บทที่ 472 แขกจากทั้งสองฝ่าย

เรือลักลอบขนของเถื่อนลำเล็กๆ ของคนฮ่องกงถูกระเบิดจมที่ท่าเรือเล็กในจิมซาจุ่ย ส่วนเรือกลไฟลำเล็กของทางเซี่ยงไฮ้ก็ถูกคนของแก๊งเฉาหย่งอี้ซึ่งเป็นแก๊งท้องถิ่นของฮ่องกงจุดไฟเผาห้องเครื่องอย่างโจ่งแจ้ง จนเรือทั้งลำเหลือเพียงโครงเหล็กที่กลายเป็นเศษเหล็กไร้ค่า ในขณะเดียวกัน เจิงชุนเซิ่งตัวต้นเรื่องของฝั่งเซี่ยงไฮ้ในตอนแรกก็กลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ต่อให้คนเซี่ยงไฮ้อยากจะให้คำอธิบาย ก็ไม่มีทางให้ได้

ตอนนี้มีข่าวลือสะพัดอยู่ภายนอกว่า ตามท่าเรือใหญ่ๆ ในเกาะฮ่องกงและฝั่งเกาลูน สมาชิกของแก๊งเจ้าถิ่นกำลังรวมตัวกัน เป็นไปได้มากว่าคืนนี้พวกมันเตรียมจะกวาดล้างเรือของคนเซี่ยงไฮ้ที่ยังจอดอยู่ในท่าเรือให้หมด และขับไล่คนเซี่ยงไฮ้ออกไปจากท่าเรืออย่างเด็ดขาด

อวี๋ซื่อถิงดูไม่เดือดเนื้อร้อนใจเลยสักนิด ดูจากท่าทางที่สงบนิ่งและมั่นใจของเขาแล้ว เกรงว่าต่อให้สวีผิงเซิ่งจะพาคนฮ่องกงมาเปิดศึกกับคนเซี่ยงไฮ้อย่างพวกเขา เขาก็คงไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย แน่นอนว่าเขาสามารถไม่แยแสได้ เพราะธุรกิจของตระกูลอวี๋ตอนนี้ขยายไปถึงยุโรปและอเมริกาแล้ว มีการเปิดเส้นทางเดินเรือหลายสายทั้งในยุโรปและอเมริกาใต้ พูดง่ายๆ ก็คือ ต่อให้ต้องสูญเสียธุรกิจและเส้นทางเดินเรือในท่าเรือฮ่องกงไปทั้งหมด อวี๋ซื่อถิงรวมถึงตระกูลอวี๋ก็ไม่ถึงกับต้องกระเทือนซาง

แต่การที่ตระกูลอวี๋ไม่เดือดร้อน ก็ไม่ได้หมายความว่าเจ้าของเรือชาวเซี่ยงไฮ้คนอื่นๆ จะไม่เดือดร้อนตามไปด้วย ตี๋จวิ้นต๋าที่วันก่อนยังเต้นผางอยู่ตรงหน้าอวี๋ซื่อถิงด้วยความร้อนใจ มาครั้งนี้กลับเงียบกริบ เปลี่ยนเป็นพวกตาแก่ที่ปกติมักจะเงียบขรึมและเก็บงำความรู้สึก พากันมาต่อคิววนเวียนอยู่ตรงหน้าอวี๋ซื่อถิงแทน งานเลี้ยงอาหารค่ำถูกกำหนดไว้ว่าจำเริ่มในเวลาหกโมงเย็น แต่ตั้งแต่บ่ายสามโมง บรรดาพ่อค้าชาวเซี่ยงไฮ้ต่างก็พากันมาเยือนอวี๋ซื่อถิงถึงคฤหาสน์จิ้งหยวน ซึ่งเป็นคฤหาสน์สวนแบบจีนโบราณของตระกูลอวี๋ที่ตั้งอยู่ในย่านซ่างหวนบนเกาะฮ่องกงตั้งแต่หัววัน

ไม่ว่าจะเป็นเศรษฐีท้องถิ่นในฮ่องกง หรือพวกฝรั่งอังกฤษ ต่อให้มีเงินทองหรือตำแหน่งหน้าที่การงานใหญ่โตแค่ไหน ในสายตาของเศรษฐีจากแผ่นดินใหญ่ที่หนีมาฮ่องกงหลายๆ คน ก็ยังมองว่าพวกเขาเป็นแค่พวกบ้านนอกคอกนาอยู่ดี