บทที่ 446 คนผิวเหลืองในลอนดอน

ภายในห้องสวีทของโรงแรมคลาวด์พาเลซ ชายหญิงวัยกลางคนสี่คนที่สวมหมวกสักหลาดหรือหมวกติดตาข่ายคลุมหน้าสำหรับสุภาพสตรี ยืนอยู่กับแองจี้ เพอร์ริส พวกเขากำลังลิ้มรสของว่างและน้ำชาที่พนักงานนำมาเสิร์ฟ พลางจ้องมองไปยังประตูห้องนั่งเล่นที่ปิดสนิท

ไม่กี่นาทีต่อมา ซ่งเทียนเย่าก็เดินออกมาจากข้างใน มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าทั้งห้าคน กางแขนออก แล้วหมุนตัวไปรอบๆ หนึ่งรอบ

แองจี้ เพอร์ริสพยักหน้าอย่างพึงพอใจ และหันไปยิ้มให้กับหญิงวัยกลางคนที่สวมถุงมือสีขาวยาวซึ่งยืนอยู่ข้างๆ "นี่แหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ ขอบคุณมากค่ะคุณนาย"

หมวกสักหลาดทรงพับปีกโค้งที่ไร้รอยยับ ชุดสูทลายสก๊อตสีดำที่เพิ่งจะฮิตในลอนดอนเมื่อไม่นานมานี้ เนคไททำมือ เสื้อเชิ้ต รองเท้าหนัง แหวน เข็มขัด ซองบุหรี่ นาฬิกาข้อมือ และผ้าเช็ดหน้า

ซ่งเทียนเย่าที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาในตอนนี้ ดูราวกับเป็นคนละคนกับตอนที่เดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น เว้นแต่รอยยิ้มอ่อนโยนที่แฝงความขี้เล่น ผิวสีเหลือง และดวงตาสีดำของเขาเท่านั้นที่ยังคงเดิม