บทที่ 106 ตัวข้าคือปีศาจจิ้งจอกเชียวนะ!

ชาติก่อนในฐานะคนทางใต้ การอาบน้ำทุกวันได้ฝังลึกอยู่ในสายเลือดของเจียงหย่วนแล้ว แม้จะมาเกิดใหม่บนโลกใบนี้ ก่อนที่จะก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียร เขาก็ยังคงอาบน้ำทุกวัน เพียงแต่หลังจากก้าวเข้าสู่เส้นทางการบำเพ็ญเพียรแล้ว จำนวนครั้งในการอาบน้ำก็ลดลงอย่างฮวบฮาบ ดังนั้นการอาบน้ำที่นับครั้งได้เช่นนี้ จึงเป็นช่วงเวลาผ่อนคลายอันหาได้ยากยิ่งของเจียงหย่วน

ทว่าในยามนี้กลับมีจิ้งจอกขนสีชมพูตัวหนึ่ง กำลังทำตัวลับๆ ล่อๆ แอบมองเข้ามาในห้อง สายตาที่จ้องมองมาอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ เจียงหย่วนย่อมสังเกตเห็น เพียงแต่เขาไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ หรือจะพูดให้ถูกคือขี้เกียจจะแสดงปฏิกิริยาอะไรมากกว่า ก็อย่างที่เคยกล่าวไว้ แค่ถูกแอบดูไม่กี่ครั้งเนื้อไม่ได้หลุดหายไปสักก้อน เขาไม่ใช่พวกที่พอถูกแอบดูแล้วต้องมานั่งเขินอายทำตัวเหมือนพวกสตรีหรอกนะ ความเปิดเผยของเขาเช่นนี้ ทำเอาหูจิ่วเกอที่ลอบสังเกตการณ์อยู่ด้านข้างถึงกับจ้องมองตาไม่กะพริบ

โดยเฉพาะยามที่เขาหยัดกายลุกขึ้น ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำเอานางถึงกับอ้าปากค้าง นางก้มลงมองท่อนแขนขาวผ่องของตนเองโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปเปรียบเทียบ เมื่อตระหนักถึงสิ่งใดได้ ใบหน้าของนางก็พลันแดงก่ำลามไปถึงลำคอ นี่... ของแบบนี้มีอยู่จริงหรือนี่?

หูจิ่วเกอไม่รู้ นางเพียงพ่ายแพ้ถอยร่นกลับมา นอนหงายอยู่บนเตียงแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง ภายในหัวเต็มไปด้วยภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ ทำเอาความคิดของนางสับสนวุ่นวายจนดึงสติกลับมาไม่ได้ อาการผิดปกติของจิ้งจอกสีชมพู เจียงหย่วนไม่ได้สังเกตเห็น เขาที่ผลัดเปลี่ยนมาสวมชุดคลุมยาวสีขาวปักลวดลายสีดำ นั่งลงบนเก้าอี้และเริ่มขบคิดถึงแผนการขั้นต่อไป

เวลาที่ทะเลโกลาหลจะเปิดออก เหลืออีกไม่ถึงหนึ่งเดือนแล้ว ในช่วงเวลานี้ เจียงหย่วนไม่คิดว่าตบะของตนจะมีความก้าวหน้าที่ชัดเจนแต่อย่างใด เพราะเมื่อก้าวเข้าสู่ขอบเขตประสานสว่าง นักบำเพ็ญเพียรจะเข้าสู่สภาวะที่ต้องใช้เวลาเคี่ยวกรำอย่างยาวนาน หากขอบเขตหลอมกายาคือการหลอมรวมร่างกาย ขอบเขตเพาะบ่มวิญญาณคือการหล่อเลี้ยงวิญญาณ ขอบเขตหลอมจิตเทวะคือการขัดเกลาจิตวิญญาณ เช่นนั้นจุดสำคัญของขอบเขตประสานสว่างก็คือคำว่า "ประสาน"