บทที่ 389 หญิงชราผู้หวั่นไหว

"ลูกพี่ สโมสรเหมยอินโดนพวกสุยฟางถล่มเละแล้ว! พี่ชง... พี่ชง..." ลูกน้องแก๊งเหอฉวินอิงคนหนึ่งวิ่งหน้าตั้งหอบแฮ่กๆ มาแทบจะล้มลุกคลุกคลานอยู่ตรงหน้าเฉินไท่

เฉินไท่ใช้มือจับแขนทั้งสองข้างของคนที่วิ่งมาไว้แน่น ไม่ยอมให้อีกฝ่ายทรุดลงไป ดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจ้องมองอีกฝ่าย "ลูกพี่ฉันเป็นยังไงบ้าง! พูดมาสิวะ!"

ตอนนั้นเอง โรงฝิ่น บ่อนพนัน และร้านเหล้าของแก๊งเหออันเล่อในย่านถู่กวาว่าน ล้วนถูกเฉินไท่ฉวยโอกาสพาลูกน้องไปกวาดล้างมาหมดแล้ว ทางฝั่งสุยฟางก็ยังไม่มีพวกระดับหัวหน้าโผล่หัวมาสักคน ส่วนพวกลูกพี่ระดับรองๆ หรือกุนซือหน้าใหม่แถวถู่กวาว่าน ก็ไม่ใช่คู่มือของเฉินไท่เลย

จริงๆ แล้วไม่ต้องรอให้พวกลูกน้องสุยฟางไปตามกำลังเสริม เฉินไท่ก็เตรียมตัวจะเลิกงานอยู่แล้ว เป๋ชง ลูกพี่ของเขาสั่งไว้ว่า ให้คุมการปะทะกันของสองแก๊งให้อยู่แค่ในย่านถู่กวาว่าน อ้างว่าแค่มาออกหน้าแทนลูกน้องตัวเอง ก็เลยไปอัดคนงานโรงงานน้ำอัดลม จากนั้นค่อยดึงพวกนักเลงรุ่นน้องของสุยฟางแถวถู่กวาว่านเข้ามาเอี่ยวด้วย ทำแบบนี้ไม่ว่าจะเดินหน้าหรือถอยหลัง เป๋ชงก็สามารถออกหน้าจัดการได้อย่างสบายๆ

เฉินไท่เชื่อฟังคำสั่งของเป๋ชง ลูกพี่ของเขามาตลอด ธุรกิจของสุยฟางในย่านถู่กวาว่านถูกเขาฉวยโอกาสถล่มจนราบคาบ คนงานโรงงานน้ำอัดลมก็ถูกฟันร่วงไปยี่สิบสามสิบคน ตอนนี้กำลังเตรียมจะพาลูกน้องกลับไปหาเป๋ชงที่สโมสรเหมยอิน นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีลูกน้องจากสโมสรวิ่งมาส่งข่าวก่อน พอได้ยินคำว่า 'สโมสรเหมยอินโดนพวกสุยฟางถล่ม' คิ้วของเฉินไท่ก็กระตุกสองที ลางสังหรณ์ใจไม่ดีผุดขึ้นมาในใจทันที!