บทที่ 181 ยามนี้สิ่งที่เขาต้องการคือเวลา

กลุ่มคนจากไปแล้ว ทว่าหลิวหรูเยียนที่ถูกหมายหัวไว้อย่างแน่นหนากลับไม่ได้โชคดีขนาดนั้น ยามนี้นางกำลังตกอยู่ในสภาวะสับสนและสงสัยในชีวิตอย่างยิ่ง เหตุใดสัตว์อสูรตัวนั้นถึงเมินเฉยต่อเหล่าตัวตายตัวแทนไปเสียหมด แล้วพุ่งตรงดิ่งมาหานางเพียงคนเดียวเช่นนี้?

หลิวหรูเยียนหาได้โง่เขลา นางย่อมคาดเดาได้ว่าศัตรูคู่อาฆาตคงตามมาจัดการนางแล้ว นางจึงพยายามวิ่งพลางเอ่ยปากอ้อนวอนขอความเมตตา "ไม่ทราบว่าเป็นยอดฝีมือท่านใด พอจะปรากฏกายให้ผู้น้อยเห็นหน้าสักครั้งได้หรือไม่คะ?”

“เชื่อว่าระหว่างพวกเราคงไม่มีความแค้นใดที่ไม่อาจประสานให้คืนดีกันได้หรอกค่ะ"

นางเอ่ยเช่นนั้น ทว่าความจริงในใจกลับคิดอีกอย่าง ขอเพียงให้ได้เห็นหน้าคนผู้นั้น นางมั่นใจว่าจะใช้ศาสตร์วิชาเสน่ห์อันเชี่ยวชาญเข้าครอบงำจิตใจให้อยู่หมัดได้แน่นอน พูดได้เพียงว่าความคิดช่างงดงาม ทว่าความจริงกลับไร้ประโยชน์สิ้นดี

หุ่นพยนต์สัตว์อสูรภายใต้การควบคุมของเจียงหย่วนนั้น เปรียบเสมือนเพชฌฆาตไร้หัวใจ ทันทีที่หลิวหรูเยียนเข้ามาอยู่ในระยะโจมตี มันก็อ้าปากออกโดยไม่ลังเล พร้อมกับพ่นลำแสงพลังวิญญาณอันทรงพลังพุ่งเข้าใส่ทันที "บ้าชะมัด!" หลิวหรูเยียนลอบสบถในใจเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณอันแกร่งกล้าที่พุ่งมาจากด้านหลัง นางเริ่มร่ายรำวิชาตัวเบา พยายามหลบเลี่ยงการโจมตีนี้อย่างสุดความสามารถ