บทที่ 283 แจ้งข่าวปลอดภัย

รถยนต์ที่นำซ่งเทียนเย่าและเหอเสียนแล่นฉิวไปทางโรงพยาบาลจิ้งหู เหอเสียนหยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋า กดลงบนแผลถูกยิงที่ไหล่ของซ่งเทียนเย่า ซ่งเทียนเย่าที่เดิมทีกัดฟันข่มความเจ็บปวดอยู่แล้ว เมื่อโดนเหอเสียนกดลงไปก็อดไม่ได้ที่จะร้องครางออกมา

"อดทนหน่อย อาเย่า โดนยิงที่ไหล่ไม่ถึงตายหรอก" เหอเสียนพูดเสียงดังใส่ซ่งเทียนเย่าที่ดวงตาเหม่อลอยไปชั่วขณะ "นายแค่ตกใจ ไม่ได้เจ็บขนาดนั้น!"

ซ่งเทียนเย่ากัดฟันรับผ้าเช็ดหน้าจากเหอเสียนมากดแผลไว้เอง ปัดมือเหอเสียนออกไป เขาหันใบหน้าที่บิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวดไปมองเหอเสียน บนใบหน้านั้นนอกจากความเจ็บปวดทรมานแล้ว ยังมีรังสีอำมหิตปรากฏอยู่ แววตาดุดันและอาฆาตแค้นนั้นทำเอาแม้แต่เหอเสียนยังต้องสะดุ้งในใจ! สมกับที่ว่าความเป็นความตายเท่านั้นที่จะเผยให้เห็นตัวตนที่แท้จริงของคน! ชายหนุ่มคนนี้มีรังสีอำมหิตแรงกล้าจริงๆ

"แม่มึงเอ๊ย! พี่เสียน ถ้าฉันไม่ตาย สิ่งแรกที่จะทำคือฆ่าไอ้หวงลิ่ว! กระสุนยิงฉันไม่ตาย แต่สองตีนที่มันถีบหลังฉันน่ะแทบจะทำเอากระดูกสันหลังฉันหัก!"

หวงจื่อหยาที่นั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับรีบหยิบยาห้ามเลือดที่พกติดตัวออกมาอย่างรวดเร็ว เอื้อมตัวข้ามเบาะหน้ามา ใช้มีดสั้นกรีดเสื้อตรงไหล่ซ่งเทียนเย่าออก แล้วโรยผงยาห้ามเลือดลงบนแผลโดยตรง จากนั้นก็ให้ซ่งเทียนเย่าใช้มือกดผ้าก๊อซทับแผลไว้เพื่อป้องกันไม่ให้เลือดชะล้างผงยาออกไป สุดท้ายก็บีบปากซ่งเทียนเย่าให้กลืนยาเม็ดลงไปสองเม็ด หลังจากจัดการเสร็จ เขาก็นั่งกลับไปที่เดิม มือยังคงกำปืนไว้แน่น สายตาระแวดระวังมองไปรอบๆ รถ ปากก็พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า