บทที่ 97 เปี่ยมล้นด้วยเทวฤทธิ์ ประดุจจักรพรรดิอสนีจุติลงมา

หนึ่งจิ้งจอกหนึ่งวิญญาณจะคิดเห็นประการใดนั้นเจียงหย่วนหามิได้ล่วงรู้ ยามนี้สมาธิของเขาจดจ่ออยู่เพียงทัณฑ์อสนีเบื้องหน้าเท่านั้น เขาสัมผัสได้ถึงอานุภาพอันน่าหวาดหวั่นของสายฟ้าที่กำลังควบแน่นอยู่ในหมู่เมฆครึ้ม มันรุนแรงยิ่งกว่าสายฟ้าจากระบบที่เคยฟาดเขาอยู่เป็นนิจ และรุนแรงจนเกือบจะเทียบเท่ากับคราวที่เขาเกือบจะถูกช่วงชิงร่างในตอนนั้น เมื่อตระหนักได้ดังนี้ เจียงหย่วนจึงเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเก็บหน้ากากและศัตราวุธวิญญาณต่างๆ เข้าที่ เขาเตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทัณฑ์อสนีด้วยตนเอง

ครู่ต่อมา สายฟ้าบนฟากฟ้าเริ่มแปรเปลี่ยนจากสีน้ำเงินกลายเป็นสีม่วงเข้ม การเปลี่ยนแปลงนี้ส่งผลให้กลิ่นอายของทัณฑ์อสนีทวีความดุดันขึ้นหลายเท่าตัว แม้แต่นักบำเพ็ญเพียรที่เฝ้ามองอยู่ห่างๆ ต่างก็เริ่มรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่สู้ดี "ทำไมข้าถึงรู้สึกว่า แรงกดดันของทัณฑ์อสนีครั้งนี้มันรุนแรงกว่าตอนที่ข้าฝ่าด่านเองเสียอีก?”

“เจ้าก็รู้สึกรึ? ช่างประจวบเหมาะ ข้าเองก็รู้สึกเช่นนั้น”

“หากยามนั้นข้าต้องเผชิญกับทัณฑ์อสนีระดับนี้ ป่านนี้ข้าคงสิ้นชีพมลายไปนานแล้ว"

ในขณะที่เหล่านักบำเพ็ญเพียรในเงามืดกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ อสนีม่วงสายแรกก็ฟาดลงมาจากสรวงสวรรค์! มันพุ่งเข้าใส่ตำแหน่งที่เจียงหย่วนนั่งอยู่อย่างแม่นยำและดุดัน เนื่องจากเขาต้องการทดสอบความแตกต่างระหว่างทัณฑ์อสนีตามธรรมชาติกับสายฟ้าจากระบบ เขาจึงไม่ได้กางม่านป้องกันใดๆ ทว่าเลือกที่จะใช้ร่างกายรับการโจมตีนี้โดยตรง ทันทีที่อสนีม่วงเข้าสู่ร่างกาย ร่างของเจียงหย่วนก็สั่นสะท้านไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย ทว่าด้วยการ "ฝึกฝน" จากระบบมาอย่างยาวนาน พลังป้องกันสายฟ้าของเขาจึงอยู่ในระดับที่สูงส่งยิ่ง อาการสั่นเทาเมื่อครู่เป็นเพียงปฏิกิริยาแรกรับต่อสายฟ้าระดับสูงนี้เท่านั้น

เจียงหย่วนปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเริ่มลงมือทำในสิ่งที่เขาทำเป็นประจำ นั่นคือการพยายามดูดซับสายฟ้าอันบริสุทธิ์เหล่านี้เข้าสู่ร่างกาย และเป็นไปตามคาด สายฟ้าอันบริสุทธิ์ หรือจะเรียกว่าสายฟ้าเทพต้นกำเนิดเหล่านี้กำลังถูกเขาดูดซับเข้าไป ซ้ำร้ายมันไม่ได้มาแบบกะปริดกะปรอยเหมือนที่ระบบเคยมอบให้ ทว่ามรรคาแห่งสวรรค์กลับประทานสายฟ้าเทพต้นกำเนิดมาให้อย่างล้นปรลาม เจียงหย่วนจึงลงมือดูดซับอย่างไม่เกรงใจ เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่า กายาศักดิ์สิทธิ์และรากปราณของตนกำลังเกิดความเปลี่ยนแปลงอันน่าอัศจรรย์ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ทั้งสองสิ่งย่อมจะเกิดการวิวัฒนาการพร้อมกัน ซึ่งจะส่งผลให้พรสวรรค์และพลังรบของเขาก้าวกระโดดขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง ด้วยเหตุนี้ เจียงหย่วนจึงอ้าแขนรับทัณฑ์อสนีอย่างเต็มใจและพยายามดูดซับมันอย่างสุดกำลัง

ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา "สะใจนัก!"

ทว่าเขาหารู้ไม่ว่า การกระทำของตนในยามนี้ช่างสะเทือนเลื่อนลั่นและผิดแผกจากสามัญสำนึกเพียงใด หูจิ่วเกอและเซิ่งหนิงหนิงที่เฝ้าดูอยู่จากระยะปลอดภัยต่างก็ยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ ภาพเหตุการณ์ที่เหนือล้ำความเข้าใจนี้กำลังบดขยี้ทัศนคติที่มีต่อโลกของพวกนางจนพินาศ จะมีใครที่ไหนฝ่าทัณฑ์อสนีด้วยวิธีพรรค์นี้กัน? นอกจากจะไม่ป้องกันแล้ว ยังจะดูดซับทัณฑ์อสนีอันน่าสยดสยองนั่นเข้าไปอีกหรือ? ภาพที่เห็นนี้ แม้แต่หูจิ่วเกอที่อยู่กินด้วยกันมาทุกเมื่อเชื่อวันยังต้องยืนบื้อใบ้ สมองขาวโพลนไปหมด

ส่วนเซิ่งหนิงหนิงที่อยู่ข้างกาย จากสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตะหนกในคราแรก บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้า "ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้" มิน่าเล่า มิน่าล่ะนางถึงได้รู้สึกถึงแรงดึงดูดและความใกล้ชิดประหลาดจากตัวเจียงหย่วน ที่แท้ บุรุษผู้นี้ก็คือ "บุตรแห่งสวรรค์" อย่างนั้นหรือ! เมื่อนึกถึงคำกล่าวที่สืบทอดกันมาเนิ่นนานภายในเผ่า แววตาที่เซิ่งหนิงหนิงมองไปยังเจียงหย่วนก็พลันวาวโรจน์ด้วยประกายแสงประหลาด

ในจังหวะนั้นเอง ทัณฑ์อสนีที่เจียงหย่วนเผชิญอยู่ก็ดำเนินมาถึงช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด รากปราณและกายาศักดิ์สิทธิ์ภายในกายเขาก็เช่นกัน เหลือเพียงก้าวเดียวก็จะเข้าสู่ขอบเขตใหม่ ทันใดนั้นเจียงหย่วนก็เบิกตาโพล่งขึ้น เขาลุกขึ้นยืนและแหงนหน้ามองทัณฑ์อสนีบนฟากฟ้า จากนั้นเขาก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งตรงเข้าสู่ใจกลางของกลุ่มเมฆอสนีอย่างไม่ลังเล การกระทำนี้ทำเอาหูจิ่วเกอที่อยู่ด้านล่างขวัญเสีย นางตั้งท่าจะพุ่งเข้าไปช่วยเหลือตามสัญชาตญาณ ทว่ากลับถูกเซิ่งหนิงหนิงรั้งเอาไว้ได้อย่างมั่นคงพร้อมคำอธิบาย

"วางใจเถอะ เขาจะไม่เป็นไร”

“และหลังจากครั้งนี้ เขาจะได้รับการวิวัฒนาการครั้งใหม่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด"

เมื่อได้รับฟังเช่นนั้น หูจิ่วเกอทำได้เพียงเลือกที่จะเชื่อใจนาง นางข่มความร้อนรนในใจไว้ แววตาคู่สวยที่จ้องมองขึ้นไปยังท้องฟ้าเต็มไปด้วยความห่วงใย ยามนี้เจียงหย่วนได้นำตนเองเข้าไปอยู่ท่ามกลางวงล้อมของสายฟ้าเทพต้นกำเนิดอย่างสมบูรณ์ เมื่อเห็นสายฟ้าเทพเหล่านั้น ปฏิกิริยาของเขากลับเหมือนเห็นขุมทรัพย์อันล้ำค่า แววตาเป็นประกายวาววับ ถึงขั้นไล่ตามดูดซับพวกมันอย่างบ้าคลั่ง การกระทำเช่นนี้ ทำเอาทัณฑ์อสนีเองก็เริ่มจะเสียความมั่นใจ หมายความว่ายังไงน่ะเจ้าหนุ่ม? มีใครเขาฝ่าทัณฑ์กันแบบนี้ด้วยหรือ?

ทว่าเจียงหย่วนหาได้สนใจไม่ เขาตั้งหน้าตั้งตาดูดซับเพื่อหวังจะไปให้ถึงจุดสูงสุดของขอบเขตนั้นให้เร็วที่สุด ครู่ต่อมา เมื่อทัณฑ์อสนีถูกเขาดูดซับไปจนเกือบหมดสิ้น เขาจึงอาศัยพลังมหาศาลนี้ส่งผลให้รากปราณและกายาเกิดการวิวัฒนาการพร้อมกัน พริบตานั้น พายุฝนพลันตั้งเค้า เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะเทือนขวัญ อสนีม่วงฟาดกระหน่ำลงบนพื้นดินจนเกิดเป็นหลุมลึกขนาดน้อยใหญ่ไปทั่วบริเวณ จากนั้นอสนีม่วงก็เริ่มควบแน่นจนมีรูปร่าง มังกรอสนีสีม่วงหลายสายปรากฏกายแวบวาบอยู่ในหมู่เมฆ แผ่ซ่านด้วยกลิ่นอายกดดันอันน่าหวาดหวั่น และในเวลานั้นเอง เงาร่างสายหนึ่งที่ราวกับเทพเจ้าบนสรวงสวรรค์ ก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางวงล้อมของมังกรอสนีเหล่านั้น เหล่ามังกรอสนีต่างยอมสยบต่อเงาร่างนี้ คอยทำหน้าที่คุ้มกันอยู่รายรอบประหนึ่งบริวาร

เงาร่างนั้นก็คือเจียงหย่วนนั่นเอง ยามนี้ทั่วทั้งร่างของเขาถูกโอบล้อมด้วยสายฟ้า แววตาอันเย็นชาแฝงไว้ด้วยประกายสายฟ้าที่แลบแปลบปลาบอยู่เป็นระยะ เจียงหย่วนในยามนี้เปี่ยมล้นด้วยเทวฤทธิ์ ประดุจจักรพรรดิอสนีจุติลงมา

เซิ่งหนิงหนิงที่เฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ถึงกับพึมพำออกมาด้วยความไม่อยากเชื่อ "ถึงขั้นวิวัฒนาการจากกายาศักดิ์สิทธิ์กลายเป็นกายาเซียน ซ้ำรากปราณยังเกิดการเปลี่ยนแปลงขนานใหญ่จนยากจะหยั่งถึง..."

เมื่อได้ยินคำกล่าวของคนข้างกาย แววตาของหูจิ่วเกอที่มองเจียงหย่วนก็เต็มไปด้วยความปิติยินดี และมีความรักใคร่ที่ซ่อนไว้ลึกสุดใจแฝงอยู่อีกส่วนหนึ่ง ครู่ต่อมา เมื่อเซิ่งหนิงหนิงได้สติ นางก็สะบัดมือเบาๆ ปกปิดนิมิตอันน่าหวาดหวั่นนี้ไว้จนสิ้น การถือกำเนิดของกายาเซียน ย่อมต้องปกปิดไว้ให้มิดชิดที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะโบราณว่าไว้ "หอกต่อหน้าหลบง่าย ลูกศรในที่ลับยากจะป้องกัน" โจรที่จ้องจะลักขโมยมีอยู่ทุกที่ การระวังตัวไว้เสมอย่อมประเสริฐกว่า

ส่วนเจียงหย่วนผู้เป็นตัวเอกนั้น สัมผัสได้ว่าสภาพของตนเองดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับว่าสามารถทำทุกสิ่งที่ปรารถนาให้สำเร็จได้ ทว่าเขายังคงมีความตระหนักรู้ในตนเองที่ชัดเจน เขารู้ว่าความคิดที่พองโตเช่นนี้ เป็นเพียงความรู้สึกลวงตาที่เกิดจากการที่พละกำลังก้าวเข้าสู่ขอบเขตใหม่ จำเป็นต้องอาศัยเวลาในการปรับตัวและขัดเกลาอีกสักระยะ ทว่า... เขาอยากรู้นักว่าตนเองตื่นรู้กายาเซียนชนิดใดกันแน่?

ด้วยความสงสัย เจียงหย่วนตั้งใจจะไปจากที่นี่ก่อนเป็นอันดับแรก เพราะเขารู้ดีว่าตนเองได้สร้างความเคลื่อนไหวที่ยิ่งใหญ่เพียงใดเอาไว้ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สลายกลิ่นอายประหลาดรอบตัวทิ้งไป ก่อนจะค่อยๆ ร่อนลงสู่พื้นดิน พร้อมกับการยุติกระบวนการของเขา หมู่เมฆดำบนท้องฟ้าก็ค่อยๆ จางหายไป เพียงไม่นาน สภาพอากาศก็กลับมาสดใสแจ่มใสไร้เมฆหมอกดังเดิม

เจียงหย่วนทะยานร่างมาหยุดอยู่ตรงหน้าหนึ่งจิ้งจอกหนึ่งวิญญาณ พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "ครั้งนี้สร้างเรื่องไว้ใหญ่โตทีเดียว พวกเรารีบไปจากที่นี่กันก่อนเถอะ”

“อื้ม~”

“ไม่มีปัญหา" พูดจบ คณะเดินทางก็รีบออกจากที่เกิดเหตุเพื่อหาสถานที่เงียบสงบพักพิง

หลังจากที่กลุ่มของเจียงหย่วนจากไปได้ไม่นาน นักบำเพ็ญเพียรที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่ในเงามืดต่างก็ท่าทีลังเล ก่อนจะค่อยๆ ขยับเข้าหาที่เกิดเหตุอย่างระมัดระวัง ทว่า ณ สถานที่แห่งนั้น นอกจากแรงกดดันที่ยังหลงเหลืออยู่ประปรายแล้ว ก็ไม่หลงเหลือสิ่งใดอื่นอีกเลย