บทที่ 473 รอคอยฉางเอ๋อร์บนหอวั่งหยาง

ในช่วงสองสามปีแรกที่หอวั่งหยางในสวนจิ้งหยวนเพิ่งสร้างเสร็จ การได้นั่งอยู่ในอาคารสูงสามชั้นแห่งนี้สามารถมองเห็นมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ได้จริงๆ แต่เมื่อเวลาผ่านไปพร้อมกับการพัฒนาหลังยุคสงคราม ประกอบกับสวนจิ้งหยวนไม่ได้ตั้งอยู่บนยอดเขาหรือที่สูง ดังนั้นทิวทัศน์ที่เคยมองลงมาจากมุมสูงข้ามหลังคาบ้านเรือนเพื่อชมเกลียวคลื่นในอดีต จึงไม่สามารถมองเห็นได้อีกต่อไป เมื่อผลักบานหน้าต่างของหอวั่งหยางชั้นสามออกไปในตอนนี้ ทิวทัศน์ที่เหลือให้เห็นก็มีเพียงโรงพยาบาลตงหัว วัดเหวินอู่ และครึ่งหนึ่งของถนนหมัวหลัวเท่านั้น

ซ่งเทียนเย่าพาหวงลิ่วเดินตามหลังลุงสุ่ย คนรับใช้เก่าแก่ของตระกูลอวี๋ขึ้นมาบนชั้นสามของหอวั่งหยาง บนนั้นถานจิงเหว่ยพาลูกน้องที่ชื่อพี่สี่ขึ้นมารออยู่ก่อนแล้ว พวกเขากำลังยืนชมทิวทัศน์ภูเขาจำลองและสายน้ำที่ถูกจัดวางไว้ตรงกลางอาคาร

เมื่อเห็นซ่งเทียนเย่าและหวงลิ่วเดินขึ้นมา ถานจิงเหว่ยก็พยักหน้าเล็กน้อยและส่งยิ้มอย่างมีมารยาทให้ซ่งเทียนเย่า ซ่งเทียนเย่าก็พยักหน้าตอบรับ ก่อนจะพาหวงลิ่วเดินไปชมภาพอักษรพู่กันและภาพวาดที่แขวนอยู่ด้านหนึ่งของหอวั่งหยาง

หลังจากลุงสุ่ยสั่งให้คนรับใช้ยกน้ำชาและขนมมาให้แล้ว ก็บอกกับทั้งสี่คนว่าเถ้าแก่อวี๋กำลังรับแขกอยู่ ขอให้ทุกท่านรอสักครู่ เมื่อเถ้าแก่อวี๋มีเวลาว่างจะรีบมาพบพวกเขาทั้งสี่คนทันที

พูดจบ ลุงสุ่ยก็เดินลงจากหอวั่งหยางไป แถมยังพาคนรับใช้ลงไปด้วยทั้งหมด หอวั่งหยางชั้นสามจึงเหลือเพียงซ่งเทียนเย่า หวงลิ่ว ถานจิงเหว่ย และพี่สี่ เพียงสี่คนเท่านั้น