บทที่ 101 ช่างเป็นคู่ยวนยางอาภัพทั้งสามจริงๆ~

เจียงหย่วนและไป๋หยินเสวี่ยที่เฝ้ามองเหตุการณ์นี้อยู่ต่างก็รู้สึกฉงน นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เหตุใดจึงมีนักบำเพ็ญเพียรนอกรีตมาบุกโจมตีสำนักเทียนอู่ได้? ในตอนนั้นเอง ไป๋หยินเสวี่ยที่อยู่ด้านข้างก็พลันนึกถึงเรื่องหนึ่งที่ตนเคยทำไว้ขึ้นมาได้

"อ้อ ข้านึกออกแล้ว ก่อนหน้านี้ข้าได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่จะเกิดขึ้น ให้เจ้าหนูที่มารับเคราะห์แทนศิษย์รักอย่างเจ้าฟังไปแล้วน่ะ"

เมื่อได้ยินซือจุนกล่าวเช่นนั้น เจียงหย่วนก็ตระหนักรู้ได้ในทันที ดูท่าว่าสหายคนนั้นเมื่อได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว จึงเลือกที่จะลงมือล้างแค้น จะว่าไป เขาก็ทำสำเร็จเสียด้วยสิ

เจียงหย่วนกวาดสัมผัสสวรรค์ผ่านยอดเขาเทียนเฟิง เพียงปราดเดียวก็จับสัมผัสของสหายที่ชื่อว่าเยี่ยหย่วนได้ ยามนี้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาช่างดูพิลึกพิลั่น ทั้งความสะใจ ตื่นเต้น บ้าคลั่ง และปีติยินดี ล้วนหลอมรวมอยู่บนใบหน้าเดียวกัน ดูทั้งบิดเบี้ยวและวิกลจริต

"ฮ่าฮ่าฮ่า! ตาย! พวกเจ้าจงตายไปให้หมด!”