บทที่ 445 การสบถด่าและความเท่ของคังลี่ซิว

"เจิงชุนเซิ่งไอ้ลูกกระจ๊อกเอ๊ย! สมองมันก็เหมือนหูโทรศัพท์นั่นแหละ! ฉันล่ะไม่อยากจะด่าโคตรแม่มันเลย! แม่มันก็แค่ผู้หญิงหากิน!" อวี๋เจิงจ้งเดินกระฟัดกระเฟียดเข้ามาในห้องหนังสือของอวี๋ซื่อถิงผู้เป็นพ่อ เขาโบกมือไล่อาเสียง คนรับใช้เก่าแก่ที่กำลังทุบขาปรนนิบัติอวี๋ซื่อถิงอยู่ออกไป รอจนกระทั่งในห้องเหลือเพียงพ่อลูกสองคน เขาถึงได้สบถด่าออกมาอย่างหยาบคาย

อวี๋ซื่อถิงวางขาทั้งสองข้างลง ขยับตัวนั่งหลังตรงบนเก้าอี้ มองดูลูกชายของตัวเองแล้วขมวดคิ้ว "แกก็เคยไปเรียนเมืองนอกเมืองนามานะ อ้าปากทีก็มีแต่คำด่าหยาบๆ คายๆ เหมือนพวกอันธพาล มันใช้ได้ที่ไหนกัน!"

อวี๋เจิงจ้งยกถ้วยชาเขียวปี้หลัวชุนที่ยังอุ่นๆ ในห้องหนังสือขึ้นมา พอได้ยินคำพูดของพ่อ เขาก็แค่แค่นเสียงฮึดฮัด แล้วยกชาขึ้นจิบ

อวี๋เจิงจ้งเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของอวี๋ซื่อถิง เล่ากันว่าตอนที่อวี๋ซื่อถิงออกเรือในวัยหนุ่ม เขาต้องทนกับความหนาวเหน็บจนทำให้ร่างกายอ่อนแอ ต้องรอจนอายุยี่สิบเก้าถึงได้หมอฝีมือดีมาช่วยบำรุงร่างกาย จนให้กำเนิดอวี๋เจิงจ้งขึ้นมา หลังจากนั้นก็มีลูกสาวอีกสองคน ประกอบกับอวี๋ซื่อถิงไม่ใช่คนมักมากในกามารมณ์ ในบ้านมีเพียงภรรยาหลวงและภรรยาน้อยอย่างละคน จำนวนสมาชิกในครอบครัวจึงไม่ได้มีมากมายนัก

อวี๋เจิงจ้งปีนี้อายุสามสิบเอ็ดปี ใบหน้าซูบผอมเรียวยาวดูไม่ค่อยเป็นที่น่าคบหานัก อาจจะเพราะหน้าตาค่อนไปทางแม่มากกว่า พอเขายืนอยู่เฉยๆ จึงดูมีความอ่อนช้อยแบบผู้หญิงผสมอยู่บ้าง แถมเขาก็แทบจะไม่ออกหน้ามาดูแลธุรกิจทั้งหมดแทนอวี๋ซื่อถิงเลย จะมีก็แค่นานๆ ครั้งที่ยอมมาเป็นเพื่อนพ่อเพื่อพบปะบรรดาผู้อาวุโสในวงการธุรกิจ ส่วนใหญ่เขามักจะไม่อยู่ฮ่องกง แต่ชอบเดินทางท่องเที่ยวหาความสำราญไปทั่วโลก ดังนั้นในสายตาคนนอก อวี๋เจิงจ้งจึงดูเหมือนพวกลูกคุณหนูเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อที่คอยเกาะพ่อกินไปวันๆ เสียมากกว่า