บทที่ 96 ผู้ที่ผิดไม่ใช่เขา แต่เป็นโลกใบนี้!

เมื่อคิดตกเช่นนั้น ไป๋หยินเสวี่ยตั้งใจจะเดินทางกลับไปสักเที่ยว ทว่าในจังหวะนั้นเอง นางกลับนึกบางอย่างขึ้นมาได้จึงหยุดชะงักลง นางก้มหน้าลง มองไปยังเยี่ยหย่วนผู้แสนรันทดเบื้องล่าง เมื่อเห็นเขา ก็ราวกับเห็นลูกศิษย์รักของนางกำลังทนทุกข์ทรมาน

เฮ้อ อย่างไรเสียเจ้าเด็กคนนี้ก็ถือว่ามารับเคราะห์จากดอกท้อเน่าแทนลูกศิษย์ของนาง มอบความช่วยเหลือให้สักเล็กน้อยก็นับว่าไม่เสียหลาย คิดได้ดังนั้น ไป๋หยินเสวี่ยสะบัดหัตถ์หยกเบาๆ ลำแสงสายหนึ่งพุ่งทะยานลงไปหาเยี่ยหย่วนที่อยู่เบื้องล่าง หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น นางก็จากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

ยามนี้ภายในถ้ำพำนัก เยี่ยหย่วนผู้เต็มไปด้วยความท้อแท้สิ้นหวังและไม่รู้ว่าตนเองไปทำสิ่งใดผิดมา ต่อให้พยายามบำเพ็ญเพียรก็ไม่อาจสงบใจลงได้ เขาเฝ้าครุ่นคิดว่าใครกันแน่ที่คอยใส่ร้ายป้ายสีเขา ทั้งที่เขาไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับใครเลยแม้แต่น้อย แต่ทำไมดูเหมือนทุกคนอยากจะผลักไสเขาไปสู่ความตายเช่นนี้?

ในจังหวะนั้นเอง ลำแสงสายหนึ่งพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะพุ่งเข้าสู่ห้วงสำนึกของเยี่ยหย่วน วินาทีต่อมา เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในช่วงที่ผ่านมาก็ไหลเวียนผ่านสมองของเขาดุจภาพโคมเวียน หลังจากดูจบ เยี่ยหย่วนยืนนิ่งงันอยู่กับที่ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ บ่งบอกถึงความปั่นป่วนภายในใจอย่างหนัก

ทว่าไม่นาน ใบหน้าที่บิดเบี้ยวราวกับปิศาจร้ายก็ปรากฏขึ้นบนหน้าของเขา พร้อมกับเสียงพึมพำแผ่วเบา "ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง!”

“ที่แท้ก็เป็นเจ้าไอ้เดรัจฉานหน้าตัวเมียที่คอยใส่ร้ายข้าลับหลัง แถมยังอยากให้ข้าตายนักใช่ไหม!”

“แล้วยังมีอีตัวสองคนนั่นอีก ที่ดันไปเข้าข้างคนพาล!”

“ดี... ดีมาก ดีจริงๆ!"

ไอสีดำแห่งความชั่วร้ายเริ่มปรากฏขึ้นรอบตัวเยี่ยหย่วน ทำให้ยามนี้เขาดูเปี่ยมไปด้วยจิตมาร มีวี่แววจะธาตุไฟเข้าแทรกอยู่รำไร ทว่าไม่นาน เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หลายครั้งเพื่อสงบสติอารมณ์ เพราะเขารู้แจ้งแล้วว่า สถานการณ์ของตนเองนั้นย่ำแย่เพียงใด เขามายืนอยู่ตรงริมขอบเหวแล้ว หากก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว ย่อมต้องตกลงสู่ขุมนรกหมื่นวา แต่หากการตกลงสู่ขุมนรกนั้นจะสามารถทำให้เจ้าพวกนั้นต้องตายอย่างอนาถได้ เยี่ยหย่วนย่อมเต็มใจจะจ่ายค่าตอบแทนอย่างสาสม!

ทันใดนั้น นามของสำนักมารโลหิตก็ผุดขึ้นมาในหัว แผนการที่น่าหวาดหวั่นพรั่งพรูออกมา รอยยิ้มอันชั่วร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอีกครั้ง หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เยี่ยหย่วนก็เดินออกไปรับภารกิจและลงจากเขาไป ท่ามกลางสายตาดูแคลนของเหล่าศิษย์ร่วมสำนัก เขารู้ความจริงทั้งหมดแล้ว ภายนอกดูสงบนิ่ง ทว่าภายในใจกลับบ้าคลั่งไปนานแล้ว ในสายตาของเขา นอกจากตัวต้นเหตุแล้ว ทุกคนในสำนักเทียนอู่ล้วนคือผู้สมรู้ร่วมคิด! เขาจะทำให้ทุกคนในสำนักเทียนอู่ต้องชดใช้ ผู้ที่ผิดไม่ใช่เขา แต่เป็นโลกใบนี้!

...

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตลอดสองเดือนกว่าที่ผ่านมา เจียงหย่วนได้รับรู้ทั้งหมดจากซือจุนของเขา เมื่อทราบว่ามีแพะรับบาปมาเดินตาม "พล็อตเรื่อง" แทนตนเอง เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ทว่าประหลาดใจก็ส่วนหนึ่ง แต่มันก็อยู่ในความคาดหมายของเขาเช่นกัน อย่างไรเสีย เรื่องประเภทการแก้ไขพล็อตโลกอะไรพรรค์นี้ ในนิยายบนเครือข่ายชาติก่อนก็นับว่าเป็นเซตติ้งที่พบได้บ่อย ยิ่งที่นั่นคือ "กองถ่าย" นิยายบำเพ็ญเพียรสายสตรีแนวสำนึกผิดภายหลังด้วยแล้ว เมื่อ "ตัวเอก" จากไป ก็แค่ยัด "ตัวเอกคนใหม่" เข้าไปแทนที่เสียก็จบเรื่อง

หลังจากรู้เรื่องนี้ เจียงหย่วนก็ตระหนักได้ถึงสิ่งหนึ่ง นั่นคือยามนี้ ต่อให้เขาจะระแวดระวังดอกท้อเน่าไม่ยอมเข้าใกล้เพียงใด มันก็คงไม่มีผลกระทบอะไรมากนัก เพราะหากเขาไม่ไป ก็ยังมี "ตัวเอก" อีกมากมายที่พร้อมจะมาเติมเต็มหลุมพรางนี้ เพียงแต่ดูเหมือน "ตัวเอกคนใหม่" จะสู้ "ของแท้" ไม่ได้เลยสักนิด มิเช่นนั้น จินอวี้จุนก็คงไม่จบชีวิตลงในดินแดนลับเช่นนั้น แน่นอนว่า อาจเป็นเพราะเวลามันสั้นเกินไปจนไม่มีโอกาสยัด "ตัวเอกคนใหม่" เข้าไปได้ทันถ่วงที จึงส่งผลให้เกิดความตายขึ้น

ทว่าพอนึกดูอีกที ในเมื่อเป็นนิยายสายสตรี แล้วทำไม "เหล่าตัวเอก" ของเรื่องถึงต้องเผชิญกับจุดจบที่ตายตัวเช่นนั้น? เมื่อสังเกตเห็นข้อมูลที่เขามักจะมองข้ามไปโดยสัญชาตญาณ เจียงหย่วนก็จมดิ่งลงสู่ห้วงความคิด เขาเปิดบันทึกระบบขึ้นมา ตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้ง จนพบว่าเหล่า "ตัวเอก" เหล่านี้ล้วนต้องพบกับจุดจบที่แท้จริงหลังจาก "ตัวเขาในอนาคต" ตายลงไปแล้วทั้งสิ้น นี่... หรือจะเป็นตัวแทนของการสิ้นสุดวัฏจักร?

ความคิดที่ผุดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ผสมผสานกับประสบการณ์ "กินขี้" อันโชกโชนจากชาติก่อน ทำให้เขาสันนิษฐานได้รางๆ ว่า มรรคาแห่งสวรรค์กำลังลอบดำเนินการบางอย่างอยู่ เมื่อต้องเผชิญกับปัญหาเล็กๆ ที่จู่ๆ ก็กลายเป็นปัญหาใหญ่ เจียงหย่วนก็เริ่มรู้สึกกลัดกลุ้มขึ้นมา ทว่าไม่นาน เจียงหย่วนก็เลิกคิดถึงมัน ยังคงเป็นคำเดิม ฟ้าถล่มลงมาย่อมมีคนตัวสูงคอยค้ำ ไอ้กะจอกอย่างเขาที่ยังไม่แม้แต่จะทะลวงผ่านขอบเขตประสานสว่าง สู้เอาเวลาไปคิดว่าจะผ่านทัณฑ์อสนีเมื่อไหร่ดีกว่า

ส่วนเรื่องของสำนักเทียนอู่นั้น เขาตั้งใจว่าหลังจากทะลวงเข้าสู่ขอบเขตประสานสว่างแล้ว จะไหว้วานให้ซือจุนส่งเขาไปที่นั่น สะสางเรื่องราวที่นั่นให้จบสิ้น แล้วค่อยออกเดินทางตามหาประสบการณ์ต่อ เมื่อวางแผนเรื่องราวหลังจากนี้เสร็จ เจียงหย่วนก็มุ่งหน้าเดินทางพลางบำเพ็ญเพียรไปด้วย จนกระทั่งถึงเดือนที่เก้าของการออกมาข้างนอก เขาก็สัมผัสได้ถึงบางอย่าง เขารับรู้ได้ว่าโอกาสในการทะลวงผ่านขอบเขตอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ จึงเริ่มเตรียมการรับมือ ทว่าสิ่งที่เขาเตรียมการ ส่วนใหญ่เป็นการป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดฝันเสียมากกว่า

เจียงหย่วนมีความคิดที่ว่า อยากจะลองสัมผัสดูนักว่า อสนีบาตของจริงจากมรรคาแห่งสวรรค์ กับอสนีบาตจากระบบของเขา อันไหนมันจะแรงกว่ากัน! หลังจากไหว้วานให้หูจิ่วเกอและเซิ่งหนิงหนิงคอยคุ้มกัน เพื่อไม่ให้การทะลวงขอบเขตถูกรบกวนจากภายนอก เขาก็หาสถานที่ว่างเปล่าไร้ผู้คน นั่งขัดสมาธิลง ทานโอสถทะลวงขอบเขตแล้วเริ่มเดินพลังวิญญาณทันที

พร้อมๆ กับการเคลื่อนไหวของเจียงหย่วน ท้องฟ้าที่เคยสดใสก็พลันมืดครึ้มด้วยเมฆหมอกอึมครึม สายฟ้าแลบแปลบปลาบ หมู่เมฆทอดตัวยาวไกลสุดสายตา ความยิ่งใหญ่ของมันทำให้นักบำเพ็ญเพียรโดยรอบอดไม่ได้ที่จะหันมามอง โดยเฉพาะนักบำเพ็ญเพียรที่มีสัมผัสสวรรค์ ต่างก็ส่งสัมผัสออกมาสำรวจด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทว่ายังไม่ทันที่พวกเขาจะได้เข้าใกล้ เสียงอันเปี่ยมไปด้วยอำนาจกดดันก็ดังกึกก้องขึ้น

"ไสหัวไป!"

แรงกดดันอันน่าหวาดหวั่นซัดสัมผัสสวรรค์ที่พุ่งเข้ามาเหล่านั้นจนกระเด็นกลับไป ทำให้นักบำเพ็ญเพียรเหล่านั้นถึงกับกระอักเลือดออกมาคนละคำ ทว่าบนใบหน้าของพวกเขาไร้ซึ่งความโกรธแค้น กลับรีบประสานมือขอบพระคุณทันที "ขอบพระคุณท่านผู้อาวุโสที่เมตตาไว้ชีวิต" โบราณว่าความอยากรู้อยากเห็นฆ่าแมวได้ เคราะห์กรรมครั้งนี้พวกเขาทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับแต่โดยดี

ในสถานที่เกิดเหตุ หูจิ่วเกอผู้ขับไล่พวกสอดรู้สอดเห็นไปหมดแล้ว นางในร่างมนุษย์เดินมาหยุดยืนในตำแหน่งที่ไม่ส่งผลกระทบร่วมกับเซิ่งหนิงหนิง ทว่าในแววตาของหูจิ่วเกอกลับไม่มีร่องรอยของความกังวลเลยแม้แต่น้อย เพราะในฐานะจิ้งจอกข้างกาย การที่เห็นเจียงหย่วนถูกสายฟ้าฟาดทุกๆ 5 วันจนเป็นเรื่องปกตินั้น ทำให้นางชินชาไปนานแล้ว ยามนี้นางกลับสงสัยมากกว่าว่า ทัณฑ์อสนีในครั้งนี้จะถูกเขาดูดซับเข้าไปอีกหรือไม่?

ด้านเซิ่งหนิงหนิงที่อยู่ข้างๆ แววตาของนางเต็มไปด้วยความใคร่รู้ เพราะในช่วงเวลาที่ร่วมทางมากับเขา นางสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า แรงดึงดูดประหลาดในตัวเด็กหนุ่มผู้นี้เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ หากนางไม่รักษาหน้าค่าตาของตนเองไว้บ้าง ป่านนี้คงเข้าไปเกาะติดอยู่บนตัวเขาไม่ยอมลงมาแล้ว ดังนั้นเซิ่งหนิงหนิงจึงอยากรู้นักว่า ในตัวเขามีสิ่งใดกันแน่ที่ดึงดูดนางได้ถึงเพียงนี้