บทที่ 104 ถึงโลกใบเล็กของเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์

คำเชิญ "ดูตัว" ก่อนหน้านี้ เป็นเพียงการพลั้งปากพูดเร็วไปหน่อย แม้ว่าหากเป็นจริงได้ เซิ่งหนิงหนิงก็ยินดีที่จะเห็นมันเกิดขึ้น ทว่านางก็มีความคิดอื่นๆ เช่นกัน แต่สุดท้ายก็ต้องเดินทางไปยังโลกใบเล็กของเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์เสียก่อน จึงจะสามารถเริ่มดำเนินการได้ ทว่าก็ใกล้ถึงแล้ว แผ่นดินของแคว้นหมิงถูกเหยียบย่ำแล้ว ระยะทางถึง "บ้าน" ก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม

...

ตลอดเส้นทางนี้สงบราบรื่น นอกเสียจากพบเจอนักบำเพ็ญเพียรที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงบางคนคิดจะมาปล้นชิง ทว่ากลับถูกเจียงหย่วนปล้นกลับเสียเอง ลงเอยด้วยการเหลือเพียงกางเกงตัวเดียว และสุดท้ายก็ต้องหนีหัวซุกหัวซุนไป และแล้วก็เข้าสู่เดือนที่สิบเอ็ดนับตั้งแต่เจียงหย่วนออกมาหาประสบการณ์ คณะเดินทางก็มาถึงจุดหมายปลายทางที่เซิ่งหนิงหนิงกล่าวไว้ในที่สุด ป่าทึบที่ไร้ผู้คนอาศัยแห่งหนึ่ง

ตลอดทางมีสัตว์ประหลาดมากมาย ทว่าล้วนถูกเจียงหย่วนลงมือจัดการจนหมดสิ้น ของสด ที่กินได้ ที่ใช้ได้ ล้วนถูกเขาเก็บรวบรวมไว้ เน้นคติความมัธยัสถ์อดออมดูแลครอบครัวเป็นหลัก ในที่สุดคณะเดินทางก็มาถึงหน้าถ้ำแห่งหนึ่ง เซิ่งหนิงหนิงชี้ไปที่นี่พร้อมเอ่ยแนะนำด้วยรอยยิ้ม

"ที่นี่คือหนึ่งในเส้นทางเชื่อมต่อไปยังโลกใบเล็กของเผ่าพวกข้า" "หากไม่มีสายเลือดของเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ ก็จะไม่สามารถเปิดเส้นทางนี้ได้ ดังนั้นจึงปลอดภัยเป็นอย่างมาก"