บทที่ 99 "บุรุษไร้ราก"

"ได้"

เยี่ยหย่วนไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เขาหยัดกายลุกขึ้นยืนทันที รอคอยให้อีกฝ่ายสูบเอาโลหิตต้นกำเนิดเพื่อประทับตราอาคม ตลอดกระบวนการเขาไร้ซึ่งการขัดขืน ราวกับเตรียมใจไว้แล้วว่าต่อให้ต้องตาย ก็จะลากเจ้าพวกนั้นลงนรกไปด้วยกันให้ได้ เมื่อเห็นดังนั้น รักษาการเจ้าสำนักมารโลหิตก็ไม่ลืมที่จะให้เขาเล่าคำสัตย์สาบานต่อมรรคาแห่งสวรรค์ ภายใต้การเตรียมการทั้งสองชั้นนี้ เขาจึงเริ่มไว้วางใจว่าเยี่ยหย่วนคือคนของตนอย่างแท้จริง

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เยี่ยหย่วนสินะ ตราบใดที่เจ้าสามารถหาจังหวะปิดค่ายกลพิทักษ์ขุนเขาของสำนักเทียนอู่ได้”

“สำนักมารโลหิตของพวกเราก็จะบุกทะลวงเข้าไป จัดการเจ้าพวกที่เจ้าเคียดแค้นให้สิ้นซาก”

“ตกลงหรือไม่?"

"ทุกอย่างสุดแล้วแต่ท่านผู้อาวุโสครับ!"

คำตอบของเยี่ยหย่วนช่างเด็ดเดี่ยว ทำให้รักษาการเจ้าสำนักมารโลหิตยิ่งทวีความเลื่อมใสในตัวเขา คนที่มีใจอำมหิตต่อตนเองและอำมหิตต่อศัตรูยิ่งกว่าเช่นนี้ คือต้นกล้าชั้นยอดสำหรับการเป็นนักบำเพ็ญเพียรสายมารโดยแท้ "ดี เจ้ากลับไปที่สำนักเทียนอู่ก่อน ถึงเวลาพวกเราจะประสานงานกันจากทั้งภายในและภายนอก กวาดล้างสำนักเทียนอู่ให้สิ้นซาก!"

พูดจบ รักษาการเจ้าสำนักมารโลหิตก็โบกมือให้เยี่ยหย่วนจากไป คล้อยหลังเขา บรรดานักบำเพ็ญเพียรสำนักมารโลหิตต่างพากันส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ "ท่านเจ้าสำนัก ดูท่าไอ้เด็กนั่นจะอยากทำลายสำนักเทียนอู่จริงๆ นะครับ”

“นั่นสิ ดูจากสีหน้ามันแล้ว ถ้าไม่บอกว่าโดนฆ่าล้างตระกูลมาก็คงแสดงสีหน้าแบบนั้นไม่ได้หรอก”

“ไอ้เด็กนี่แววสายมารออกชัดเจนมาก จบเรื่องแล้วรับเข้าสำนักเราก็นับเป็นการตัดสินใจที่ไม่เลวเลย"

รักษาการเจ้าสำนักมารโลหิตนิ่งฟังเสียงถกเถียงโดยไม่แสดงท่าทีใดๆ ทว่าเขาก็มีความคิดเช่นนั้นจริงๆ เพียงแต่ก่อนหน้านั้น คงต้องรอให้ถึงวันที่สำนักเทียนอู่ล่มสลายเสียก่อน

อีกด้านหนึ่ง เยี่ยหย่วนที่เดินออกจากที่กบดานของสำนักมารโลหิต มีอารมณ์ดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เมฆหมอกที่สะสมมาตลอดช่วงเวลานี้มลายหายไปสิ้น ยามนี้เขามีเพียงความปรารถนาเดียว คืออยากเห็นเลือดนองท่วมสำนักเทียนอู่ เพื่อการนั้นเขาพึงใจจะจ่ายด้วยแลกทุกสิ่ง

...

เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจและกลับมาถึงสำนักเทียนอู่ เพียงแค่เดินผ่านลานกว้าง เยี่ยหย่วนก็ถูกบรรดาศิษย์สำนักเทียนอู่รอบข้างจ้องมองด้วยสายตาเหยียดหยาม พร้อมกันนั้นยังมีเสียงซุบซิบนินทาดังแว่วมา "ข้านึกว่าไอ้คนนิสัยเสียคนนี้จะไปตายข้างนอกแล้วเสียอีก นึกไม่ถึงว่าจะยังเสนอหน้ากลับมาได้”

“นั่นสิ ไม่รู้ท่านเจ้าสำนักคิดอะไรอยู่ ทำไมไม่รีบไสหัวไอ้หมอนี่ออกไปให้พ้นๆ”

“เบาๆ หน่อย อย่าให้มันได้ยิน เดี๋ยวมาลอบกัดพวกเราจะลำบาก"

เสียงรอบข้างพุ่งเข้าสู่โสตประสาทของเยี่ยหย่วนอย่างชัดเจน ทว่าครั้งนี้ใบหน้าของเขากลับราบเรียบไร้ปฏิกิริยาใดๆ เพราะในสายตาของเขา ศิษย์สำนักเทียนอู่เหล่านี้ล้วนตายไปแล้ว เป็นเพียงซากศพที่ยังเดินได้เท่านั้น ไม่ว่าพวกมันจะเห่าหอนอย่างสำราญเพียงใด ก็เป็นได้เพียงคำสั่งเสียก่อนสิ้นใจเท่านั้นเอง

เมื่อมาถึงยอดเขาเทียนเฟิง เยี่ยหย่วนเดินตรงไปยังหน้าถ้ำพำนักของตน ตั้งใจจะเข้าไปปรับสภาวะจิตใจ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการประสานงานกับสำนักมารโลหิต ทว่าในจังหวะนั้นเอง เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นด้านข้าง ซึ่งก็คือจีโป๋ฉางนั่นเอง ทันทีที่เห็นเขา เสียงเย้ยหยันประชดประชันก็ดังขึ้น "โย่ๆๆ นึกไม่ถึงเลยว่าศิษย์พี่สามจะกลับมาเร็วขนาดนี้ ข้านึกว่าท่านจะต้องใช้เวลาอีกสักพักเสียอีก”

“ต้องขออภัยด้วยนะ ถ้ำพำนักของศิษย์น้องมีปัญหานิดหน่อย ช่วงที่ผ่านมาข้าเลยถือวิสาสะมาพักอยู่ในถ้ำพำนักของท่าน..."

ได้ยินดังนั้น เยี่ยหย่วนก็เปิดประตูถ้ำพำนักด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก วินาทีต่อมา กลิ่นประหลาดและสภาพอันเละเทะก็ปรากฏสู่สายตา เมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้าประกอบกับคำพูดของจีโป๋ฉาง เยี่ยหย่วนไม่ใช่คนโง่ เขาเดาได้ทันทีว่าคู่ชายโฉดหญิงชั่วคู่นี้อาศัยจังหวะที่เขาไม่อยู่ มาเสพสมเริงร่ากันในถ้ำพำนักของเขา เขาเพียงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อย่างเงียบเชียบ ก่อนจะเดินเข้าไปเริ่มทำความสะอาด

เมื่อเห็นเยี่ยหย่วนไม่เอ่ยวาจาใดๆ จีโป๋ฉางก็รู้สึกเบื่อหน่าย ทว่าเขาไม่มีทางปล่อยให้บุรุษอีกคนบนยอดเขามีชีวิตที่สงบสุขแน่นอน เขามั่นใจอยู่อย่างหนึ่งว่า ทันทีที่เรื่องนั้นเสร็จสิ้น เขาจะสามารถขับไล่เยี่ยหย่วนออกไปได้อย่างถาวร! เมื่อนึกถึงใบหน้าอันงดงามและกลิ่นอายสูงส่งของเจียงว่านเยว่ผู้เป็นซือจุนผู้เย็นชา จีโป๋ฉางก็ลอบเลียริมฝีปากด้วยความคาดหวัง

...

กลางดึกคืนนั้น ภายใต้ความช่วยเหลือของศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์พี่รอง จีโป๋ฉางแอบลอบเข้าไปในถ้ำพำนักของซือจุนเจียงว่านเยว่ เขาก้าวเข้าไปด้านใน เห็นกาน้ำชาที่ดื่มหมดแล้วตั้งอยู่บนโต๊ะหยก และเงาร่างที่หลับสนิทอยู่บนเตียงหยก เห็นดังนั้น จีโป๋ฉางก็ผุดรอยยิ้มอัปมงคล มือทั้งสองข้างสั่นเทาด้วยความกำหนัดพลางพึมพำ "เหะๆ ซือจุน ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป ท่านจะต้องกลายเป็นสตรีของข้า~”

“วางใจเถอะ ศิษย์จะปรนนิบัติท่านอย่างดีที่สุดเลย~"

การกระทำหลังจากนั้นของเขา เจียงว่านเยว่ที่อยู่ในสภาวะหลับสนิทไม่อาจขัดขืนได้เลย ทว่าในจังหวะที่จีโป๋ฉางกำลังจะเข้าสู่ขั้นตอนสำคัญนั้นเอง อาคมต้องห้ามภายในกายของเจียงว่านเยว่ก็ถูกกระตุ้น ขุมพลังที่ละเอียดอ่อนทว่าทรงพลังและแม่นยำขุมหนึ่งพุ่งทะยานออกมา

ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา วินาทีต่อมาจีโป๋ฉางก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงแสนสาหัสจากเบื้องล่าง เขาก้มลงมอง... หายไปแล้ว ทุกอย่างมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความว่างเปล่า พริบตานั้น สีหน้าของจีโป๋ฉางเปลี่ยนไปอย่างบ้าคลั่ง ทั้งตกตะลึง เจ็บปวด เศร้าโศก และสับสน ทว่าอารมณ์เหล่านั้นสุดท้ายก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด "อ๊ากกกกกกกก——!"

เสียงกรีดร้องดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งยอดเขาเทียนเฟิง แม้แต่ศิษย์สำนักเทียนอู่นอกยอดเขายังรับรู้ได้ ต่างพากันตื่นจากสภาวะพักผ่อนหรือการบำเพ็ญเพียรด้วยความสงสัยว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น ส่วนไป๋หยินเสวี่ยที่อยู่ไกลออกไปนับพันลี้ สัมผัสได้ว่าอาคมที่นางวางไว้ถูกกระตุ้น ใบหน้าอันงดงามพลันเผยรอยยิ้มที่สมใจออกมา พร้อมกับเสียงหัวเราะใสพริ้ว "คิกๆๆ~"

หลังจากหัวเราะเยาะเสร็จ นางก็เก็บความขี้เล่นลง นางคิดในใจว่า ตามทิศทางเช่นนี้ "อนาคต" ได้ดำเนินมาถึงช่วงท้ายแล้ว ทว่าหลังจากได้รับการแทรกแซงจากนางเช่นนี้ "อนาคต" จะยังคงดำเนินต่อไปตามเดิมหรือไม่? ไป๋หยินเสวี่ยรู้สึกใคร่รู้นัก และจะรอดูผลลัพธ์อย่างใจจดใจจ่อ

ผิดกับไป๋หยินเสวี่ยที่เฝ้ารอ ยามนี้จีโป๋ฉางที่ได้รับการพันแผลเรียบร้อยแล้วกำลังนอนทอดอาลัยอยู่บนเตียงด้วยสายตาว่างเปล่า นับจากวันนี้เป็นต้นไป เขาได้กลายเป็น "บุตรไร้ราก" อย่างสมบูรณ์ สัมผัสได้ว่าอนาคตไม่มีสิ่งใดให้น่าถวิลหาอีกแล้ว ในตอนนั้นเอง หวังเมี่ยวหัวและหัวซินอวิ๋นที่คอยอยู่เคียงข้างต่างก็พยายามเอ่ยปลอบใจเขา ขอเพียงบำเพ็ญเพียรไปจนถึงขอบเขตประสานสว่าง ก็จะสามารถทำให้ร่างกายได้รับการชำระล้างครั้งใหญ่ สิ่งที่สูญเสียไปย่อมได้รับกลับคืนมา

ต่อเรื่องนี้ จีโป๋ฉางกลับยิ้มหยันในใจ หากพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรของเขาดีจริง เขาจะมาลุ่มหลงในกามารมณ์เช่นนี้หรือ? เขามีเพียงรากปราณระดับล่าง บำเพ็ญจนถึงขอบเขตเพาะบ่มวิญญาณได้ก็นับว่าโชคช่วยมหาศาลแล้ว ไม่ต้องพูดถึงขอบเขตที่สูงกว่านั้นเลย เมื่อเห็นดังนั้น หัวซินอวิ๋นจึงเสนออีกความคิดหนึ่ง นั่นคือการเสาะแสวงหาโอสถต่อพ่วงอวัยวะระดับลี้ลับขั้นสมบูรณ์ ขอเพียงทานเข้าไปหนึ่งเม็ด ย่อมสามารถฟื้นฟูให้กลับมาเป็นดังเดิมได้