บทที่ 107 มองแวบเดียวก็รู้ว่านางใกล้จะถูกหลอกให้กลายเป็นจิ้งจอกโง่งมแล้ว

"วางใจเถอะมนุษย์ ดอกท้อเน่าพวกนั้นข้าจะช่วยขัดขวางให้เจ้าเอง~”

“ถึงพละกำลังข้าจะไม่พอ ก็ยังมีซือจุนกับซือจู่ของเจ้าอยู่นี่นา~ ทำตัวตามสบายเถอะ~"

การกระทำของหูจิ่วเกอในยามนี้ แม้จะมีเพียงเสื้อผ้าบางๆ ขวางกั้น แต่เจียงหย่วนก็ยังสามารถสัมผัสได้ถึงน้ำหนักอันน่าตื่นตะลึงนั้น แม้คำปลอบโยนของนางจะทำให้เจียงหย่วนรู้สึกซาบซึ้งใจอยู่บ้าง ทว่าเขาก็ยังต้องเอ่ยเตือนออกมา

"ขอบใจเจ้านะ จิ่วเกอ”

“อื้ม~”