บทที่ 186 บุญคุณของศิษย์หลานชดใช้ไม่หมดสิ้น

หรือจะกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ พละกำลังของตนเองยังก้าวไปไม่ถึงระดับที่ควรจะเป็น ยามที่หลินหย่าชิวดูดซับโลหิตของศิษย์หลาน นางมักจะรู้สึกว่าขาดไปอีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น เพียงแค่นิดเดียวจริงๆ นางก็จะสามารถก้าวข้ามเข้าสู่ขอบเขตปราชญ์ได้อย่างแท้จริง ช่างน่าเสียดายนัก หากก่อนหน้านี้ได้รับโลหิตมังกรมากกว่านี้เสียหน่อยก็คงจะดี ถ้าเป็นเช่นนั้น นางก็คงไม่ต้องสูญเสียสติสัมปัญญะจนถึงขั้นลงมือจู่โจมศิษย์หลานของตนเอง ซ้ำยังต้องมาดูดกินเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเช่นนี้ ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ หลินหย่าชิวก็รู้สึกอับอายขายหน้าลึกๆ อยู่ในใจ

แต่เดี๋ยวนะ ไม่ใช่สิ! นางเหมือนจะฉุกคิดบางอย่างได้ จึงยื่นมือไปจับมือของศิษย์หลานเอาไว้ นางสะบัดมือเบาๆ ปรากฏรอยแผลเล็กๆ ขึ้นบนปลายนิ้วของเขา และเมื่อนางออกแรงบีบเพียงนิด โลหิตสีทองอร่ามดุจทองคำหลอมเหลว ก็ค่อยๆ ไหลรินออกมาจากบาดแผลนั้น ในวินาทีนั้นเอง หลินหย่าชิวสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดอันมหาศาลที่สั่นสะเทือนไปถึงส่วนลึกของดวงวิญญาณ ในหัวของนางมีเสียงก้องสะท้อนซ้ำไปซ้ำมาว่า "เร็วเข้า รีบดูดซับโลหิตนี้เสีย! ขอเพียงได้ครอบครองโลหิตนี้ ผลประโยชน์อันยิ่งใหญ่ย่อมบังเกิดขึ้น!"

นางรู้สึกได้ว่าสายเลือดในกายกำลังเดือดพล่าน มันทั้งโหยหา อ้อนวอนร้องขอ ทว่าในขณะเดียวกันก็ยำเกรงและแสดงท่าทีสยบยอม ปฏิกิริยาเหล่านี้ล้วนชี้ไปที่คำตอบเพียงหนึ่งเดียว หลินหย่าชิวลอบกลืนน้ำลาย พยายามสะกดข่มความปรารถนาลึกๆ ในใจอย่างสุดกำลัง ก่อนจะเงยหน้ามองศิษย์หลานแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความสุขุมอย่างที่สุด

"หย่วนหย่วนน้อย โลหิตของเจ้า..." ยังไม่ทันที่นางจะกล่าวจบ เจียงหย่วนที่มองออกว่าท่านปู่ปรมาจารย์รับรู้แล้วว่าสายเลือดของเขาคือสิ่งใด ก็ไม่ได้คิดจะปกปิด ทว่ากลับตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา "ใช่ครับท่านปู่ปรมาจารย์ เป็นอย่างที่ท่านคิดนั่นแหละครับ"

"ซี้ด!" หลินหย่าชิวสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามระงับความตื่นตะลึงในใจ นางไม่อาจห้ามความรู้สึกนี้ได้เลย ใครจะไปนึกว่าสายเลือดในตำนานเช่นนั้น จะมาปรากฏอยู่ตรงหน้าของนางในสภาพที่มีชีวิตจิตใจเช่นนี้ ทว่าในไม่ช้า สีหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและจริงจัง พร้อมกำชับด้วยความหวังดีว่า "หย่วนหย่วนน้อย สายเลือดในกายเจ้านั้นพิเศษเกินไป ห้ามเจ้าสำแดงมันต่อหน้าคนนอกเด็ดขาด!”