บทที่ 180 นางเองก็หวั่นไหวเข้าจริงๆ เพียงแต่เป็นคนรักง่ายหน่ายเร็วไปเสียหน่อย~

อีกทั้งสำหรับหลิวหรูเยียนแล้ว นางเพียงชื่นชอบความรู้สึกยามที่ผู้คนมารุมล้อมเอาอกเอาใจประดุจดารารายล้อมดวงจันทร์ ปรารถนาให้บุรุษเหล่านี้เห็นนางเป็นดั่งชีวิต และยินดีที่จะบุกน้ำลุยไฟเพื่อนาง

ส่วนเรื่องวิชาความรู้ที่นางฝึกฝนซึ่งบังคับให้ตนเองต้องบังเกิดความรักที่แท้จริงนั้น นางก็ยอมรับว่าตนเองหวั่นไหวและมีใจให้จริง ทว่ามันเป็นเพียงความรักที่เผื่อแผ่ไปทั่วและสำส่อนไปเสียหน่อยเท่านั้นเอง

...

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ภายใต้การนำของหลิวหรูเยียน กลุ่มคนก็มาถึงหน้าประตูมิติขนาดใหญ่ที่เป็นทางเข้าสู่แดนลับ ประตูแดนลับเมื่อเปิดออกแล้วจะไม่ปิดลงในทันที ทว่าจะคงอยู่ไปจนถึงวันรุ่งขึ้นจึงจะปิดตัวลง ดังนั้นแม้จะมีนักบำเพ็ญเพียรจำนวนมากล่วงหน้าเข้าไปก่อนแล้ว ทว่าประตูอันกว้างขวางนั้นยังคงเปิดรับเหล่านักแสวงโชคผู้กล้าหาญอยู่เสมอ

เมื่อมองดูประตูแดนลับระดับสามแห่งนี้ สีหน้าของท่านอ๋องก็เปลี่ยนเป็นซับซ้อนขึ้นมาเล็กน้อย ในตอนนั้นเอง เสียงของหลิวหรูเยียนก็ดังขึ้นอีกครั้ง