บทที่ 100 ข้าต้องการเห็นเลือดนองเป็นสายน้ำ!

ทว่าโอสถระดับวิญญาณขั้นสมบูรณ์เม็ดหนึ่ง ต่อให้เป็นในช่วงที่สำนักเทียนอู่รุ่งเรืองถึงขีดสุดก็ยังนับเป็นสมบัติล้ำค่า ย่อมไม่มีทางนำมาใช้กับขยะที่มีเพียงรากปราณระดับล่างคนหนึ่ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสำนักเทียนอู่ในยามนี้ที่เสื่อมถอยลงอย่างสิ้นเชิง ดังนั้นเมื่อตระหนักได้ว่าเส้นทางทั้งสองสายล้วนตีบตัน จีโป๋ฉางจึงตกอยู่ในความสิ้นหวังอย่างที่สุด

แต่ไม่นานนัก เงาร่างของเยี่ยหย่วนก็ผุดขึ้นมาในหัว เขานึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายคือนักปรุงโอสถ แม้ตอนนี้จะยังเป็นเพียงระดับสามัญ ทว่าเมื่อดูจากพลังแห่งการตระหนักรู้ของเขา การจะเติบโตเป็นนักปรุงโอสถระดับวิญญาณก็เป็นเส้นทางที่พอจะมีความหวังอยู่บ้าง

อย่างไรก็ตาม จีโป๋ฉางก็นึกขึ้นได้ว่าตนเองได้ล่วงเกินอีกฝ่ายไปอย่างหนักหนาสาหัส การจะไปประจบเอาใจยามนี้ย่อมสายเกินไปเสียแล้ว ทว่าเขาก็มีไหวพริบขึ้นมาทันควัน เขาเบนสายตาไปที่ศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์พี่รองของตน บางทีหากอาศัยพวกนาง เขาอาจไม่ต้องลดตัวลงไปประจบประแจงให้เสียเกียรติ แต่ยังสามารถปฏิบัติกับเยี่ยหย่วนเหมือนสุนัขตัวหนึ่งที่เรียกมาก็มา ไล่ไปก็ไปได้

จีโป๋ฉางจึงเอ่ยขึ้นเสียงเบา "แม่นางทั้งสอง ข้ามีวิธีหนึ่ง" จากนั้นเขาก็เล่าแผนการของตนให้พวกนางฟัง สองศิษย์พี่น้องเมื่อได้ฟังว่า เพียงแค่พวกนางคอยปั่นหัวเยี่ยหย่วนไม่ให้หลุดมือ และคอยใช้คำพูดกดดันส่งผลกระทบต่อเขาเป็นระยะ รอจนกระทั่งทักษะการปรุงโอสถของเยี่ยหย่วนก้าวเข้าสู่ระดับวิญญาณ เมื่อนั้นก็ถือว่าแผนการบรรลุผล หัวซินอวิ๋นและพรรคพวกถูกความรักบังตาจนมืดบอด มิเช่นนั้นคงไม่กล้าวางยาซือจุนของตนเอง และยังคงเชื่อฟังคำสั่งของเขาอย่างไม่ลืมหูลืมตาเช่นนี้

"อืม! ขอเพียงช่วยโบ๋ฉางได้ ข้ายอมทำทุกอย่าง”

“ใช่แล้วๆ" ส่วนซือจุนของพวกนางนั้น เพราะฤทธิ์ของยาสลบ ต่อให้จีโป๋ฉางจะสูญเสียของรักจนร้องคร่ำครวญโหยหวนปานจะขาดใจ ก็ไม่อาจปลุกนางให้ตื่นจากการหลับใหลได้

...

วันถัดมา เยี่ยหย่วนที่กำลังบำเพ็ญเพียรอยู่ในถ้ำพำนัก พลันได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากหน้าประตู "ศิษย์น้อง ไม่ทราบว่าพอจะมีเวลาออกมาพบกันสักครู่ได้หรือไม่?" เมื่อได้รับฟัง เขาก็รู้ทันทีว่าเป็นเสียงของศิษย์พี่ใหญ่หัวซินอวิ๋น เขาไม่รู้ว่ายัยผู้หญิงคนนี้มาทำอะไรที่นี่ แต่ย่อมไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน เดิมทีเขาตั้งใจจะเพิกเฉยและบำเพ็ญเพียรต่อไป ทว่าเมื่อนึกถึงแผนการแก้แค้นอันยิ่งใหญ่ หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งเขาจึงเลือกที่จะอดทน

หลังจากเตรียมใจเสร็จสิ้น เยี่ยหย่วนก็ลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูสบตากับศิษย์พี่ใหญ่ และเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา "ศิษย์พี่ใหญ่มีธุระอะไรหรือครับ?" น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่าลึกลงไปในใจกลับแฝงไว้ด้วยความเกลียดชังที่ยากจะซ่อนเร้น เขาหารู้ไม่ว่าศิษย์พี่ใหญ่ตรงหน้ามีเนตรเจ็ดประทีปที่สามารถมองทะลุความดีความชั่วและความเป็นศัตรูได้ ดังนั้น ความเคียดแค้นของเขาจึงปรากฏต่อหน้าหัวซินอวิ๋นอย่างโจ่งแจ้ง

ความเกลียดชังนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของหัวซินอวิ๋นแทบจะคงไว้ไม่อยู่ ทว่าเมื่อนึกถึงสามีของตน นางก็รีบฮึดสู้และเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ข้าเห็นว่าเจ้าเพิ่งกลับมาเมื่อวาน จึงอยากมาถามไถ่ดูว่า มีเรื่องอะไรที่ข้าในฐานะศิษย์พี่ใหญ่พอจะช่วยเหลือได้บ้างไหม" การแสดงไมตรีที่ผิดปกติเช่นนี้ทำให้เยี่ยหย่วนชะงักไป ภายในใจบังเกิดความระแวดระวังขึ้นมาทันที มีสิ่งผิดปกติย่อมต้องมีเล่ห์เหลี่ยม เขาจะมาเสียเรื่องในจังหวะสำคัญไม่ได้เด็ดขาด มิเช่นนั้นคงสูญเสียโอกาสทองครั้งนี้ไป

เมื่อคิดได้ดังนั้น เยี่ยหย่วนจึงรีบเอ่ยขอบคุณและบอกว่าไม่มีเรื่องอะไรเดือดร้อน ก่อนจะรีบปิดประตูลงทันที ในช่วงเวลาหลังจากนั้น เยี่ยหย่วนรู้สึกรำคาญใจเป็นอย่างยิ่ง เพราะไม่เพียงแค่ศิษย์พี่ใหญ่ที่มาแสดงไมตรี แม้แต่ศิษย์พี่รองเองก็มาทำเช่นเดียวกัน เรื่องนี้บ่งบอกว่าจีโป๋ฉางต้องกำลังวางแผนชั่วร้ายบางอย่างอยู่ หรืออาจจะถึงขั้นปรารถนาจะปลิดชีวิตเขา! ทว่าอีกไม่นานแล้ว วันแห่งการล้างแค้นใกล้จะมาถึงแล้ว!

...

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เจียงหย่วนได้ขัดเกลาตบะของตนเองจนมั่นคงดีแล้ว ภายใต้ความช่วยเหลือของซือจุนสอง เขาเดินทางจากพื้นที่ห่างไกลนับพันลี้กลับมาสู่แคว้นชางอย่างรวดเร็ว และมาหยุดอยู่เหนือฟากฟ้าของสำนักเทียนอู่ ยามได้หวนคืนสู่ถิ่นเก่า เจียงหย่วนหาได้มีความโหยหาอาลัยไม่ มีเพียงความเกลียดชังอันลึกซึ้งที่มีต่อที่แห่งนี้ เพราะซือจุนสองได้เล่าเรื่องราวของ "ตัวตายตัวแทน" ให้เขาฟังอย่างละเอียดทุกขั้นตอน ทำให้เขารู้สึกราวกับได้ประสบเหตุการณ์ด้วยตนเอง พอนึกว่าหากตนเองไม่ได้หนีออกมาจากสำนักเทียนอู่ แล้วต้องเผชิญกับเคราะห์กรรมเช่นนั้น เขาก็ลอบด่าทอ "กองถ่ายนิยายสายสตรี" เฮงซวยนี่อยู่ในใจ

ทว่าทุกอย่างกำลังจะกลายเป็นประวัติศาสตร์ เพราะเขาจะลงมือยุติอนาคตของเจ้าสี่คนนั้นด้วยมือของเขาเอง! ตามการดำเนินของเรื่องราว ควรจะเป็นช่วงหลังจากที่ยัยแพศยานั่นรวบรัดตัดตอนจัดการเจียงว่านเยว่ได้ไม่นาน ยามนี้เจ้าสี่คนนั้นคงกำลังเสพสุขในกามารมณ์กันทุกวี่ทุกวันเป็นแน่ อืม... ถึงเวลาต้องตอนพวกมันทางกายภาพเสียที!

ในขณะที่เจียงหย่วนกำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิด ไป๋หยินเสวี่ยในร่างหญิงสาวทรงเสน่ห์ที่อยู่ข้างกายเขาก็พลันเอ่ยขึ้น "เสี่ยวหย่วนหย่วน ซือจุนสองเตรียมละครสุขนาฏกรรมไว้ให้เจ้าเรื่องหนึ่งนะ~" เมื่อได้รับฟัง เจียงหย่วนจึงหันไปมองซือจุนด้วยความสนใจพลางเอ่ยถามเบาๆ "ละครสุขนาฏกรรมหรือครับ?”

“ใช่แล้ว~ สุขนาฏกรรม~" พูดพลาง ไป๋หยินเสวี่ยก็มองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยของลูกศิษย์ตนเอง ก่อนจะเอ่ยบอกใบ้อีกครั้ง "ซือจุนใบ้ให้หน่อยนะ~ อาคมที่อาจารย์วางไว้ในตัวเจียงว่านเยว่ถูกกระตุ้นแล้วล่ะ~"

เมื่อเห็นซือจุนพยายามกลั้นยิ้มอย่างสุดกำลัง ประกอบกับคำพูดของนาง และการคำนวณช่วงเวลาของเขา เจียงหย่วนที่ตระหนักได้ว่ายามนี้จีโป๋ฉางคงกลายเป็นขันทีไปเรียบร้อยแล้ว ก็เผยสีหน้าที่ดูซับซ้อนออกมา มันดูเหมือนจะมีความสุขที่บอกไม่ถูก ทว่าก็แฝงไปด้วยความรู้สึกเสียวสันหลังวาบตามประสาบุรุษเพศ แม้การถูกตอนอย่างกะทันหันเช่นนี้จะทำให้เขารู้สึกสะใจยิ่งนัก ทว่าในฐานะผู้ชาย เจียงหย่วนก็ยังรู้สึกเย็นวูบที่หว่างขาอยู่ดี

หลังจากนั้นเขาจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ซือจุน แม้เรื่องนี้จะน่าสะใจมาก ทว่าท่านมีฐานะเป็นถึงผู้อาวุโสสูงสุดของดินแดนศักดิ์สิทธิ์”

“วันหน้าเรื่องโสโครกพรรค์นี้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของศิษย์เถอะครับ" ได้ยินคำกล่าวของลูกศิษย์รัก ไป๋หยินเสวี่ยก็ยิ้มบางๆ พลางตบบ่าเขาตอบ "จ้าๆๆ เชื่อฟังเสี่ยวหย่วนหย่วนจ้ะ~”

“ครับ"

เมื่อการสนทนาจบสิ้น สายตาของเจียงหย่วนก็กลับมาจดจ้องที่สำนักเทียนอู่เบื้องล่างอีกครั้ง ทว่าในจังหวะนั้นเอง ความเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้นกะทันหัน ค่ายกลพิทักษ์ขุนเขาของสำนักเทียนอู่พลันแตกสลายและหายไป สถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิดนี้ ทำเอาเหล่าศิษย์สำนักเทียนอู่ยืนอึ้งอยู่กับที่ ทว่าก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตั้งตัว ที่หน้าประตูสำนักก็พลันปรากฏมหาค่ายกลสายหนึ่งขึ้นมา ครอบคลุมทั่วทั้งสำนักเทียนอู่เอาไว้ ค่ายกลสีเลือดทำให้นักบำเพ็ญเพียรสำนักเทียนอู่ตระหนักได้ถึงฐานะของผู้จู่โจมทันที

"สำนักมารโลหิต! พวกสำนักมารโลหิตบุกมาถึงหน้าประตูแล้ว!”

“บัดซบ! นี่มันค่ายกลนอกรีตอะไรกัน? ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าพลังวิญญาณในร่างกำลังเหือดหายไปอย่างรวดเร็ว?”

“รีบหนีเร็ว! ไปแจ้งพวกท่านผู้อาวุโสด่วน!"

ชั่วพริบตา ศิษย์สำนักเทียนอู่ก็ตกอยู่ในความโกลาหล ขวัญกำลังใจตกต่ำถึงขีดสุด ผิดกับฝั่งสำนักเทียนอู่ คนของสำนักมารโลหิตที่อยู่นอกค่ายกลกลับมีขวัญกำลังใจเต็มเปี่ยม เมื่อเห็นว่าแผนการดำเนินไปอย่างราบรื่น รักษาการเจ้าสำนักมารโลหิตก็หัวเราะก้องสามครา ก่อนจะประกาศเสียงกร้าว "ทุกท่าน! วันแห่งการล้างแค้นมาถึงแล้วในวันนี้ บุกเข้าไป! มีแค้นชำระแค้น มีความหลังชำระความหลัง!”

“โอ้! ฆ่ามันให้หมด!”

“ข้าต้องการเห็นเลือดนองเป็นสายน้ำ!"

เหล่านักบำเพ็ญเพียรสายมารแห่งสำนักมารโลหิตที่มีใจฮึกเหิมพุ่งทะยานเข้าสู่ประตูสำนัก ประดุจปิศาจร้ายกระหายเลือด เห็นใครขวางหน้าเป็นต้องสังหารทิ้งโดยไม่ละเว้นแม้แต่ผู้เดียว