บทที่ 98 เผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ล้วนเป็นดรุณีน้อยถูกกฎหมาย

เมื่อเดินทางมาถึงสถานที่ที่ปลอดภัย เจียงหย่วนก็เปิดแผงหน้าต่างระบบของตนเองขึ้นมาตรวจสอบหลังจากไม่ได้ดูมานาน …… นาม: เจียงหย่วน ตบะ: ขอบเขตประสานสว่างขั้นที่หนึ่ง กายา: กายาเซียนอสนีคราม (ควบคุมสายฟ้าแห่งเทพ ทำลายล้างศัตรูทั่วหล้า) รากปราณ: ระดับฟ้า·รากปราณอัสนี ตำราวิชา: หนึ่ง, เคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรระดับลี้ลับขั้นสมบูรณ์·หมื่นอสนีบรรจบ (ขั้นไร้ที่ติ); สอง, วิชาดลจิตระดับลี้ลับขั้นสมบูรณ์·วิชาเร้นกลิ่นอาย (ขั้นไร้ที่ติ); สาม, วิชาโจมตีระดับวิญญาณขั้นสูง·หมัดพยัคฆ์อสนี (ขั้นไร้ที่ติ); สี่, วิชาโจมตีระดับลี้ลับขั้นสูง·หมัดอสนีวารีหลาก (ขั้นไร้ที่ติ); ห้า, วิชาป้องกันระดับลี้ลับขั้นสูง·อาภรณ์อสนีหลอมกาย (ขั้นไร้ที่ติ); หก, …… ทักษะอาชีพที่เชี่ยวชาญ: หนึ่ง, นักหลอมศัตราวุธ (ระดับวิญญาณ); สอง, นักวาดผ้ายันต์ (ระดับลี้ลับ); 三, นักสร้างค่ายกล (ระดับลี้ลับ); สี่, นักปรุงโอสถ (ระดับลี้ลับ); ห้า, นักเชิดหุ่น (ระดับวิญญาณ); หก, นักฝึกสัตว์ (ระดับวิญญาณ) ……

เมื่อมองดูแผงหน้าต่างของตนเอง จุดที่เจียงหย่วนให้ความสนใจมากที่สุดคือเรื่องกายาและรากปราณ หลังจากการวิวัฒนาการในครั้งนี้ รากปราณของเขาได้ยกระดับจากขั้นสมบูรณ์ขึ้นสู่ระดับฟ้า ส่วนกายาก็ยกระดับจากกายาศักดิ์สิทธิ์เข้าสู่กายาเซียน การวิวัฒนาการคู่ขนานนี้ทำให้เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ความเร็วในการดูดซับพลังวิญญาณ รวมถึงการควบคุมพลังวิญญาณธาตุอสนีในร่างกายของตนเองนั้น ก้าวข้ามไปสู่ระดับที่น่าหวาดหวั่นอย่างยิ่ง

เจียงหย่วนยกมือขึ้น เริ่มโคจรพลังวิญญาณภายในกาย เพียงครู่เดียว จิ้งจอกตัวน้อยสีม่วงที่ควบแน่นจากสายฟ้าก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขา ทั้งยังสามารถเคลื่อนไหวไปมาได้ตามความคิดคำนึงของเขา การควบคุมสายฟ้าได้ตามใจปรารถนาเช่นนี้ มิน่าเล่ากายาเซียนของเขาถึงถูกขนานนามว่า "御 (御 - ปกครอง/ควบคุม)"

ในจังหวะนั้นเอง หูจิ่วเกอก็ยื่นหน้าเข้ามาจ้องมองจิ้งจอกน้อยบนมือของเขา พลางเอ่ยถามด้วยความห่วงใย "มนุษย์ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? รู้สึกตรงไหนผิดปกติหรือเปล่า?" เมื่อได้รับความห่วงใยจากนาง เจียงหย่วนก็ยิ้มบางๆ ก่อนจะตอบกลับไป "วางใจเถอะจิ่วเกอ ตอนนี้ข้ารู้สึกดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเลยล่ะ”

“แล้วก็นะ ตอนนี้ข้าไล่ตามเจ้าทันแล้ว~"

เมื่อเข้าใจว่าเขาหมายถึงเรื่องอะไร หูจิ่วเกอก็ถลึงตาใส่เขาหนึ่งวงใหญ่ทันที "เหอะ~ ไล่ทันแล้วยังไงล่ะ ไว้เจ้ามาถึงขอบเขตเดียวกับข้าในตอนนี้ให้ได้ก่อนค่อยมาพูดเถอะ" ได้ยินดังนั้น เจียงหย่วนก็คิดว่ามันก็จริงอย่างที่นางว่า พละกำลังของเขายังไม่เพียงพอจริงๆ ในตอนนั้นเอง เซิ่งหนิงหนิงที่มาปรากฏตัวข้างกายเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบได้ พุ่งเข้ามากอดแขนเขาแล้วเอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น

"พ่อหนุ่ม สนใจจะหาคู่บำเพ็ญเพียรไหม?”

“ในเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ของข้า มีสตรีที่เหมาะสมอยู่มากมายเลยนะ~"

เมื่อเผชิญกับข้อเสนอคลุมถุงชนอย่างกะทันหันเช่นนี้ ไม่เพียงแต่เจียงหย่วนเท่านั้น แม้แต่หูจิ่วเกอที่อยู่ข้างกายเขาก็ถึงกับอึ้งไป หัวข้อสนทนานี้มันก้าวกระโดดเกินไปแล้ว อีกอย่างหูจิ่วเกอจำได้ว่า ตามบันทึกนั้นเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ไม่เคยแต่งงานกับเผ่าพันธุ์อื่นเลยมิใช่หรือ? หรือจะพูดให้ถูกคือ พวกเขาไม่น่าจะมีแนวคิดเรื่องการแต่งงานด้วยซ้ำ? ทำไมประมุขเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ถึงเสนอเรื่องนี้ออกมา?

ทว่านั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นสำคัญคือท่าทีของเจียงหย่วนต่างหาก หูจิ่วเกอจ้องมองเจียงหย่วนด้วยท่าทางกังวลใจอย่างยิ่ง เกรงว่าจะได้ยินคำตอบตกลงจากปากเขา นางเผลอเกาะแขนเขาไว้แน่น ส่วนหางจิ้งจอกนุ่มฟูนั่นก็พันรอบข้อเท้าของเขาไว้โดยไม่รู้ตัว ด้านเจียงหย่วนที่เป็นคนกลาง เมื่อได้สติกลับมา ก็นึกถึงคำบอกเล่าของท่านเจ้าสำนักเกี่ยวกับเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาได้ สรุปสั้นๆ คือ เผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ล้วนเป็นดรุณีน้อยถูกกฎหมาย

เขาไม่ใช่พวกวิตถารที่คลั่งไคล้เด็กน้อย ดังนั้นต่อข้อเสนอของเซิ่งหนิงหนิง เขาจึงโบกมือปฏิเสธอย่างไม่ลังเล "ขออภัยครับผู้อาวุโส ข้าตั้งมั่นเพียงมรรคาแห่งเซียน เรื่องความรักนั้นข้ายังไม่เคยเก็บมาคิดเลย”

“ดังนั้นผู้น้อยคงต้องขอปฏิเสธข้อเสนอของท่านครับ ขออภัยด้วย"

เมื่อได้รับฟัง เซิ่งหนิงหนิงไม่ได้แสดงสีหน้าผิดหวังแต่อย่างใด นางกลับพยักหน้าเห็นพ้องอย่างเป็นธรรมชาติ อันที่จริงหลังจากเสนอไปเมื่อครู่ นางก็แอบรู้สึกเสียใจที่ทำอะไรวู่วามเกินไป จะโผงผางแบบนี้ไม่ได้ ต้องค่อยเป็นค่อยไป~ ด้วยเหตุนี้ เซิ่งหนิงหนิงจึงหาทางลงให้ตนเอง พลางเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มพราย "อื้มๆ ถ้าพ่อหนุ่มเกิดเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ ก็มาหาข้าได้ตลอดเวลาเลยนะ~”

“ไว้ค่อยว่ากันครับ"

หลังจากปัดเรื่องนี้พ้นตัวไปได้ เจียงหย่วนก็นึกถึงสิ่งที่ตนเองต้องทำเป็นลำดับถัดไป นั่นคือการมุ่งหน้าไปยังสำนักเทียนอู่ เพื่อสะสางธุระที่ค้างคาให้จบสิ้น ทว่าก่อนหน้านั้น เขาจำเป็นต้องขัดเกลาตบะของตนเองให้มั่นคง รวมถึงเตรียมการล่วงหน้าอีกบางส่วน ดังนั้นคณะของเจียงหย่วนจึงมุ่งหน้าไปยังเมืองที่ใกล้ที่สุดเพื่อพักผ่อน

...

—เศษซากที่หลงเหลือของสำนักมารโลหิต— นับตั้งแต่ทำศึกใหญ่กับสำนักเทียนอู่ สำนักมารโลหิตก็ตกต่ำลงอย่างถึงขีดสุด ไร้ซึ่งความภาคภูมิใจดั่งวันวาน ล้มตายกระจัดกระจาย บาดเจ็บล้มตายจนพิการ เหลือเพียงยอดฝีมือระดับปลายแถวไม่กี่คน ผู้ที่มีตบะสูงสุดเป็นเพียงขอบเขตถ้ำสวรรค์เท่านั้น เรียกได้ว่ายามนี้สำนักมารโลหิตนับเป็นเพียงขุมกำลังระดับสามเท่านั้น ทว่าถึงกระนั้น บรรดานักบำเพ็ญเพียรสายมารแห่งสำนักมารโลหิตก็ยังไม่ละทิ้งความปรารถนาที่จะแก้แค้น

และในวันนี้ พวกเขาก็ได้ต้อนรับคนผู้หนึ่ง เยี่ยหย่วน เมื่อมองดูชายหนุ่มที่สวมอาภรณ์ศิษย์สำนักเทียนอู่ผู้นี้ นักบำเพ็ญเพียรสำนักมารโลหิตต่างพากันถลึงตาด้วยความโกรธแค้น อยากจะฉีกร่างเขาออกเป็นหมื่นชิ้น ทว่าเนื่องจากรักษาการเจ้าสำนักมารโลหิตยังไม่ได้เอ่ยวาจา พวกเขาจึงทำได้เพียงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น รักษาการเจ้าสำนักลอบพิจารณาเยี่ยหย่วนครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ "เปิ่นจั้วรู้จักเจ้า เจ้าคือ 'หัวขโมย' ที่กำลังเป็นข่าวฉาวโฉ่ในสำนักเทียนอู่ช่วงนี้สินะ?”

“หลักฐานทุกอย่างล้วนบ่งชี้ว่าเป็นฝีมือเจ้า เจ้าช่างคู่ควรกับคำว่า 'ชั่วช้าสามานย์' เสียจริง"

เมื่อได้รับฟัง ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยของเยี่ยหย่วนก็พลันบิดเบี้ยวด้วยความพิโรธประดุจปิศาจร้าย แววตานั้นดูราวกับจะกัดกินผู้คนเข้าไปทั้งตัว น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้นขุ่นเคืองค่อยๆ ดังขึ้น "เรื่องพวกนั้น... ข้าไม่ได้ทำ..." พูดพลาง ทั่วทั้งร่างของเขาก็แผ่ซ่านด้วยกลิ่นอายสายมารจางๆ ดูไปแล้วยิ่งกว่านักบำเพ็ญเพียรสายมารเสียอีก

เมื่อเห็นภาพนี้ รักษาการเจ้าสำนักมารโลหิตก็มองเขาด้วยความสนใจใคร่รู้ยิ่งขึ้น ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ "จะเป็นฝีมือเจ้าหรือไม่นั้นพักไว้ก่อน การที่เจ้ามาถึงที่นี่ได้ เป็นเพราะเจ้าบอกว่ามีข้อมูลลับของสำนักเทียนอู่ข้าถึงให้เจ้าเข้ามา”

“ว่ามาสิ เจ้ากุมความลับอะไรไว้บ้าง?"

ทว่าเยี่ยหย่วนกลับไม่ได้ตอบในทันที เขาจ้องเขม็งไปยังชายวัยกลางคนบนบัลลังก์พลางเอ่ยถาม "หากสามารถบุกขึ้นสำนักเทียนอู่ได้ ท่านจะให้ข้าได้ลงมือสังหารศัตรูด้วยมือตนเองหรือไม่?”

“โฮ่? ฮ่าๆๆ น่าสนใจดีนี่ ว่ามาสิ ศัตรูคู่อาฆาตของเจ้าคือใคร?" เยี่ยหย่วนจึงร่ายรายชื่อทุกคนบนยอดเขาเทียนเฟิงออกมาจนครบ แม้แต่ซือจุนราคาถูกที่ไม่เคยยื่นมือเข้าช่วยเขาก็ไม่เว้น ในยามนี้ เพื่อที่จะได้แก้แค้น สติสัมปชัญญะของเขาได้ถูกเพลิงแห่งความแค้นแผดเผาจนมอดไหม้ไปสิ้น

รักษาการเจ้าสำนักมารโลหิตจ้องมองคนรุ่นเยาว์ที่พร้อมจะธาตุไฟเข้าแทรกได้ทุกเมื่อผู้นี้ รอยยิ้มบนใบหน้ายังไม่จางหายไป ก่อนจะเอ่ยหลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง "หากเจ้าสามารถทำงานที่เปิ่นจั้วมอบหมายให้สำเร็จได้จริง จะยกเจ้าพวกขยะนั่นให้เจ้าจัดการก็จะเป็นไรไป?" เพียงได้ยินคำกล่าวนี้ เยี่ยหย่วนก็คุกเข่าลงทันที เอ่ยขอบคุณที่อีกฝ่ายมอบความไว้วางใจให้ "ทว่าก่อนหน้านั้น เจ้าจำเป็นต้องทิ้งโลหิตต้นกำเนิดไว้ที่นี่"

โลหิตต้นกำเนิด คือวิชาสายมารแขนงหนึ่งที่สำนักมารโลหิตใช้ควบคุมคน แม้การกุมโลหิตต้นกำเนิดของผู้อื่นไว้จะไม่ถึงขั้นสั่งตายได้ในทันที ทว่าการจะทำให้คนผู้นั้นกลายเป็นคนพิการก็เป็นเรื่องง่ายดายยิ่ง