บทที่ 544 เชิญดื่มชา

สวีผิงเซิ่งหนีจากกวางตุ้งมาอยู่ฮ่องกงหลายสิบปี เนื่องจากไม่ได้เกิดมาในครอบครัวที่ร่ำรวยมหาศาลตั้งแต่เด็ก ดังนั้นต่อให้ตอนนี้เขาจะได้รับการขนานนามว่าเป็นราชาเรือแห่งฮ่องกง แต่เรื่องการใช้ชีวิตหรูหราฟู่ฟ่า เขาก็ยังสู้พวกพ่อค้าเซี่ยงไฮ้ที่เคยกินหรูอยู่แพงอย่างอวี๋ซื่อถิงไม่ได้อยู่ดี

นี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมคนเซี่ยงไฮ้พอมาอยู่ฮ่องกง ถึงชอบมองคนฮ่องกงเป็นพวกบ้านนอกเข้ากรุง

อย่างตอนที่อวี๋ซื่อถิงต้อนรับซ่งเทียนเย่า เขาก็เลือกจัดที่คฤหาสน์จิ้งหยวนที่เขาควักเงินซื้อมาหลายล้านเหรียญ แค่คฤหาสน์จิ้งหยวนหลังเดียว มูลค่าก็สูสีกับร้านรวงทั้งหมดบนถนนห้าสายในเขตตะวันออกของเกาะฮ่องกงรวมกันแล้ว และสำหรับอวี๋ซื่อถิง มันก็เป็นแค่สวนพักผ่อนหย่อนใจเอาไว้จัดงานเลี้ยงรับรองแขก เผลอๆ เดือนนึงเขาจะแวะไปสักครั้งหรือเปล่าก็ไม่รู้

เมื่อเทียบกันแล้ว งานเลี้ยงรับรองเจ้าของบริษัทเดินเรือทั้งฝั่งฮ่องกงและเซี่ยงไฮ้ที่สวีผิงเซิ่งจัดขึ้นในคืนนี้ดูเล็กไปถนัดตา เขาจัดงานที่สวนหลังบ้านตัวเอง ตั้งโต๊ะสิบกว่าตัวกลางแจ้ง ถึงจะจัดเต็มเรื่องแสงสีเสียง แถมยังจ้างวงดนตรีตะวันตกมาบรรเลงเพลงให้ฟัง แต่ถ้าเทียบกับความใจป้ำของอวี๋ซื่อถิงแล้ว สวีผิงเซิ่งดูเหมือนพ่อค้าธรรมดาๆ ที่ใช้ชีวิตสมถะรู้จักเก็บหอมรอมริบมากกว่า

แต่ก็ไม่มีใครเอาเรื่องนี้มาหัวเราะเยาะว่าสวีผิงเซิ่งขี้เหนียวหรอก มันก็แค่รสนิยมที่ต่างกันเท่านั้นแหละ เขาชอบการแข่งม้า เงินที่เขาเทให้คอกม้าตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ เผลอๆ เอาไปซื้อคฤหาสน์จิ้งหยวนได้ตั้งสองสามหลังด้วยซ้ำ เขาแค่ไม่ได้ให้ความสำคัญกับความหรูหราในการใช้ชีวิตเป็นอันดับแรกก็เท่านั้น