บทที่ 183 เจ้าหมูขี้เกียจตัวน้อย~

เงาร่างเล็กๆ นั้นย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นใครอื่น นอกจากไป๋อิ๋นเสวี่ยในร่างดรุณีน้อยที่สัมผัสได้ว่าศิษย์รักของตนกลับมาแล้ว จึงรุดมาที่นี่เป็นคนแรก

"ไกล่หย่วนน้อย..."

นางกำลังจะเอ่ยทักทาย ทว่าพลันเห็นศิษย์รักกำลังนอนหลับพักผ่อนอยู่บนเตียง ไป๋อิ๋นเสวี่ยจึงรีบรักษาความเงียบทันที นางย่อมไม่อาจรบกวนการพักผ่อนของศิษย์รักได้ ทว่านางก็ไม่ได้จากไปในทันที แต่กลับค่อยๆ ขยับเข้าไปที่ข้างเตียงเพื่อมองดูใบหน้ายามหลับของเขา แม้จะเคยเห็นมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ทุกครั้งที่ไป๋อิ๋นเสวี่ยจ้องมอง นางก็อดไม่ได้ที่จะลอบทอดถอนใจ ศิษย์ของนางผู้สมบูรณ์แบบถึงเพียงนี้ ในวันหน้าจะไปตกเป็นของสตรีนางใดกัน

ในวินาทีนั้น นางพลันนึกถึงคำเสนอแนะอันอาจหาญของตัวนางเองในอนาคตที่เคยพบเจอ เมื่อนึกถึงเนื้อหาในนั้น ใบหน้าที่เรียบเฉยของนางก็ปรากฏสีแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ แววตาที่มองดูศิษย์รักเริ่มมีความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบายแฝงอยู่มหาศาล

ไป๋อิ๋นเสวี่ยในร่างเด็กสาวเอื้อมมือเล็กๆ ไปลูบศีรษะของศิษย์รักอย่างแผ่วเบา นางค่อยๆ ส่งพลังวิญญาณเข้าไปตรวจสอบสภาพร่างกายของเขาอย่างระมัดระวัง นางต้องการยืนยันว่าศิษย์ที่ออกไปหาประสบการณ์ข้างนอกได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ ทว่าผลจากการตรวจสอบกลับทำให้นางต้องเผยสีหน้าประหลาดใจออกมา