บทที่ 109 "เจ้าเติมคิวปี้หรือไม่?"

เมื่อได้ยินการสนับสนุนจากไป๋หยินเสวี่ยในร่างหญิงสาว และความยืนกรานของลูกศิษย์ตนเอง ไป๋หยินเสวี่ยในร่างโลลิก็ไม่ได้เอ่ยอันใดอีก นางเพียงหันกลับมามองเขาด้วยความเป็นห่วงและเอ่ยเสียงเบา "หย่วนหย่วนเด็กดี หากไม่ไหวจริงๆ ก็อย่าฝืนแบกรับไว้คนเดียวเด็ดขาด ต้องบอกซือจุนนะรู้ไหม"

ความรักใคร่เอ็นดูที่มากจนแทบจะทำให้คนหายใจไม่ออกนี้ เจียงหย่วนผู้เป็นคนกลางย่อมสัมผัสได้อย่างชัดเจน ทว่าเมื่อรู้ว่าความรักใคร่เอ็นดูนี้มอบให้แก่ตน เขากลับรู้สึกว่าสามารถยอมรับมันได้ มนุษย์เราก็มีสองมาตรฐานเช่นนี้แหละ เขาเป็นเพียงคนธรรมดาสามัญ ย่อมไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ดังนั้นเจียงหย่วนจึงยิ้มตอบ "ครับ ข้าขอรับปากซือจุนสาม หากต้องการความช่วยเหลือจริงๆ ข้าจะไปหาท่านแน่นอน"

"อื้มๆ~!" เมื่อได้ยินคำตอบของลูกศิษย์ ใบหน้าของไป๋หยินเสวี่ยในร่างโลลิก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม จากนั้นนางก็หยัดกายลุกขึ้น ยื่นมือออกไปลูบศีรษะลูกศิษย์ของตนเบาๆ เมื่อเผชิญกับความเอ็นดูของซือจุน ใบหน้าของเจียงหย่วนกลับดูเรียบเฉย เขาหันไปมองซือจุนในร่างหญิงสาวที่อยู่ด้านข้างแล้วเอ่ยถามเสียงเบา "ซือจุนใหญ่ ไม่ทราบว่าสัญญาที่เคยทำไว้กับท่านประมุขศักดิ์สิทธิ์ ตอนนี้ยังคงมีผลอยู่หรือไม่ครับ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น ไป๋หยินเสวี่ยก็นึกขึ้นได้ว่ายังมีเรื่องนี้อยู่ จึงพยักหน้าตอบรับ "อืม สัญญานี้ยังคงอยู่ หากเจ้าเตรียมโอสถทะลวงขอบเขตพร้อมแล้ว ก็สามารถมอบให้ซือจุนได้เลย" เมื่อได้ยินว่าสัญญายังคงอยู่ เจียงหย่วนก็หยิบโอสถทะลวงขอบเขตที่เขาหลอมขึ้นในช่วงเวลาว่างที่ผ่านมาออกมาจากแหวนมิติ ทั้งหมด 100 เม็ด

จำนวนที่ดูเกินจริงไปบ้างนี้ ทำให้นัยน์ตาของไป๋หยินเสวี่ยหดเกร็งลงอีกครั้ง พูดตามตรง นางก็เคยเห็นนักปรุงโอสถหลอมโอสถมาบ้าง ทว่าหลายๆ ครั้ง การหลอมโอสถหนึ่งเตาต้องสูญเสียทั้งแรงกายและพลังวิญญาณส่วนใหญ่ของนักปรุงโอสถไป ซ้ำยังต้องใช้เวลาหลอมนานหลายวัน หรืออาจจะถึงสิบกว่าวัน ในระหว่างนั้นยังไม่อาจรับประกันอัตราความสำเร็จของโอสถได้อีกด้วย เมื่อเป็นเช่นนี้ การหลอมโอสถในแต่ละครั้ง จำนวนโอสถที่ได้รับจึงเป็นเพียงน้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ