บทที่ 284 ให้โอกาสเขา

"ผมเป็นห่วงว่าซ่งเทียนเย่าที่มาจากฮ่องกงคนนั้น จะหาเรื่องอาลิ่วจริงๆ" หวงจื่อหยาเอ่ยขึ้นหลังจากที่เหอเสียนยิ้มแย้มส่งแขกจากสมาคมธนาคารมาเก๊ากลับไปจนหมดสิ้นแล้ว

แม้แต่ตัวหวงจื่อหยาเองยังต้องยอมรับในความกล้าหาญของเหอเสียน ที่สามารถปรากฏตัวในห้องทำงานของสมาคมธนาคารมาเก๊าเพื่อดำเนินการประชุมตามกำหนดการเดิมได้โดยไม่เปลี่ยนสีหน้าแม้แต่น้อยหลังจากเกิดเหตุลอบยิงขึ้น แม้แต่ตอนที่เขาเองยังเป็นโจรป่าคอยปล้นขบวนขนส่งของพวกญี่ปุ่น เขายังต้องหลบเข้าป่าไปกบดานสักพักเพื่อหลบกระแส แต่เหอเสียนหลังจากส่งซ่งเทียนเย่าไปโรงพยาบาลแล้ว ก็แค่เปลี่ยนรถอีกคันแล้วก็ตรงมาที่สำนักงานตามปกติ

เหอเสียนฟังคำของหวงจื่อหยาแล้วเงยหน้ามองเขา ก่อนจะเดินกลับไปหลังโต๊ะทำงาน ยกชาขึ้นจิบ "คำพูดที่ซ่งเทียนเย่าพูดตอนได้สติบนรถน่ะหรือ? แววตามันน่ากลัวจริง ประโยคแรกที่บอกว่าจะฆ่าหวงลิ่วทิ้งนั่นคือเรื่องจริง จิตสังหารในช่วงความเป็นความตายไม่มีทางปิดมิด แต่มันเป็นคนฉลาด มันย่อมรู้ดีว่านั่นคือคำพูดที่หลุดปากออกไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ ดังนั้นประโยคหลังถึงได้รีบพูดแก้ตัวว่าที่อยากฆ่าเพราะหวงลิ่วถีบแรงเกินไป แค่โดนถีบจะถึงขั้นต้องฆ่ากันเชียวหรือ? ประโยคแรกที่เป็นจิตสังหาร กับประโยคหลังที่เป็นการแก้ตัว เอามาเรียงต่อกันมันก็เท่ากับเป็นการระบายอารมณ์ชั่ววูบจากการโดนถีบของซ่งเทียนเย่าเท่านั้นแหละ ถึงจะมาเยี่ยมคารวะฉันแล้วต้องมาโดนลูกหลง ก็เป็นธรรมดาที่จะมีอารมณ์โกรธแค้นด่าทอออกมา แต่จะให้ไปฆ่าหวงลิ่วจริงๆ... มันกล้าหรือ? หืม?"

เสียง 'หืม' ที่เป็นเชิงถามย้อนทำเอาหวงจื่อหยาต้องก้มหน้าเงียบ

"อาลิ่วกับคนอื่นๆ เป็นยังไงบ้าง?" เหอเสียนวางสายตาลงบนโต๊ะไม้หงมู่ราคาแพง เหลือบดูนาฬิกาตั้งโต๊ะสไตล์ตะวันตก อีกสี่สิบนาทีเขายังมีนัดกับนักธุรกิจชาวจีนจากตลาดดอกไม้ฝั่งตรงข้ามศาลาว่าการ เพราะทางศาลาว่าการเตรียมจะรื้อถอนตลาดดอกไม้ที่ขวางทัศนียภาพของอาคาร