกับเอ่ยทักทายหลูเหวินฮุ่ยที่กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่บนเก้าอี้หวาย

"อาซิ่นมาแล้วเหรอ? งั้นนายก็คงเป็นอาเย่า" หลูเหวินฮุ่ยในวัยห้าสิบหกปี ยังคงพอมองออกว่ามีเค้าโครงหน้าแบบลูกครึ่ง แม้จะอายุมากแล้วแต่ก็ยังมีสง่าราศีและดูหล่อเหลา เวลานี้ใบหน้าของเขายังมีสีแดงระเรื่อจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ เขายืนอยู่ในห้องหนังสือและเอ่ยทักทายซ่งเทียนเย่ากับฉู่เสี้ยวซิ่นด้วยท่าทีเป็นธรรมชาติ

"ผมซ่งเทียนเย่าครับ คุณหลู" ซ่งเทียนเย่าตอบรับอย่างมีมารยาทต่อหลูเหวินฮุ่ยที่มีใบหน้ายิ้มแย้มใจดี

หลูเหวินฮุ่ยพยักหน้า ดูเหมือนจะรังเกียจกลิ่นเหล้าของตัวเอง จึงยกน้ำชาขึ้นจิบคำหนึ่งแล้วเอ่ยว่า "เดิมทีคืนนี้ไม่ได้กะจะดื่มเหล้าหรอก แต่คุณหวังเหวินเสียเพิ่งกลับมาจากปักกิ่งวันนี้ บังเอิญเจอกันพอดีก็เลยคุยกันยาวไปหน่อย พอตอนจะขอตัวกลับก็ดันไปเจอคนอังกฤษจากสภานิติบัญญัติอีกสองคน ปฏิเสธไม่ได้ก็เลยต้องดื่มไปสองแก้ว มานั่งสิ"

เมื่อได้ยินหลูเหวินฮุ่ยเอ่ยชื่อหวังเหวินเสีย ซ่งเทียนเย่าก็ชะงักไปครู่หนึ่ง พูดตามตรง ตอนที่เขาได้พบกับเหอหงเซิง เจิ้งอวี้ถง หรือแม้แต่เหลยอิงตง ซึ่งเป็นสามอภิมหาเศรษฐีชื่อดังของฮ่องกงและมาเก๊าในยุคหลัง เขาก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาแบบนี้