บทที่ 376 วีรชนอั้งยี่

กว่าซ่งเทียนเย่าจะส่งเหมยเจียเซิ่งที่ดื่มจนเมามายกลับไป ก็เลยเที่ยงคืนไปแล้ว ยังไม่ทันได้หันไปขอบคุณฉีเหว่ยเหวินและพวกเด็กวัยรุ่นที่ช่วยงานในร้าน เขาก็เหลือบไปเห็นเงาคนเดินมาตามถนนหลงจินที่ทอดยาวไปสู่เมืองกำแพงเกาลูน ภายใต้แสงไฟริมทางและแสงจันทร์สลัวๆ เผยให้เห็นชายสวมชุดสูทภูมิฐาน ลากกระเป๋าเดินทางด้วยท่าทีสบายๆ

แค่แวบเดียวซ่งเทียนเย่าก็จำได้ทันทีว่าคนคนนั้นคือลุงใหญ่ของเขา ซ่งชุนจง หรือที่หนิงจื่อคุนเคยยกย่องให้เป็นยอดนักต้มตุ๋นแห่งเซี่ยงไฮ้

ดูเหมือนว่าซ่งชุนจงจะเพิ่งเดินออกมาจากโรงเรียนการกุศลหลงจิน ระหว่างที่เดิน เขาก็ยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเองไปด้วย

"เจอแกก็ดีเลย อาเย่า" ซ่งชุนจงเห็นซ่งเทียนเย่าแต่ไกล ก็ร้องทักทายอย่างสนิทสนม "คิดไม่ถึงล่ะสิ ว่าลุงจะกลับมาฮ่องกงเร็วขนาดนี้"

แวบแรกที่เห็นซ่งชุนจง ซ่งเทียนเย่ามีสีหน้าตึงเครียดขึ้นมาเล็กน้อย มือซ้ายเผลอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะคลายออกอย่างรวดเร็ว