บทที่ 303 ผมยังมีอีกหกบริษัท

"พี่ซิวพี่เป็นถึงบรรณาธิการหนังสือพิมพ์นะ ทำไมถึงไปมีเรื่องชกต่อยกับคนอื่นข้างถนนได้ล่ะเนี่ย?" ซ่งเทียนเย่าที่รีบรุดมาถึงร้านขายยาแผนโบราณถามขึ้น ขณะมองหมอกำลังทายาหม่องที่รอยฟกช้ำดำเขียวตรงหางคิ้วและเบ้าตาของคังลี่ซิว ส่วนสวีหมิ่นจวิน แฟนสาวของเขาก็ยืนมองอยู่ข้างๆ ด้วยความรู้สึกทั้งโกรธทั้งสงสาร

เดิมทีซ่งเทียนเย่าตั้งใจจะกลับไปที่โรงแรมดัดลีย์ เพื่อให้สาวอังกฤษที่กำลังยุ่งเหยิงได้พักผ่อนสักหน่อย แล้วค่อยไปดูบ้านใหม่ที่ฉู่เสี้ยวซิ่นเพิ่งให้มาด้วยกัน แต่โหลวเฟิ่งอวิ๋นกลับโทรศัพท์มาตามตัวที่โรงแรม บอกข่าวว่าคังลี่ซิวถูกทำร้ายร่างกาย ซ่งเทียนเย่าจึงต้องรีบพาหวงลิ่วมาที่ร้านขายยาแก้ฟกช้ำแถวไซยิงปุนแห่งนี้ พอเดินเข้ามาก็เห็นคังลี่ซิวหน้าตาปูดบวมกำลังให้หมอทำแผล โดยมีสวีหมิ่นจวินยืนเฝ้าอยู่ไม่ห่าง

คังลี่ซิวสูดปากด้วยความเจ็บปวดทุกครั้งที่หมอกดแผล พอหมอทำแผลเสร็จ เขาก็พูดด้วยความเจ็บแค้นว่า "ก็ฉันไปเจอไอ้พวกเวรนั่นกำลังรังแกเด็กขายหนังสือพิมพ์ 'เจิ้งเป้า' ขโมยหนังสือพิมพ์ของเด็กนั่นไปหมดเลย เด็กคนนั้นเพิ่งจะอายุสิบเอ็ดสิบสองเองนะ โดนพวกมันต้อนเข้ามุมแล้วก็รุมตี ฉันทนดูไม่ได้หรอก ก็เลยเข้าไปช่วย ถ้าพรรคก๊กมินตั๋งแน่จริงก็ไปบุกแผ่นดินใหญ่คืนสิ หรือไม่ก็ไปรบที่เกาหลีกับพรรคคอมมิวนิสต์โน่น มาเก่งกับเด็กขายหนังสือพิมพ์ที่ฮ่องกงแบบนี้ ฉันล่ะสมเพชพวกมันจริงๆ!"

ซ่งเทียนเย่าถอนหายใจ "แจ้งตำรวจก็สิ้นเรื่อง พี่ก็ไม่ใช่พวกนักเลงหัวไม้นะ"

"มันไม่ใช่เรื่องของการชกต่อยเก่งหรือไม่เก่งหรอกนะ ถึงฉันจะสู้พวกมันไม่ได้ แต่กระดูกฉันแข็งกว่าพวกมันก็แล้วกัน" แม้จะหน้าตาปูดบวม แต่คังลี่ซิวกลับทำหน้าตายืดอกอย่างกับแม่ทัพที่เพิ่งชนะศึกกลับมา