บทที่ 437 ชายหนุ่มนามกู้เทียนเฉิง

"พี่เฉิง! พี่เฉิง!"

ในขณะที่กู้เทียนเฉิงกำลังนั่งคัดลายมืออยู่ที่โต๊ะหนังสือเก่าๆ ภายในศาลาขุยซิง เสียงฝีเท้าก็ดังรัวๆ มาจากด้านนอก ก่อนที่ใครบางคนจะตะโกนเรียกด้วยน้ำเสียงร้อนรนตั้งแต่ยังไม่ทันก้าวพ้นประตูเข้ามา

กู้เทียนเฉิงวางพู่กันในมือลง มองดูบทกวีซ่ง 'อี้เจี๋ยนเหมย' ที่เพิ่งเขียนไปได้ครึ่งเดียวด้วยสายตาที่ดูไม่ค่อยพอใจนัก ทันทีที่เขาวางพู่กันลง คนที่ตะโกนเรียกก็ผลักประตูไม้ที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเข้ามา เป็นชายหนุ่มอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปี สวมเสื้อกล้ามกับกางเกงขายาว ท่าทางหอบเหนื่อยเหมือนเพิ่งวิ่งมาไกล เขาใช้มือยันกรอบประตูไว้ หอบหายใจแรงๆ สองสามที แล้วบุ้ยใบ้ไปทางข้างนอก

"ตำรวจ... ตำรวจ... ลงตรวจบ่อนหลอก! ลุงเสียงให้พี่ไปเตรียมตัว"

"วิ่งหน้าตั้งมาซะขนาดนี้ ฉันนึกว่าแกจะมาแจ้งข่าวร้าย ว่าผู้ว่าการฮ่องกงม่องเท่งไปแล้วซะอีก" กู้เทียนเฉิงหัวเราะพลางด่าชายหนุ่มที่เพิ่งเข้ามา ก่อนจะหยิบกาน้ำชาข้างๆ มารินชาเย็นใส่ชามใบใหญ่จนเกือบเต็ม "กินน้ำก่อนสิ แกก็บอกเองนี่ว่าลงตรวจบ่อนหลอก งั้นก็แสดงว่าลุงเสียงนัดแนะกับตำรวจไว้ล่วงหน้าแล้ว จะรีบไปทำไม"