บทที่ 108 โอ๋จนแทบจะย้อนกลับไปเป็นตัวอ่อนในครรภ์อยู่แล้ว

"แงๆๆ เสี่ยวหย่วนหย่วน เจ้าจะกลับมาเมื่อไหร่? ซือจุนคิดถึงเจ้าแล้วนะ~"

เมื่อนึกถึงลูกศิษย์ของตน ไป๋หยินเสวี่ยในร่างโลลิก็ส่งเสียงครางงุ้งงิ้ง อุตส่าห์ได้เป็นซือจุนทั้งที แต่กลับต้องอยู่ห่างไกลกับลูกศิษย์มากกว่าได้อยู่ด้วยกันเสียอีก นางที่เป็นซือจุนนี่ไม่รู้ว่าทำหน้าที่ได้ดีหรือไม่ดีกันแน่ บางทีนางน่าจะแอบตามเขาไปเสียก็สิ้นเรื่อง กระซิกๆ

ไป๋หยินเสวี่ยในร่างหญิงสาว มองดู "ตัวนางในอดีต" ที่กำลังห่อเหี่ยวด้วยสีหน้าจนใจ นางแอบคิดในใจว่า โชคดีที่เด็กอย่างเจียงหย่วนมีปณิธานในการแสวงหามรรคาเซียนที่แน่วแน่เหลือเกิน มิเช่นนั้นหากมาเจอซือจุนที่ตามใจจนเสียคนแบบนี้ มีหวังคงโตมาบิดเบี้ยวแน่ๆ นางไม่อยากเห็นต้นกล้าชั้นดีต้องกลายเป็นคนธรรมดาสามัญหรอกนะ

ในตอนนั้นเอง ไป๋หยินเสวี่ยในร่างโลลิที่สัมผัสได้ถึงบางอย่าง พลันร่าเริงขึ้นมาทันทีและเอ่ยด้วยความประหลาดใจแกมยินดี

"เสี่ยวหย่วนหย่วนกลับมาแล้ว!"