บทที่ 102 เส้นทางที่ดีที่สุดของอนาคตในยามนี้ ข้าได้ก้าวเดินแล้ว

น้ำเสียงอันคุ้นเคยนี้ทำให้เยี่ยหย่วนหันกลับไปมองตามสัญชาตญาณ และได้เห็นเจียงว่านเยว่ยืนอยู่ไม่ไกล นางกำลังจ้องมองเขาด้วยสีหน้าตกตะลึงระคนเคียดแค้น "เยี่ยหย่วน! ทำไมเจ้าถึงทำเรื่องพรรค์นี้กับศิษย์น้องและศิษย์พี่ของตนเอง!"

ทันทีที่มาถึง เจียงว่านเยว่ก็ตัดสินใจไปล่วงหน้าแล้วว่า เยี่ยหย่วนคือพวกชั่วช้าสามานย์ โดยไม่มีความคิดที่จะไต่ถามถึงต้นสายปลายเหตุเลยแม้แต่น้อย เมื่อเห็นดังนั้น เยี่ยหย่วนก็หัวเราะออกมา เป็นการหัวเราะอย่างเบิกบานใจ เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมสุข "เกือบจะลืมท่านไปเสียสนิท ซือจุนผู้ 'เคารพรัก' ของข้า~"

สิ้นคำพูด เขาก็ไปโผล่ตรงหน้าเจียงว่านเยว่ คว้าคอของนางไว้ด้วยมือข้างเดียว หิ้วนกเหมือนหิ้วลูกไก่ พาเธอกลับมายังจุดเดิม จากนั้นก็โยนเธอทิ้งเหมือนขยะลงไปกองรวมกับพวกจีโป๋ฉาง

เมื่อเห็นศิษย์และอาจารย์ของยอดเขาเดียวกันมารวมตัวกันครบ เยี่ยหย่วนผู้กำลังอยู่ในสภาวะคลุ้มคลั่งกลับสงบนิ่งจนน่ากลัว เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ข้าสัมผัสได้ว่า เวลาของข้าใกล้จะหมดลงแล้ว”

“น่าเสียดายจริงๆ~ ซือจุน ศิษย์พี่ และศิษย์น้องที่รักของข้า ข้าคงไม่อาจเล่นสนุกกับพวกเจ้าได้นานกว่านี้”