บทที่ 387 เลือดสาดที่โรงงานน้ำอัดลม

เฉินไท่พาลูกน้องสิบกว่าคนมายืนรออยู่ฝั่งตรงข้ามประตูโรงงานน้ำอัดลมยูไนเต็ดเบฟเวอเรจในย่านถู่กวาว่าน พวกเขาเฝ้ารออยู่อีกฝั่งถนนเพื่อรอเวลาให้คนงานกะกลางวันเลิกงาน

"ไอ้อาเหมาแห่งแก๊งสุยฟางมันติดเงินแกอยู่เจ็ดเหรียญ พอแกไปทวง มันก็พาพวกคนงานอีกหลายคนมารุมกระทืบแกใช่ไหม" เฉินไท่ถ่มก้นบุหรี่ในปากทิ้ง แล้วหันไปถามชายวัยกลางคนแต่งตัวซอมซ่อเหมือนกรรมกรที่ยืนหดหัวอยู่ข้างๆ

ชายวัยกลางคนมีใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย ดูอมทุกข์และตกระกำลำบาก พอได้ยินเฉินไท่ถาม เขาก็รีบพยักหน้ารัวๆ แล้วตอบเสียงสั่น "ชะ...ใช่ครับ ใช่..."

"ไม่ต้องกลัว วันนี้แกเข้าแก๊งเหอฉวินอิงแล้ว ถือว่าเป็นพี่น้องของฉัน ใครหน้าไหนกล้าตีแก ก็เท่ากับไม่ไว้หน้าฉัน ไม่ไว้หน้าแก๊งเหอฉวินอิง แกเรียกฉันว่าพี่ไท่ ฉันก็ต้องออกหน้าให้แกอยู่แล้ว เดี๋ยวพอพวกเวรนั่นเดินออกมา แกก็ชี้ตัวให้ชัดๆ ล่ะ" เฉินไท่กำชับ

"เข้าใจครับ เข้าใจ ผมจำได้ ผมจำพวกมันได้ทุกคนเลยครับ"