บทที่ 110 ตัวข้าเป็นเจ้าคนบื้อจริงๆ!

เมื่อมองดูเด็กสาวที่กำลังเขินอาย เจียงหย่วนก็ยิ้มตอบกลับไป รอยยิ้มนี้ทำเอาเจี้ยนม่งหลิงยืนอึ้งอยู่กับที่ จ้องมองเขาตาค้าง

นางพบว่า ศิษย์พี่ตัวจริงนั้นดูดีกว่าศิษย์พี่ในมิติลวงตาเสียอีก ซ้ำบนตัวยังมีกลิ่นอายที่ลึกลับยากจะหยั่งถึงแฝงอยู่ ต่อสายตาของเด็กสาว เจียงหย่วนไม่ได้คิดอะไรมาก เขาหยิบขวดหยกบรรจุโอสถระดับวิญญาณหลายขวดออกมาจากแหวนมิติ ยื่นส่งให้พลางเอ่ยอธิบาย

"นี่คือของขวัญแรกพบจากศิษย์พี่รองที่มอบให้ล่าช้าไปหน่อย หวังว่าเจ้าจะไม่รังเกียจนะ"

เมื่อเห็นขวดหยกตรงหน้า เจี้ยนม่งหลิงตั้งท่าจะปฏิเสธตามสัญชาตญาณ ทว่ายังไม่ทันอ้าปาก ขวดหยกก็ถูกศิษย์พี่ของนางยัดใส่มือเสียแล้ว พร้อมกับคำพูดประโยคหนึ่ง

"นี่เป็นน้ำใจจากศิษย์พี่ ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด"