บทที่ 249 กลางแสงตะเกียงหน้าจอกสุราในโลกมนุษย์

ซ่งเทียนเย่าไปพบหลีหมินโย่วที่ภัตตาคารเฟิ่งหรูโดยมีเหยียนสยงไปเป็นเพื่อน ทั้งคู่ดื่มชากันหนึ่งจอกและพูดคุยกันเพียงไม่กี่ประโยค

เรื่องที่คุยก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าการให้หลีหมินโย่วออกเงินมา แล้วเขาสัญญาว่าจะดูแลให้ โดยให้สิทธิ์ซื้ออุปกรณ์ชุดหนึ่งเพื่อไปเปิดโรงงานวิกผมก่อนใคร

หลีหมินโย่วอายุไม่ใช่น้อยแล้ว แถมตำแหน่งในกรมตำรวจตอนนี้ก็น่าอึดอัดใจ จะให้ไปรับช่วงต่อจากหลิวฝูก็คงเป็นไปไม่ได้ ต่อให้คิดอยากจะเลื่อนขั้นขึ้นไปอีก ด้วยอายุที่มากแล้วก็อาจจะไม่มีเวลาพอให้ถอนทุนคืนจากเงินที่ใช้ยัดไต้ฝรั่งไปก่อนหน้านี้ ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงสองปีมานี้ พิษเศรษฐกิจจากมาตรการคว่ำบาตรและสินค้าญี่ปุ่นที่หลั่งไหลเข้ามา ทำให้เศรษฐกิจฮ่องกงซบเซา ต่อให้เป็นตระกูลพ่อค้าชาวจีนรายใหญ่ ก็ไม่มีการทุ่มเงินไม่อั้นเพื่อผลักดันคนของตัวเองอย่างที่เคยทำในช่วงปีแรกๆ หลังสงครามอีกต่อไปแล้ว พวกเขาต้องคิดหน้าคิดหลังให้ดีก่อนถึงจะหาคนที่ไว้ใจได้จริงๆ มาสนับสนุน หรือถ้ามองในอีกมุม ต่อให้หอการค้าตงก่วนรอให้หลิวฝูเกษียณแล้วค่อยผลักดันคนของตัวเอง แต่ดูๆ แล้วจ่าสิบตำรวจหานเซินจากสถานีตำรวจถงหลัววาน ก็ดูมีภาษีดีกว่าหลีหมินโย่วเสียอีก หานเซินเองก็เป็นลูกน้องสายตรงของหลิวฝู เป็นคนตงก่วน แถมยังอายุน้อยกว่า เพิ่งจะสามสิบสองปี ทำงานพลิกแพลงเก่ง รู้จักเข้าหาทายาทรุ่นที่สองและคุณชายบ้านรวยหลายคนในหอการค้าตงก่วน คอยวิ่งเต้นรับใช้คุณชายเสเพลพวกนั้น ซึ่งก็ดูคล้ายกับเหยียนสยงที่มาเป็นเพื่อนซ่งเทียนเย่าในตอนนี้อยู่ไม่น้อย ส่วนตัวหลีหมินโย่วนั้น หากหลิวฝูเกษียณไป แล้วมีสารวัตรสืบสวนคนจีนคนใหม่ขึ้นมารับตำแหน่ง สถานีตำรวจโหยวหมาตี้ซึ่งเป็นพื้นที่ทำเลทองแบบนี้ย่อมเป็นที่หมายปองอย่างแน่นอน และสุดท้ายเขาก็คงหนีไม่พ้นต้องยอมสละตำแหน่งไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

สำหรับพวกนายทุนใหญ่จากตงก่วนเหล่านั้น หลีหมินโย่วไม่ได้มีหน้ามีตาหรือมีอิทธิพลมากพอเท่าหลิวฝู ที่จะสามารถอ้อนวอนให้พวกเขายอมควักกระเป๋าจ่ายเงินใต้โต๊ะให้ฝรั่งเพื่อดันตัวเองขึ้นไปรับตำแหน่งได้ ครั้นจะให้ควักเงินเก็บทั้งชีวิตออกมาเพื่อสู้แย่งตำแหน่งหัวหน้าสารวัตรสืบสวน เขาก็ทำใจไม่ได้ เพราะถ้าเกิดสู้ไม่ได้ ฝรั่งที่รับเงินไปแล้วก็คงไม่คืนให้ ถึงตอนนั้นนอกจากจะไม่ได้ตำแหน่งแล้ว เงินก็ยังหมดเกลี้ยง สู้รีบวางแผนทำธุรกิจหลังเกษียณไปเลยแต่เนิ่นๆ จะดีกว่า

จุดนี้ทั้งหลีหมินโย่วและซ่งเทียนเย่าต่างก็รู้ดี ซ่งเทียนเย่าจึงเป็นฝ่ายเสนอตัวว่าจะช่วยให้ครอบครัวของหลีหมินโย่วเปิดโรงงานวิกผมเล็กๆ หาเงินได้พอประมาณในแต่ละปี ให้มีกินมีใช้ไม่ขัดสน