บทที่ 148 ข้าไม่เข้าใจ แต่ข้าตกตะลึงยิ่งนัก!

ขวดหยกที่เจียงหย่วนยื่นให้ คือโอสถเสริมจิตที่เขาปรุงเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาแบ่งมันออกเป็นครึ่งหนึ่งเพื่อมอบให้แก่ศิษย์พี่ใหญ่ของตน เขาไม่ใช่คนเห็นแก่ตัวหรือขี้เหนียวประดุจตระหนี่ถี่เหนียว ทว่าเขามักจะปฏิบัติต่อคนกันเองอย่างกว้างขวางเสมอ ในความคิดของเขา ครั้งนี้ศิษย์พี่มีส่วนช่วยมากกว่าที่นางคิดไว้เสียอีก ดังนั้นการแบ่งผลประโยชน์ให้กึ่งหนึ่ง จึงเป็นการตัดสินใจที่เหมาะสมที่สุดแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น หากพูดถึงเรื่องหินวิญญาณที่จะได้จากการขายโอสถเสริมจิต ตัวเขาที่มีสารสกัดวิญญาณหนักถึงหนึ่งตันอยู่ในครอบครอง ก็เรียกได้ว่าไม่ขัดสนเรื่องเงินทองไปอีกนานแสนนาน ประกอบกับฐานะนักปรุงโอสถระดับลี้ลับในยามนี้ เขาก็ดูไม่เหมือนคนที่จะขาดแคลนทรัพย์สินเลยแม้แต่น้อย

เมื่อหลี่ชิงจู๋รับขวดไป และเห็นจำนวนโอสถเสริมจิตภายใน ใบหน้าของนางก็พลันปรากฏแววตระหนก นางเงยหน้ามองศิษย์น้องโดยสัญชาตญาณ ตั้งใจจะเอ่ยปากทักท้วง ทว่าเจียงหย่วนกลับคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าและชิงอธิบายขึ้นก่อน

"ศิษย์พี่รับไว้เถอะครับ”

“ท่านต้องรู้นะว่าสิ่งที่ท่านช่วยเหลือนั้นมีค่ามากกว่าที่ท่านคิด”