บทที่ 259 แค้นใจคนไม่ราบเรียบดั่งสายน้ำ ทว่ากลับเกิดคลื่นลมขึ้นได้ทุกเมื่อ

ถังเหวินเป้าจัดเลี้ยงอาหารฉู่เสี้ยวซิ่นและซ่งเทียนเย่าที่ภัตตาคารเฟิงซุ่นในย่านเกาลูน ภัตตาคารแห่งนี้มีฐานะพิเศษในใจของชาวแต้จิ๋วพอๆ กับภัตตาคารเฉาโจวและภัตตาคารซัวเถา ถือเป็นหนึ่งในสามภัตตาคารยอดนิยมของชาวแต้จิ๋วในการจัดเลี้ยงรับรองแขกบ้านแขกเมือง การที่ถังเหวินเป้านัดทั้งสองคนมาที่นี่ ก็เพื่อจะสื่อเป็นนัยๆ ว่าพวกเขาทุกคนล้วนเป็นชาวแต้จิ๋วด้วยกันทั้งสิ้น

"เดี๋ยวนี้จะเรียกอาซิ่นเฉยๆ ไม่ได้แล้ว ต้องเรียกว่าคุณฉู่ถึงจะถูก" ทันทีที่เห็นฉู่เสี้ยวซิ่นและซ่งเทียนเย่าลงจากรถ ถังเหวินเป้าที่สวมชุดเสื้อคอจีนสีดำปักลายทองกุ้นขอบ รองเท้าผ้าสีดำขอบขาว ซึ่งมายืนรอรับอยู่หน้าภัตตาคาร ก็รีบก้าวเข้ามาทักทายฉู่เสี้ยวซิ่นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

ถังจิ่งหยวนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็รีบเอ่ยทักทายอย่างสนิทสนม "พี่ซิ่น"

"ลุงเป้า คนกันเองทั้งนั้น อย่าล้อผมเล่นเลยครับ ลุงมายืนรออยู่ตรงนี้ กะจะให้ผมตกใจจนต้องหันหลังกลับเลยหรือไงครับ?" ฉู่เสี้ยวซิ่นพูดกับถังเหวินเป้า "ผมไม่ได้เป็นเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะครับ ที่พอลุงบอกให้พาอาเย่ามากินข้าวเป็นเพื่อน ผมก็รีบแจ้นมาทันที"

พูดพลาง ฉู่เสี้ยวซิ่นก็แนะนำถังเหวินเป้ากับถังจิ่งหยวนให้ซ่งเทียนเย่ารู้จัก "นี่คืออาเย่า"