บทที่ 147 ไม่ชอบมาพากล! มีพิรุธสิบเต็มสิบเลยทีเดียว!

เมื่อจ้องมองท่านพ่อของตนที่กำลังวุ่นวายกับการจัดการธุระ หลี่ชิงจู๋ยังคงยืนนิ่งสงบอยู่ ณ จุดเดิม ทว่าห้วงความคิดของนางกลับเริ่มล่องลอยออกไปไกล การที่นางกลายเป็นคนเถรตรงเช่นที่เป็นอยู่ในยามนี้ หาได้เกิดจากเหตุการณ์สะเทือนใจที่ฝังรากลึกแต่อย่างใด ทว่าตั้งแต่วัยเยาว์ หลี่ชิงจู๋มักจะได้ยินคำติฉินนินทาและเสียงซุบซิบบ่อยครั้ง

ตัวอย่างเช่น เพราะนางมีฐานะทางบ้านที่ดีเยี่ยม ต่อให้นางไม่พยายามสิ่งใด นางก็สามารถครอบครองทุกสิ่งที่ปรารถนาได้โดยง่าย หรืออย่างเช่น เพราะบิดามารดาของนางต่างก็เป็นยอดฝีมือแห่งยุค เส้นทางเริ่มต้นของนางจึงไม่เพียงแต่จะสูงส่ง ทว่ายังมีแรงหนุนหลังมหาศาล แต่สิ่งที่นางต้องเผชิญบ่อยที่สุดในยามออกไปภายนอก คือการที่ชื่อของนางมักจะถูกนำหน้าด้วยคำว่า บุตรสาวของประมุขเก้าอสนีบาต หรือบุตรสาวของประมุขหงส์ขาว

หลี่ชิงจู๋มีศักดิ์ศรีและความทระนงในตนเอง ดังนั้นนางจึงทุ่มเทพยายามอย่างหนักหนาสาหัส เพื่อใช้พรสวรรค์และพละกำลังที่แท้จริงบดขยี้คำครหาเหล่านั้นให้สิ้นซาก นางต้องการพิสูจน์ว่านางคือนาง และ "เซียนกระบี่ไผ่" ก็คือนาง หาใช่เป็นเพียงเงาหรือส่วนบริวารของใครไม่ และหลังจากบรรลุเป้าหมายเหล่านั้น หลี่ชิงจู๋ก็สังเกตเห็นว่าสภาวะจิตใจของนางเริ่มเย็นชาและไร้ความรู้สึกมากขึ้น

ไม่ว่าจะเป็นการกระทำ หรือการสนทนากับผู้คน ล้วนเป็นไปอย่างเถรตรงและเรียบง่าย แม้แต่ยามที่อยู่ต่อหน้าบิดามารดาของตนเองก็นับว่าเป็นเช่นเดียวกัน นางรู้ดีว่าสิ่งนี้หาใช่เรื่องดีนัก ทว่ากลับไม่อาจแก้ไขสิ่งใดได้อีกแล้ว หลี่ชิงจู๋จึงเลือกที่จะปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ

ในระหว่างที่ความคิดกำลังล่องลอยอยู่นั้น หลี่เฉิงเทียนผู้เป็นบิดาก็เดินกลับมาพร้อมกับประคองกล่องหยกใบหนึ่งไว้ในมือ เขาก้าวเข้ามาหาบุตรสาวสุดที่รักพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "ชิงจู๋ นี่คือผลหลัวแดงที่เจ้าต้องการ"