บทที่ 341 ไม่รู้

"พี่ถิง นี่อาตง น้องชายร่วมสาบานของผมเองครับ ตอนนั้นที่ผมไปขโมยเนื้อหมาในกำแพงเมืองเกาลูน ก็ยังแบ่งขาหมาให้เขากินด้วยขาหนึ่ง ไม่คิดเลยว่าตอนนี้เขาจะไปได้ดิบได้ดี กลายเป็นเศรษฐีใหญ่โตอยู่ที่มาเลเซีย คราวนี้กลับมาเยี่ยมญาติที่ฮ่องกง ก็ยังอุตส่าห์นึกถึงเพื่อนเก่าอย่างผม ขอให้ผมพามาพบพี่ถิง จะว่าไปแล้ว เมื่อก่อนอาตงก็ถือว่าเป็นคนของแก๊งตัวอักษรเหอเหมือนกันนะครับ" เซี่ยม่าวหมิง อดีตลูกกระจ๊อกปลายแถวของแก๊งเหออันเล่อ ที่แขนขาดไปข้างหนึ่ง ปัจจุบันตกอับจนต้องมาขายหนังสือพิมพ์ ฉีกยิ้มโชว์ฟันหลอ แนะนำเศรษฐีมาเลเซียที่อยู่ข้างๆ ให้ซูเหวินถิงรู้จักอย่างกระตือรือร้น

ซูเหวินถิงกวาดสายตามองอาตงที่อยู่ตรงข้าม ใบหน้าอิ่มเอิบ สวมสูทผูกไทเต็มยศ ตอนนี้นั่งยิ้มบางๆ อยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะน้ำชา ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นผู้ลากมากดีที่ใช้ชีวิตสุขสบายมาหลายปี ช่างแตกต่างกับเซี่ยม่าวหมิงที่พาเขามาพบราวฟ้ากับเหว

ซูเหวินถิงกวักมือเรียกลูกน้องคนสนิท "อาเต๋อ พาอาเซี่ยม่าวไปซื้อเสื้อผ้าใหม่สักชุดสิ แล้วค่อยพากลับมาดื่มชากับฉัน พวกแกเป็นลูกน้องนี่ไม่รู้จักกฎเกณฑ์เอาซะเลย ไม่รู้จักเคารพผู้อาวุโส อาเซี่ยม่าวตอนหนุ่มๆ ก็เคยลงแรงให้แก๊งเรามาแล้ว พอแกอายุมาก พวกแกก็ต้องหัดดูแลแกบ้างสิ"

อาเต๋อ ลูกน้องของเขารีบเดินเข้ามา ไม่สนว่าเซี่ยม่าวหมิงจะเต็มใจหรือไม่ ทั้งประคองทั้งลากเซี่ยม่าวหมิงออกไปจากห้องส่วนตัวของโรงน้ำชาอันเล่อทันที ซูเหวินถิงลูบลูกประคำในมือ หยิบนามบัตรของอีกฝ่ายขึ้นมาดู แล้วเอ่ยกับเศรษฐีมาเลเซียที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยรอยยิ้มที่เดาอารมณ์ไม่ออก "คุณซุนจื้อตง จากมาเลเซียใช่ไหม ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรถึงมาพบฉัน คนจริงไม่พูดจาอ้อมค้อมหรอกนะ คนอย่างเซี่ยม่าวหมิงวันๆ เอาแต่สูบฝิ่นคุยโว ให้เขาไปไกลๆ ซะดีกว่า"

ซุนจื้อตงยิ้มบางๆ "เซี่ยม่าวชอบคุยโวก็จริง แต่มีประโยคหนึ่งที่เป็นเรื่องจริง คือเมื่อก่อนผมเคยไปขโมยไก่ขโมยหมาด้วยกัน ผมก็รู้ว่าเขาไม่มีประโยชน์อะไรหรอก แต่ผมจากฮ่องกงไปสิบกว่าปีแล้ว หาเพื่อนที่พอจะนับว่าเป็นคนในวงการนักเลงได้ก็แค่เขาคนเดียว ถ้าไม่ให้เขาพามา ผมจะมาพบคุณซูได้ยังไง"