บทที่ 185 ตัวข้านั้นกำลังเคี้ยวหญ้าอ่อนอยู่หรือไม่?

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ หลงหลิงที่ตระหนักได้ว่าคำพูดของตนอาจจะดูเอนเอียงไปบ้าง จึงรีบเอ่ยเสริมขึ้นในทันที "แน่นอนว่า เผ่าพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์โลหิตวิญญาณ นี้หาได้ดูดกลืนเลือดชั้นต่ำไปเรื่อยไม่”

“อย่างเช่นโลหิตของเผ่ามังกรเทพบรรพกาลสีครามของพวกเรา สำหรับชนเผ่านี้แล้วมันคือสมบัติล้ำค่าที่สวรรค์ประทานมาให้โดยแท้”

“นั่นจึงเป็นเหตุให้เมื่อเผ่ามังกรเทพบรรพกาลสีครามเลือนหายไป ชนเผ่านี้จึงกลายเป็นหนึ่งในเผ่าพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ที่สูญสิ้นไปรวดเร็วที่สุด”

“แต่ดูเหมือนว่า สายเลือดศักดิ์สิทธิ์นี้จะยังคงมีการสืบทอดมาจนถึงปัจจุบันสินะ"

หลังจากฟังคำทอดถอนใจสั้นๆ ของหลงหลิง เจียงหย่วนก็เข้าใจสถานการณ์ของท่านปู่ปรมาจารย์ทันที ดูท่าว่าในวัยเยาว์ ยามที่ท่านปู่ปรมาจารย์ได้รับเลือดมังกรและดูดซับมันเข้าไป ท่านถึงเพิ่งค้นพบว่าตนเองมีสายเลือดของเผ่าพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ไหลเวียนอยู่ จากนั้นท่านจึงใช้สิ่งนั้นเป็นรากฐานในการเติบโตอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งคราวก่อนที่ท่านได้รับเลือดมังกรไปอีกครั้ง เมื่อพิจารณาจากสภาวะของท่านในยามนี้ ดูเหมือนว่าปริมาณเลือดมังกรที่ดูดซับเข้าไปจะไม่เพียงพอ ส่งผลให้ท่านตกอยู่ในอาการคลุ้มคลั่งและเสาะหาเลือดมังกรตามสัญชาตญาณ และประจวบเหมาะที่ตัวเขาซึ่งเป็น ถุงเลือดเคลื่อนที่ ดันปรากฏตัวออกมาได้จังหวะพอดี