บทที่ 340 ดี!

ภายในคฤหาสน์ลี่ชุนที่ตั้งอยู่บริเวณจุดตัดระหว่างถนนไปลี้หลาและถนนเหมยฝู่เจียง หลัวเป่ากำลังเอ่ยกับบรรดานายกและรองนายกสมาคมการค้าชาวจีนในมาเก๊าอย่างเฮ่อเสียนและเหมาว่านฉี ด้วยน้ำเสียงลำบากใจ

หลัวเป่าเป็นคนร่างสูงใหญ่ รูปลักษณ์ดูราวกับคนอายุราวหกสิบปี อาจเป็นเพราะตั้งแต่เมื่อคืนเขาต้องวุ่นวายอยู่กับการติดตามสถานการณ์ที่ไม่สู้ดีนัก และต้องพยายามควบคุมความสงบเรียบร้อยในมาเก๊า จนไม่มีเวลาดูแลตัวเอง เส้นผมจึงดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย ใบหน้ามันเยิ้ม เสื้อเชิ้ตถูกปลดเนกไทออกจนคอเสื้อเปิดกว้าง

เขามีสายเลือดผสมทั้งจีน อังกฤษ โปรตุเกส และอีกหลายเชื้อชาติ ตอนอายุสี่ขวบ เขาย้ายตามพ่อบุญธรรมจากติมอร์ตะวันออกซึ่งเป็นอาณานิคมของโปรตุเกสมาอยู่ที่มาเก๊า หลังจากนั้นหลายสิบปี หลัวเป่าก็ใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองเล็กๆ ทางตะวันออกไกลแห่งนี้มาตลอด พออายุยี่สิบห้าปี เขาก็ได้เป็นเจ้าหน้าที่ดูแลเรื่องฝิ่นของจวนผู้ว่าการมาเก๊า ถือเป็นข้าราชการของรัฐบาลมาเก๊า น่าเสียดายที่เพิ่งจะเริ่มก้าวเข้าสู่เส้นทางการเมืองได้ไม่นาน ก็ต้องมาบาดหมางกับหลินซีเจิน เพราะภรรยาของผู้ว่าการมาเก๊าต้องการสิทธิ์ผูกขาดฝิ่น สุดท้ายนอกจากจะไม่ได้ธุรกิจนี้มาครองแล้ว ยังต้องเอาชื่อเสียงของตัวเองไปเสี่ยง จนต้องเงียบหายไปหลายปีโดยไม่ได้รับความไว้วางใจให้ทำงานสำคัญ ไม่อย่างนั้นฉายา "ราชาแห่งมาเก๊า" ที่ชาวบ้านเรียกขานกันจนติดปาก เฮ่อเสียนก็คงไม่ได้ไปครองหรอก

"อาเสียน เมื่อคืนฉันคุยโทรศัพท์กับอาฉีแล้ว แต่กลับติดต่อนายไม่ได้เลย พอฉันให้พี่ฉีรีบไปติดต่อคนของบริษัทหนานหัว ปรากฏว่าที่บริษัทหนานหัวกลับไม่มีคนอยู่เลย เหลือแต่พนักงานท้องถิ่นไม่กี่คนที่บอกฉันว่า คนของบริษัทหนานหัวไปประชุมที่กว่างโจวกันหมด ยังไม่รู้ว่าจะกลับเมื่อไหร่" หลัวเป่าพูดกับเฮ่อเสียนที่กำลังนั่งจิบกาแฟอยู่บนเก้าอี้พนักพิงสูงสไตล์ตะวันตกด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง "มาเก๊าประกาศกฎอัยการศึก แต่คนของบริษัทหนานหัวกลับสามารถไปประชุมที่กว่างโจวได้ นอกจากนายแล้ว จะมีใครในมาเก๊าที่มีอิทธิพลขนาดนี้อีก"

เฮ่อเสียนถือแก้วกาแฟไว้ในมือด้วยสีหน้าเรียบเฉย "เราสามคนคบหากันมาตั้งหลายปี ไม่ต้องพูดจาอ้อมค้อมหรอก ปกติวันนึงก็เจอกันตั้งหลายหน แต่คราวนี้มันไม่เหมือนเดิม คราวนี้เบื้องหลังนายคือคนโปรตุเกส เบื้องหลังฉันคือคนจีน พี่ฉีเพิ่งบอกไปว่าเมื่อคืนเขาช่วยนายติดต่อไปทางแผ่นดินใหญ่แล้ว ทางสำนักควบคุมจีนตอนใต้ของแผ่นดินใหญ่กำลังอารมณ์พลุ่งพล่าน มีเสียงแตกออกเป็นสามทาง หนึ่งคือ กองทัพปลดแอกหนึ่งกองพลตั้งมั่นอยู่ที่สือฉีพร้อมรบที่ด่านกวนจ๋าอยู่แล้ว ยังไงซะในสนามรบเกาหลี พวกอเมริกัน อังกฤษ จีนก็ซัดกันนัวอยู่แล้ว จะเพิ่มโปรตุเกสเข้าไปอีกสักประเทศจะเป็นไรไป! สองคือ ปล่อยให้เรื่องเงียบไปเอง ต่อไปก็ปิดตายชายแดน ด่านกวนจ๋าจะไม่เปิดอีกต่อไป สินค้าต่างๆ จะไม่ผ่านทางมาเก๊าอีก โปรตุเกสเก่งนักไม่ใช่เหรอ ดีเลย! ต่อไปข้าวปลาอาหาร ผักสด ของใช้จำเป็นในมาเก๊า ก็ให้ท่านผู้ว่าฯ นำเข้าจากยุโรปเอาเองแล้วกัน ให้ชาวมาเก๊าได้ลิ้มรสอาหารยุโรปบ้าง ตอนนี้มาเก๊ามีคนเกือบสองแสนคน วันๆ ต้องกินข้าวเยอะขนาดไหนนายก็รู้ดี พอปิดด่านกวนจ๋าอย่างถาวรแล้ว ก็ปล่อยให้คนสองแสนคนนั่นไปกินอาหารฝรั่งเป็นเพื่อนท่านผู้ว่าฯ สื่อป๋อไท่ที่จวนเอาเองละกัน"